Ik ben zó ontzettend blij met de hondjes. Ze doen het allebei op hun eigen manier zó goed!
Mijn Bo.. mijn maatje. Ze wordt in september alweer 3 en begint nu echt volwassen te worden.
Ze is nog steeds zo gek als een deur (gelukkig) maar doet zo haar best om braaf te zijn. Wijkt tijdens het wandelen nooit van mijn zijde en kijkt steeds omhoog zo van 'lief ben ik he?' 'Gezellig he vrouwtje?'
Buiten is ze lekker actief en binnen kruipt ze lekker tegen ons aan. Dan is ze happy, als iedereen lekker thuis is.
Mijn bijzondere hondje, die mij beter kent dan ik mezelf soms
Laatst liep ik 'savonds het laatste rondje met haar in de regen, ik wilde naar huis dus rende en riep 'Komaan Bo schiet eens op!'
Maar ineens bleef ze stilstaan, dus ik roep nog een keer: "Bo'tje, kom we gaan naar huis"
Maar ze wilde echt niet, dus ik ging kijken.. lagen mijn sleutels tussen haar pootjes! Die was ik dus blijkbaar verloren. Nou echt, fantastisch toch?
Het is niet het gemakkelijkste hondje maar zo eentje vind ik nooit meer.
En dan Maxje.. die als doldwaze puber in september hier binnenstapte. Alleen thuis zijn kon hij niet, de bench wilde hij niet, netjes wandelen kon hij niet, commando's kende hij niet, het woordje 'nee' kende hij niet, blaffen als hij geen aandacht kreeg deed hij hele avonden, loslopen was niet echt een strak plan.
En wat heeft hij een verandering doorgemaakt!
Alleen thuis blijven is geen probleem meer, de bench is geen probleem meer, zijn angst voor het trappenhuis is weg, netjes wandelen kan hij (tenzij ik net terug ben van het werk, dan is hij te dol haha), we zijn nu met de derde cursus bezig en hij doet het perfect!
Hij vindt nieuwe dingen vaak wat spannend en de jonge-honden-streken zijn nog lang niet verdwenen maar wat doet hij het goed!
Er zijn al zoveel kwartjes gevallen en als we op zaterdagmiddag naar de hondenschool rijden is hij helemaal in zijn element. De keuze voor cirkeltraining bij deze geweldige hondenschool is echt super geweest!
Loslopen is nog lastig met zijn obsessie voor konijnen en de bananen die dan opeens in zijn flappers zitten maar met een lange lijn of omheinde wandelgebieden is dat ook wel te doen
Max heeft tijdens de kleine wandelrondjes altijd een knuffeltje mee en die sjouwt hij overal mee naartoe. En iedereen die hij tegenkomt windt hij om zijn pootjes met zijn schattige koppie en dat knuffeltje haha.
Het is zo'n gezellig blij ei, een dag met Max is nooit saai en altijd vol slappe-lach-momenten.
Hoe hij bijvoorbeeld tijdens een workshop iets voor mag doen met de instructrice, perfect het rondje loopt en dan als de instructrice even niet oplet een hekje overspringt, in een moddersloot duikt en daarna happy terug komt rennen om diezelfde instructrice een dikke knuffel te geven
En dan die twee samen... Het is veel af en toe, dat geef ik toe. Twee jonge drukke honden die allebei veel nodig hebben.
Maar ik zou niet meer zonder kunnen. Ze zijn allebei zo anders dat ze elkaar perfect aanvullen. Stelletje mafkezen samen.
Ze zijn ook zó dol op elkaar, echt heel bijzonder! Ik had niet gedacht dat Bo dit ooit nog met een andere hond zou kunnen hebben.
Ze bedenken ook echt plannetjes samen. Dan staat Bo op de uitkijk, terwijl Max alle sokken van het wasrek jat ofzo. Echt the muscle and the brains
Tis een maf duo, maar wel mijn maffe duo.
Elke dag genieten. Ik kan echt met geen woorden omschrijven hoe blij ik me ze ben
)
)
