Toen begreep ik dat ik mijzelf niet langer voor de gek kon houden: ze heeft echt last van toenemende staar in haar ogen.
Zijn volgende vraag: "Kan ze daar dan niet aan geopereerd worden, net als jij?" Ik vertelde dat dat wel kan maar dat dit niet echt gebruikelijk is om te doen bij een oude hond. Maar dat honden het vooral moeten hebben van hun neus en hun oren. Zou ze echter totaal blind worden, dan zouden we misschien afscheid moeten nemen van haar.
Of niet?
Weet iemand daar iets over, hoe vervelend is het voor een hond om blind te zijn als de andere zintuigen nog wel functioneren?
Enfin, het is weer een tekentje dat ze echt bejaard aan het worden is. Ze krijgt ook zo'n ietwat melancholisch stemmende uitstraling van de éminence grise.
Maar voor de rest, los van de nog steeds bij tijden optredende dunne ontlasting aanvallen, gaat het nog erg goed met haar. Het vreten weet ze nog opperbest te vinden en ze is ook nog blij om mee te gaan en speels en knuffelig. In maart wordt ze 10 dus we hebben niets te klagen..
