Het HondenForum

Hebben jullie dat ook? Dat je besluit om je hond te laten cremeren en daarna op een mooie gepaste dag te gaan uitstrooien? En dat je hond nog steeds in een potje op dezelfde plek staat, je af en toe 'haj Sem' ertegen zegt en hem afstoft enzo..

Fafo schreef:Hebben jullie dat ook? Dat je besluit om je hond te laten cremeren en daarna op een mooie gepaste dag te gaan uitstrooien? En dat je hond nog steeds in een potje op dezelfde plek staat, je af en toe 'haj Sem' ertegen zegt en hem afstoft enzo..

Mijn eerste hond stierf in 2000, as meegenomen om uiteindelijk uit te strooien, maar het staat nog steeds in de kast.

Nee, Ik wilde het as ook niet terug van Zazoe. Omdat ik wist dat het ergens in een kast zou belanden en ik soort van spijt zou krijgen dat ik er verder niks mee zou doen.
Spijt misschien meer een schuldig gevoel.

Nee, Ik wilde het as ook niet terug van Zazoe. Omdat ik wist dat het ergens in een kast zou belanden en ik soort van spijt zou krijgen dat ik er verder niks mee zou doen.
Spijt misschien meer een schuldig gevoel.

Nee, Tirsa heb ik door het crematorium laten uitstrooien, dat is in Scheveningen in de haven gebeurd. De as van Yentle heb ik in de tuin bij een boom verstrooid. Ik heb niks met potjes met as.

dan ben je er nog niet aan toe om hem los te laten zeg ik dan.
de ene heeft hier langer gestaan dan de ander.
maar opeens voel je dat je het los moet laten en hem/haar moet laten gaan.

Sanne!! schreef:Nee, Ik wilde het as ook niet terug van Zazoe. Omdat ik wist dat het ergens in een kast zou belanden en ik soort van spijt zou krijgen dat ik er verder niks mee zou doen.
Spijt misschien meer een schuldig gevoel.

Om die reden hebben we Nora destijds bij het crematorium laten uitstrooien.

Yep DuCain staat nog precies waar hij toen is neergezet en tot nog toe voelt dat goed, maar t begint zo af en toe wel te knagen, uitstrooien voelt een beetje als ontrouw zijn en hem weg doen, toch gun ik hem die vrijheid zeg maar, ik weet t niet meer

Idd...ik heb mezelf nog niet eens ertoe kunnen zetten om een beetje as in de asbedel te doen die ik gekocht hebt om Bonha bij me te kunnen dragen...

"Hoi Bon" zeg ik altijd als ik de foto zie die ik van haar heb staan. Op die foto kijkt ze me aan. Het is een oude foto, vanuit ons eerste jaar samen.

Het plan was haar as uit te strooien op haar lievelingsplekken....tijdens mooie wandelingen die ik/we vroeger met haar maakten.
Maar het voelt alsof ik haar dan "uit elkaar haal" , heel vreemd, want ik weet: ze hebben écht niet ieder asdeeltje in die pot kunnen doen, dus "uit elkaar" is ze echt al. Maar ik kan het kennelijk nog niet, terwijl ik echt graag dat bedeltje om mijn hals zou hangen.

Dus staat er een onpersoonlijke plastic lijmpot in de kast. Met mijn Bonhaatje erin. Mijn allerliefste Bonhaatje.

Ik kan en wil er geen afstand van doen. Ze zijn en blijven van mij en staan ook op de sierkachel in het midden van mijn woonkamer. Je mag ze 'weg doen' het hoef niet, dus zolang je er nog niet aan toe bent lekker laten staan.

S@ndr@ schreef:Yep DuCain staat nog precies waar hij toen is neergezet en tot nog toe voelt dat goed, maar t beging zo af en toe wel te knagen, uitstrooien voelt een beetje als ontrouw zijn en hem weg doen, toch gun ik hem die vrijheid zeg maar, ik weet t niet meer

Ja, dat ook. Wegdoen? Dat kan toch niet, ze hoort bij mij.

Hier staan ze ook nog steeds. Zijn in 2007 en 2008 overleden, maar ik zou niet weten waar ik ze zou moeten uitstrooien.
Dus ze staan nog mooi in hun 'potje' op de kast.

Nanna schreef:Simone is de eerste en enige hond die ik heb laten cremeren.
Ze is met meerdere diertjes tegelijk verbrand en wordt verstrooid boven de Noordzee. Dat vond ik gezien haar voorliefde voor de zee wel passend.
Ik hoef geen potten en pannen met as in huis, daar heb ik niks mee.
Mijn volgende honden gaan overigens gewoon naar de destructie maar dat kreeg ik met Simone niet voor elkaar.

Ik heb toen van Tirsa en Floortje de exacte coördinaten doorgekregen waar ze zijn uitgestrooid. En bij beide kwam ik uit in het haventje van Scheveningen.

Hier staan ze ook in een potje in de kast. En Tara in een mooie urn.
Voor de rest nog steeds geen passende gevonden.

Toen Gipsy overleed heb ik de pot met haar as in de tuin begraven net als eerder de pot met as van Gogo. Toen we kort na het overlijden van Gipsy gingen verhuizen is haar aspot opgegraven en meeverhuisd, haar as ligt nu hier in de tuin. Het potje van Gogo konden we niet meer vinden, de nieuwe bewoners (inmiddels kennissen van ons) weten dat er ergens in de tuin een aspotje moet liggen. We hebben dit verteld omdat we niet willen dat hij als hij ooit word gevonden, in de vuilcontainer beland. Het aspotje van Gizmo staat hier op de kast, ik heb het twee jaar na zijn overlijden nog steeds niet willen begraven of uitstrooien. Voor nu is het goed zo, wat er in de toekomst mee gebeurd zie ik dan wel weer. Ik heb het gevoel dat ze toch weer een beetje thuis komen, als ik het potje met as mee naar huis neem.

Mats staat ook nog in de vitrinekast. Haar urn heeft de vorm van een tennisbal. Dat past zo goed bij haar dat ze daar voorlopig nog lekker mag blijven.
Meisje, de kat, staat ernaast.

Sjefke is onze eerste hond die is overleden en die we daarna hebben laten cremeren. Ik heb een klein urntje in de vorm van een traan/druppel bewaard en de rest hebben we een kleine maand na haar overlijden uitgestrooid rond een boom op de hei waar wij zeer regelmatig lopen. Dus nee, ik heb niet de ervaring dat ik nog jaren na dato een potje met as heb staan van een overleden hond.

Als Nozem en Tapas ooit overleden zijn, zal hun as bij dezelfde boom uitgestrooid gaan worden. Dan zijn de 3 generaties weer bij elkaar op een plek waar ze zo graag waren. Van de 2 anderen ga ik net zoals van Sjefke een klein beetje as bewaren, om te zijner tijd (en ik hoop dat dat nog heel lang gaat duren) met een beetje as van alle 3 een mooi sieraad te laten maken.

Wij hadden de intentie pluis uit te strooien op z'n favoriete plekjes, maar dat voelt toch niet goed.
Hij staat prima in z'n koekblik op de vensterbank. Denk dat ik ze ooit allemaal bij me in m'n kist laat stoppen

Nanna schreef:

Neeltje schreef: Ik heb toen van Tirsa en Floortje de exacte coördinaten doorgekregen waar ze zijn uitgestrooid. En bij beide kwam ik uit in het haventje van Scheveningen.

Ze vroegen mij ook of ik mailtjes/SMS'jes wilde ontvangen op de tijdstippen dat ze gecremeerd/uitgestrooid zou worden. Nou, nee.

Dat vroegen ze met Meisje ook. Ik had ja gezegd, maar later heb ik gebeld dat ik het toch niet wilde.

Ik ben meer het type die een hond begraaft. Maar ik had het beter niet kunnen doen. Kwamen mollen op af.
Dus dat wordt de volgende keer destructie denk ik.


Het verbaast me hoeveel mensen waarde hechten aan crematie, potjes as, hangertjes en dingetjes met afgebrande hond erin.

Sanchis schreef:Ik ben meer het type die een hond begraaft. Maar ik had het beter niet kunnen doen. Kwamen mollen op af.
Dus dat wordt de volgende keer destructie denk ik.


Het verbaast me hoeveel mensen waarde hechten aan crematie, potjes as, hangertjes en dingetjes met afgebrande hond erin.

ik hecht nog niet eens zoveel waarde aan zijn restant als meer aan t gevoel, van hij is nu thuis, als ik hem uitstrooi dan zet ik hem t huis uit, om ruimte te creëren, en dat voelt gewoon heel ontrouw.- beetje lastig uit te leggen, ik denk wel eens dat ik t gelijk had moeten doen toen hij thuis kwam, maar toen had ik er ook andere emoties bij

Fafo schreef:Hebben jullie dat ook? Dat je besluit om je hond te laten cremeren en daarna op een mooie gepaste dag te gaan uitstrooien? En dat je hond nog steeds in een potje op dezelfde plek staat, je af en toe 'haj Sem' ertegen zegt en hem afstoft enzo..

Mmm gelukkig ik ben niet de enige met die afwijking. Silly, Misty en Kim zijn alle drie individueel gecremeerd maar staan ondanks dat ik andere plannen had ( na ieder overlijden zei ik nu ga ik dit of dat daar uitstrooien ) nog steeds in de kast in de kamer. Nu denk ik dat we maar wachten tot Melanie die ook al weer 16 jaar gaat worden er bij staat en dan gaan ze met zijn vieren tegelijk. dan haal ik uit alle potten die er dan staan een beetje as en de rest gaat, nou ja dat zie ik tegen die tijd ( en ik hoop dat het nog even mag duren ) wel weer.

Sanchis schreef: Het verbaast me hoeveel mensen waarde hechten aan crematie, potjes as, hangertjes en dingetjes met afgebrande hond erin.

Ieder zijn ding toch?

Hier staan ook nog bussen as van de doggen , wilde ze wel uitstrooien behalve Lance en Leg dan, maar ik kan het gewoon niet, voelt niet goed...

Fafo schreef:Hebben jullie dat ook? Dat je besluit om je hond te laten cremeren en daarna op een mooie gepaste dag te gaan uitstrooien? En dat je hond nog steeds in een potje op dezelfde plek staat, je af en toe 'haj Sem' ertegen zegt en hem afstoft enzo..

Nee, omdat ik het na een paar maanden tijd vond om ze weer vrij te laten. Max en Bente zijn 4 maanden na elkaar op de zelfde plek uitgestrooid en dat voelde goed.

Ik heb nooit de intentie gehad om ze uit te strooien, ik wil ze gewoon bij mij houden. Ze staan in een asbusje met hun riempjes erbij gewoon te staan en op, voor mij, speciale dagen brandt er een kaarsje in een klein houdertje met een vlinder erop.

Nanna schreef:Feitelijk maakt het allemaal geen zak meer uit voor de hond.
Alles wat je na zijn/haar dood doet, doe je puur voor jezelf. Daar is ook helemaal niks mis mee want je moet zelf door en de gevoelens daarbij moeten juist zijn.
Dus waar de één een complete nis inricht met kaarsen en zachte muziek brengt de volgende de hond gewoon naar de destructie.
Van mij mag het allebei.

Jeetje, we zijn het weer eens (en op hetzelfde tijdstip gepost ook nog).

De meisjes zullen bij mij blijven tot het mijn tijd is om te gaan. Dan wil ik dat we gezellig met zijn alle worden uitgestrooid op de plek waar ik het liefste liep

gina met haar verlatingsangst in haar eentje uitstrooien voelde zo verkeerd, dus had ik besloten haar as te bewaren tot jan ook dood zou zijn en ze dan samen uit te strooien.
en nu staan ze samen boven in de open kast in de slaapkamer te wachten tot ik ze kan laten gaan en dat is nu nog niet.

ik heb hetzelfde als madelief trouwens, kan ook niet wat as afscheiden om bij me te dragen.
het voelt inderdaad net of je dan je dooie hond ook nog in stukjes verdeelt
daarom heb ik van allebei wat haar in een hanger gedaan en die hanger draag ik samen met mijn dh hangertje dat ik sowieso al altijd om had.
zijn ze toch een beetje bij me en blijft de as intact.

het zal allemaal wel raar zijn, maar voor mij voelt het goed zo.

Sam is collectief gecremeerd en uitgestrooid door het crematorium. Bij Boy heeft Pieter aangegeven dat hij individueel gecremeerd moest worden, en de as naar ons terug. Ik heb die hele bus dus nooit aangeraakt, en hij staat hier in de boekenkast achter de boeken. Ik heb er niks mee.

Saar hebben we zelf begraven, hier in de tuin. En dat voelt voor mij heerlijk. Dat zal ik dus ook het allerergst vinden wat we moeten achterlaten als we zouden gaan verhuizen. Maar ze is wel daar waar ze vanaf 7 weken altijd heeft rondgehuppeld en lief is gehad. Daar hoort ze dus.

Edit. En de bus as van Boy kan ik dus eigenlijk om diezelfde reden hier niet in de tuin verstrooien. Het huis is gekocht toen hij nog leefde, maar toen we voor het eerst hier op dit stukje grond gingen kijken was hij al dood. Deze plek kent hij dus niet.