Nanna schreef:Hier loopt ook een Saarloosreu in de buurt. Een vervelend beest vind ik het. Hij komt altijd overhangen en patsen. Gelukkig is ie doodsbang voor mensen dus als ik eraan kom lopen vliegt ie weg.
Hij is ook als de dood voor fietsers dus als er een mountainbiker in het bos niet tijdig is opgemerkt door de baas gaat de reu er als een speer vandoor en rent gewoon naar huis.
Er is nu een pup bij. Die heb ik nog niet gezien maar dat schijnt via horen zeggen als al zo'n angsthaas te zijn.
Op de dag van het Nederlands ras waren ze ook: doodsbang. Als ik op hondenshows kijk: de meerderheid is schijtende bang.
Het zal gerust een fijn ras zijn als je ergens in de wildernis woont maar voor in een drukke maatschappij vind ik het helemaal niks.
Zielig ook voor die beesten zelf, het lijkt me een erg stressvol bestaan.
Hahaha ja dat heb je vaker geschreven.
Ik woon niet in de wildernis, nooit gewoond ook. Ik ken vrije (type chocolabje) terughoudende en "schijtbange" saarlooswolfhonden.
Zelf heb ik alleen exemplaren gehad die, naar mijn mening, terughoudend waren.
Nu begrijp ik niks van hondenshows, maar ik begrijp nog minder dat je een ras in huis haalt waarvan je weet dat die niet kapot is van drommen vreemde mensen om hem heen en geblèr door microfoons ook maar mwah vindt en dan toch zo nodig naar een hondenshows moet. Maar goed, dat is ws. mijn gebrek hoor.
Ik denk dat Linda beter kan beoordelen hoe bang/terughoudend/schijterig Rayen en Taran waren.
Ik wil geen bange hond. Dat is naar mijn mening niet hondwaardig. Maar als je een beetje de lijnen in de gaten houdt en er mee aan de slag gaat hoef je ook zeker geen bange hond in huis te hebben.
Overigens wil ik zeker niet beweren dat een saarloos makkelijk is hoor. Niet naar mensen toe en niet naar andere honden toe. Maar voor mij persoonlijk zijn ze niet moeilijk.
Ik zeg dan ook altijd dat je echt een steekje los moet hebben om saarloosjes in huis te hebben
