Beetje zeur weertje dus ik blijf wat rondom huis mocht het echt gaan regenen (vanavond eens geen zin in)
Ik woon vlak bij een grote parking waar amper 4 auto's staan (behalve nu in het weekend met die kerstgrotten toestanden)
maar om daar te komen moet ik links of rechtsom over het spoor. Ik woon "on the wrong side of the tracks" zal ik maar zeggen.
Als wij een van die spoorovergangen naderen word hondje altijd al een beetje "o, jee zou het er in zitten dat we even beetje gaan ballen" opgewonden. Hij weet dat hij niet mag trekken maar soms "o jee". Bij trekken gebruik ik de methode van het stil staan maar op een spoorwegovergang is dat niet altijd slim. Dus gebruik ik ook wel (ook op andere plekken) de "we keren om" methode. Nou was ik vanavond een beetje
(maar dan meer 
) en hebben we de route van de ene spoorwegovergang naar de andere 4 x afgelegd. Gewoon lekker rustig met hem aan het babbelen verder niks aan de hand. Komen we de 4rde x langs de straat naar ons huis staat hij met een diepe zucht stil en richt zich zo'n beetje richting huis. Dus ik vraag hem wat de bedoeling is. Komt er nog zo'n diepe zucht en krijg ik de theatrale "ik vind dit echt niet leuk, ik zou liever nar huis gaan" blik 
Zeg ik "kom we proberen het nog 1 keer, moet toch niet zo moeilijk zijn" en we wandelen in alle rust naar de parkeerplaats. Man wat was hij blij. En ik niet minder. En dan hoef je maar 5 x tegen zo'n balletje te schoppen en hij is weer helemaal tevreden. Dan heb ik wel zo'n gevoel van verstandhouding, wij begrijpen elkaar (toch wel).
