Het HondenForum

Als Kaya ergens een hekel aan heeft, dan is het wel de postbode. Woest wordt ze dan en met een lenigheid van een
jonge hond, springt ze van de bank af en stormt richting gang. Hoe vaak ze al gecorrigeerd is, ze blijft het doen.

Nu is Kaya geen jonge hond, maar een hond van 12 jaar met bijzonder slechte poten en ik zag dit al eens fout aflopen en
vandaag was het dan bijna de dag

Ze springt woest de bank af, verliest haar evenwicht in de keuken, valt tegen de openstaande deur van de wasmachine aan die
dus meegeeft, valt om, probeert op te staan, maar valt wederom om, probeert op te krabbelen wat niet meer lukt
Ze blijft even liggen met een volkomen beduusd gezicht en dat is het moment dat ik denk 'dat was het' en loop naar haar toe en
weer probeert ze overeind te komen en nu lukt het al wankelend.

Wat schrik je dan toch weer, ik weet dat die poten bijna niks meer zijn, maar zo'n grote 'stoere' hond zo te zien wankelen en om
te zien vallen, dat gaat me toch wel vreselijk aan mijn hart.

Maar goed, ze staat weer, ze is zelfs de bank weer opgeklommen en nu maar even kijken of het weer goed hersteld.

oh jakkes caro...
wat een schrik...
en wat een besef ineens weer he
Hopen dat ze gauw weer opkrabbelt en ze er niets aan overhoudt

Vreselijk als je dat ziet.
Als je het terug kon draaien had je dat gedrag vast afgeleerd, maar nu zit je er mee. Ik zou mijn hond vanaf dat moment vast zetten in huis. Hij moet genezen, en die stoute postbode, die zomaar zijn terein binnen loopt, moet maar even wachten. Die krijgt zijn vet wel wel als Kaya beter is

Tara schreef:Misschien steekt ze er nog wat van op ook?

Ik vrees van niet

Als ik de postbode aan hoor komen, dan geef ik haar een waarschuwing vooraf en doet ze niks (met ingespannen woede, haha),
maar als die eenmaal aan de deur zit, is er geen redden meer aan.
Maar goed, die sprongen zijn niet best natuurlijk, dat blijkt

Wimpel schreef:Vreselijk als je dat ziet.
Als je het terug kon draaien had je dat gedrag vast afgeleerd, maar nu zit je er mee. Ik zou mijn hond vanaf dat moment vast zetten in huis. Hij moet genezen, en die stoute postbode, die zomaar zijn terein binnen loopt, moet maar even wachten. Die krijgt zijn vet wel weel als Kaya beter is

Dat zit er zo in dat waakse, dat is er erg moeilijk uit te krijgen hoor. De deurbel daar reageert ze overigens niet op, het is echt
alleen de postbode waar ze woest om wordt.
Vastzetten hoeft niet, postbode is geweest en verder ligt ze meestal toch rustig, nu dus ook. Zo even wandelen en dan zien of dat een
beetje gaat of niet. Misschien was puur het evenwicht verliezen de druppel en kan ze zo gewoon meelopen. Ik hoop het maar.

Mijn god, dan schrik je je zeker helemaal kapot.
Niet meer zo raar doen oma Kaya.

Jeetje!
Heb je een brievenbus in de deur zitten? Misschien is het dan een idee om een brievenbus voor bij de oprit te maken zodat ze de postbode niet meer ziet? Ik weet trouwens wel niet of dat zomaar mag!

Dan wordt je even heel duidelijk met je neus op de feiten gedrukt ja... heel naar om te zien.
Met Essie hadden we dat op den duur ook dan ze niet meer op kon staan uit zichzelf, dat je moest helpen.. en ik durfde dus bijna niet meer weg want stel dat ze valt en ze komt niet meer overeind en ik ben weg... heeft me veel stress bezorgt.

Onze brievenbus zit gewoon aan de straatkant, dus een box buiten gaat 'm niet worden.

Maar ze loopt gewoon gelukkig! dus ze heeft niks verrekt ofzo, maar het is dus puur gekomen doordat ze haar evenwicht
kwijt was en haar poten niet genoeg kracht hebben om dit op te vangen.
Inderdaad word je dan wel weer met je neus op de feiten gedrukt, want dit was wel even heel duidelijk dat die poten zo goed als
helemaal op zijn.

Caro. schreef:Onze brievenbus zit gewoon aan de straatkant, dus een box buiten gaat 'm niet worden.

Maar ze loopt gewoon gelukkig! dus ze heeft niks verrekt ofzo, maar het is dus puur gekomen doordat ze haar evenwicht
kwijt was en haar poten niet genoeg kracht hebben om dit op te vangen.
Inderdaad word je dan wel weer met je neus op de feiten gedrukt, want dit was wel even heel duidelijk dat die poten zo goed als
helemaal op zijn.

Pfieuw, opluchting.
Misschien alleen maar schrik en even beduusd zijn.
Hoop ik

Ik woon ook aan de straatkant, maar een buitenpostbus kan echt dit soort problemen oplossen.
Mijn voortuintje is ca. 1 meter lang.

En de brievenbus staat er niet vanwege de honden, maar vanwege Kittekat, die het leuk vond om vingers te meppen.

Pff, zoiets moet niet bij zo'n oudje... hopen dat het meevalt.

Caro. schreef:Onze brievenbus zit gewoon aan de straatkant, dus een box buiten gaat 'm niet worden.

Maar ze loopt gewoon gelukkig! dus ze heeft niks verrekt ofzo, maar het is dus puur gekomen doordat ze haar evenwicht
kwijt was en haar poten niet genoeg kracht hebben om dit op te vangen.
Inderdaad word je dan wel weer met je neus op de feiten gedrukt, want dit was wel even heel duidelijk dat die poten zo goed als
helemaal op zijn.

Het verbaast me wat een smakken die oudjes kunnen maken zonder wat te breken. Jack haalt ook van die stunts uit zoals van de bank af willen rennen naar de keuken als daar misschien iemand koekjes voor hem aan het pakken is, en dat eindigt dan in een onbedoelde sliding. Of hij valt om tijdens het zo hoog mogelijk tegen een boom plassen. Het menselijke equivalent (ouwetjes van 70? 80?) zou inmiddels bont en blauw zijn met wellicht een paar botbreuken. Maar die ouwe honden kunnen blijkbaar aardig wat hebben, misschien omdat ze toch wel heel wat beter in de bespiering zitten dan broze ouwe mensen en dat dat de klap opvangt? Ik hoor eigenlijk zelden van ouwe honden die iets ernstigs overhouden aan een val, terwijl er heel wat bejaarde honden met rotte poten rond zullen lopen die nog denken dat ze van alles kunnen wat eigenlijk niet meer kan.

Kan me voorstellen dat je je gek schrok, maar het is ook nauwelijks te voorkomen. Op deze leeftijd kan je dingen lastig meer afleren en je bent er niet altijd snel genoeg bij. Het is best moeilijk, een hond in een oud lijf met een nog steeds jonge eigenwijze kop erop.

Sterkte voor jou en wijsheid voor Kaya.

misschien heeft ze er op haar oude dag nog wat van geleerd?

Jong geleerd oud gedaan?

Dat is zeker schrikken, Naffie deed dat ook en nu Eagle , heb overal in de bochten al kleden liggen.
Eigenwijze oudjes ook...

Dat is schrikken inderdaad, hopen maar dat het met een sisser afloopt.

Hanneke2 schreef:

Caro. schreef:Onze brievenbus zit gewoon aan de straatkant, dus een box buiten gaat 'm niet worden.

Maar ze loopt gewoon gelukkig! dus ze heeft niks verrekt ofzo, maar het is dus puur gekomen doordat ze haar evenwicht
kwijt was en haar poten niet genoeg kracht hebben om dit op te vangen.
Inderdaad word je dan wel weer met je neus op de feiten gedrukt, want dit was wel even heel duidelijk dat die poten zo goed als
helemaal op zijn.

Het verbaast me wat een smakken die oudjes kunnen maken zonder wat te breken. Jack haalt ook van die stunts uit zoals van de bank af willen rennen naar de keuken als daar misschien iemand koekjes voor hem aan het pakken is, en dat eindigt dan in een onbedoelde sliding. Of hij valt om tijdens het zo hoog mogelijk tegen een boom plassen. Het menselijke equivalent (ouwetjes van 70? 80?) zou inmiddels bont en blauw zijn met wellicht een paar botbreuken. Maar die ouwe honden kunnen blijkbaar aardig wat hebben, misschien omdat ze toch wel heel wat beter in de bespiering zitten dan broze ouwe mensen en dat dat de klap opvangt? Ik hoor eigenlijk zelden van ouwe honden die iets ernstigs overhouden aan een val, terwijl er heel wat bejaarde honden met rotte poten rond zullen lopen die nog denken dat ze van alles kunnen wat eigenlijk niet meer kan.

Kan me voorstellen dat je je gek schrok, maar het is ook nauwelijks te voorkomen. Op deze leeftijd kan je dingen lastig meer afleren en je bent er niet altijd snel genoeg bij. Het is best moeilijk, een hond in een oud lijf met een nog steeds jonge eigenwijze kop erop.

Sterkte voor jou en wijsheid voor Kaya.

Ja echt hè? en dan zit ik nog met hartkloppingen haar vreselijk zielig te vinden en mevrouw pakt dan allang weer een speeltje om wild mee
heen en weer te schudden

Dat hele psychische deel missen ze godzijdank. Het is gebeurd, hun zijn het allang vergeten en gaan weer verder.
Zo heeft ze een tijdje geleden ook een echte koprol gemaakt in de polder Iets ging er fout in de berekening blijkbaar en ze duikelde zo over d'r kop heen... m'n hart stond stil, ik rende al in tranen naar haar toe en zij schudde zich even uit en liep verder (oké toen wel even iets timide).
Ongelooflijk, maar natuurlijk kan het een keer wél echt fout gaan en daar maken wij ons weer zorgen om.

Voorlopig lijkt ze er niks aan over te hebben gehouden. Ze liep gewoon buiten, nou ja wel in slakkengangetje hoor, maar dat doet ze al een paar maanden en overal natuurlijk zéér uitgebreid snuffelen. Ik kan wel een boek uitlezen ondertussen
Wel kreeg ik nog een schrik, want ze lag op haar kussen, ogen open en geen beweging en even dacht ik 'die is er stilletjes tussenuit gepiept', ja de stress zit er dan toch nog in, dus ik kijken naar een ademhaling, maar noppes. Toch weer met kloppend hart erheen en toen ging ze maar even heerlijk op d'r rug liggen om gekroeld te worden van geen enkel kwaad bewust

Je weet het gewoon niet en het is niet dat ik me dagelijkse vreselijke zorgen maak, maar ik besef wel dat het nog 1 dag kan duren (of hopelijk misschien toch nog een jaartje...).

jip007 schreef:Dat is zeker schrikken, Naffie deed dat ook en nu Eagle , heb overal in de bochten al kleden liggen.
Eigenwijze oudjes ook...

Ik heb wel bij de bank een kleed, dus als ze eraf springt, dan kan ze daar niet uitglijden.
Maar ja... dan sjeest ze de bocht om richting keuken en daar ging het dus bijna echt mis vanmiddag

Die postbode moet ook gewoon iedere dag dezelfde tijd komen, dan ben ik voorbereid Als ik zeg 'euhh euhh nee!!!' dan blijft ze
netjes op de bank (met een opgeblazen kop van woede hoe die vent het durft aan de deur te komen ).

nyckle schreef:Jong geleerd oud gedaan?

Nou niet eens eigenlijk. Ik kan me helemaal niet herinneren dat ze altijd zo fel is geweest op de postbode.
Bezoek vindt ze overigens geweldig, de deurbel is hard kwispelen, maar de laatste 2 jaar ofzo (of misschien zelfs jaar) is ze zo erg
fel geworden op de postbode en ik kan me echt niet herinneren dat ze dit altijd heeft gedaan
Of ik lijd aan ernstig geheugenverlies, dat is best mogelijk

Het kan natuurlijk elk oudje overkomen. Gedrag verandering..

Och jee, gelukkig dat het goed is afgelopen, ze zal wel wat stram zijn vandaag

Gelukkig lijkt het mee te vallen, hopelijk heeft ze geen spierpijn vandaag.

Mowgli stapt rustig op en af de bank. Alleen als ze het vermoeden heeft dat er een kat achter het huis is, komt ze er uit de bochten vliegend aan gestormd. Ik houd dan ook altijd mij hart vast.

Jesses Caro
Hoe gaat het met haar?

Caro. schreef:
Ja echt hè? en dan zit ik nog met hartkloppingen haar vreselijk zielig te vinden en mevrouw pakt dan allang weer een speeltje om wild mee
heen en weer te schudden

Dat hele psychische deel missen ze godzijdank. Het is gebeurd, hun zijn het allang vergeten en gaan weer verder.
Zo heeft ze een tijdje geleden ook een echte koprol gemaakt in de polder Iets ging er fout in de berekening blijkbaar en ze duikelde zo over d'r kop heen... m'n hart stond stil, ik rende al in tranen naar haar toe en zij schudde zich even uit en liep verder (oké toen wel even iets timide).
Ongelooflijk, maar natuurlijk kan het een keer wél echt fout gaan en daar maken wij ons weer zorgen om.

Voorlopig lijkt ze er niks aan over te hebben gehouden. Ze liep gewoon buiten, nou ja wel in slakkengangetje hoor, maar dat doet ze al een paar maanden en overal natuurlijk zéér uitgebreid snuffelen. Ik kan wel een boek uitlezen ondertussen
Wel kreeg ik nog een schrik, want ze lag op haar kussen, ogen open en geen beweging en even dacht ik 'die is er stilletjes tussenuit gepiept', ja de stress zit er dan toch nog in, dus ik kijken naar een ademhaling, maar noppes. Toch weer met kloppend hart erheen en toen ging ze maar even heerlijk op d'r rug liggen om gekroeld te worden van geen enkel kwaad bewust

Je weet het gewoon niet en het is niet dat ik me dagelijkse vreselijke zorgen maak, maar ik besef wel dat het nog 1 dag kan duren (of hopelijk misschien toch nog een jaartje...).

Dit is allemaal zo herkenbaar. Ik denk ook zo af en toe dat Jack dood is. Dan ligt hij te slapen met die ogen niet helemaal dicht en zonder geluid van z'n ademhaling (vaak snurkt hij een beetje en soms snurkt hij heel hard), en als ik hem dan wakker maak (ja sorry, dat mot dan even) lijkt hij soms van heel erg ver te komen.

En die angst dat hij gewoon niet meer op kan staan. Van de week schrok hij heel erg van mij omdat ik heel erg schrok omdat hij zijn stuk worst met pil aanpakte en per ongeluk hard in mijn vinger knauwde. Hij deinsde terug en zakte gewoon door alle vier z'n poten. Lag hij daar stom te kijken met zo'n ongerust bekkie van 'Is er ergens brand?' Hij had volgens mij niet eens door dat hij me gebeten had. De bek-koekie coördinatie laat het soms afweten maar verder gaat het goed.

Jack denkt ook dat hij nog steeds over hekkies kan springen. Dat kon hij altijd prima, maar de laatste keer resulteerde dat ook in een afgrijselijke doodssmak. Maar hij snapt nog steeds niet waarom ik nu niet de kortste weg met zo'n hekje neem en helemaal omloop. Want we gingen toch altijd over dat hekje.

En ja, die rondjes, ik loop net zo lang qua tijd als vroeger maar de afstand wordt alsmaar korter. Tot hij opeens perse een grote wandeling wil doen en enthousiast de lange ronde door het grote park loopt. De rest van de dag ligt hij dan wel voor dood, maar het is wel heel leuk om dan weer eens even wat ouwe bekenden te zien die uitgebreid door Jack worden begroet. Ik kom ook wel veel verdriet tegen op die momenten, zoveel mensen die inmiddels met een nieuwe hond lopen, zoveel verhalen van bekende honden van Jack's leeftijd die inmiddels ook overleden zijn.

Ik kwam een paar dagen terug een van Jack's ouwe vriendinnen tegen (bc die net een jaar jonger is), en baas en ik gingen samen aan het tellen, en van heel die grote groep honden, diverse gelegenheidsroedels en hondjes in de buurt, waar ze als jonge honden mee speelden, zijn er vijf over die nu ook rond de 12, 13, 14 zijn. De rest is allemaal overleden, ook zoveel honden die we als pup hebben zien komen. Gister kwam ik de baas van een bevriende herder tegen, ik had geen idee dat die hond dood was, maar die had een paar weken terug een fatale hartaanval gehad. Acht jaar oud.

Ik voel me soms net mijn moeder van 76 die tegenwoordig veel meer begrafenissen dan kraamvisites heeft.

Sorry, ik zit je topic te verzieken. Maar je zou bijna een pup in huis halen als compensatie voor al die zorgen om dat ouwetje en alles wat er omheen hangt. (En wie weet, worden zowel Kaya als Jack wel fluitend 17. )

Hanneke2 schreef:
Dit is allemaal zo herkenbaar. Ik denk ook zo af en toe dat Jack dood is. Dan ligt hij te slapen met die ogen niet helemaal dicht en zonder geluid van z'n ademhaling (vaak snurkt hij een beetje en soms snurkt hij heel hard), en als ik hem dan wakker maak (ja sorry, dat mot dan even) lijkt hij soms van heel erg ver te komen.

En die angst dat hij gewoon niet meer op kan staan. Van de week schrok hij heel erg van mij omdat ik heel erg schrok omdat hij zijn stuk worst met pil aanpakte en per ongeluk hard in mijn vinger knauwde. Hij deinsde terug en zakte gewoon door alle vier z'n poten. Lag hij daar stom te kijken met zo'n ongerust bekkie van 'Is er ergens brand?' Hij had volgens mij niet eens door dat hij me gebeten had. De bek-koekie coördinatie laat het soms afweten maar verder gaat het goed.

Jack denkt ook dat hij nog steeds over hekkies kan springen. Dat kon hij altijd prima, maar de laatste keer resulteerde dat ook in een afgrijselijke doodssmak. Maar hij snapt nog steeds niet waarom ik nu niet de kortste weg met zo'n hekje neem en helemaal omloop. Want we gingen toch altijd over dat hekje.

En ja, die rondjes, ik loop net zo lang qua tijd als vroeger maar de afstand wordt alsmaar korter. Tot hij opeens perse een grote wandeling wil doen en enthousiast de lange ronde door het grote park loopt. De rest van de dag ligt hij dan wel voor dood, maar het is wel heel leuk om dan weer eens even wat ouwe bekenden te zien die uitgebreid door Jack worden begroet. Ik kom ook wel veel verdriet tegen op die momenten, zoveel mensen die inmiddels met een nieuwe hond lopen, zoveel verhalen van bekende honden van Jack's leeftijd die inmiddels ook overleden zijn.

Ik kwam een paar dagen terug een van Jack's ouwe vriendinnen tegen (bc die net een jaar jonger is), en baas en ik gingen samen aan het tellen, en van heel die grote groep honden, diverse gelegenheidsroedels en hondjes in de buurt, waar ze als jonge honden mee speelden, zijn er vijf over die nu ook rond de 12, 13, 14 zijn. De rest is allemaal overleden, ook zoveel honden die we als pup hebben zien komen. Gister kwam ik de baas van een bevriende herder tegen, ik had geen idee dat die hond dood was, maar die had een paar weken terug een fatale hartaanval gehad. Acht jaar oud.

Ik voel me soms net mijn moeder van 76 die tegenwoordig veel meer begrafenissen dan kraamvisites heeft.

Sorry, ik zit je topic te verzieken. Maar je zou bijna een pup in huis halen als compensatie voor al die zorgen om dat ouwetje en alles wat er omheen hangt. (En wie weet, worden zowel Kaya als Jack wel fluitend 17. )

O nee hoor, je verziekt helemaal niets Toch lekker even om over onze oudjes te praten!

Ik herken het helemaal en dat je hart soms echt stilstaat als ze denken weer een jonge hond te zijn. Die koppies die willen nog wel en soms
vergeten ze zelf dan dat het lichaam niet meer die van een jonge god is

Ik vind wel dat je veel bewuster bent van alles met een oude hond. Je weet dat het de laatste dag kan zijn en natuurlijk denk je daar niet constant
aan, dat zou ook niet goed zijn, maar ik vind wel dat het alles wat intenser maakt.
Kaya moet ook zoveel niet meer. Waar Puchu nog netjes af moet gaan, hoeft Kaya dat allang niet meer al is het alleen maar vanwege haar rotte
poten.

Wat ik wel ontzettend moeilijk vind, is te bepalen hoe ver zij (ik) nog kan gaan: zo gaat ze ontzettend graag mee naar de polder.
Nee, niet vanwege het wandelen daar, maar omdat ze heel graag de roedel compleet heeft en niet alleen achtergelaten wil worden. Dus een super
vrolijke Kaya 'yeahhhh ik mag mee' en in de polder is het een super slome Kaya waar je constant op moet wachten en waarvoor de terugweg meer
een soort slopende weg wordt voor haar.
Wat doe je dan? Rondjes daar zijn al ingekort als zij meegaat uiteraard, maar ik kan niet alle wandelingen inkorten, want Puchu heeft wel zijn
beweging nodig natuurlijk. Dus soms gaat ze mee en soms ga ik met Puchu alleen om langer te wandelen, maar dat sippe gezichtje dan
En moet ik haar überhaupt nog wel meenemen of is het teveel voor haar?
Rustig in de buurt snuffelen doet ze graag, heeeeeel rustig dan, geen probleem, maar Puchu heeft wat anders nodig. En aan de andere kant,
de dierenarts zei tegen mij 'zodra je ophoudt met haar de beweging te geven, is het afgelopen met haar', maar soms ben ik wel bang dat ze
de terugweg een keer niet redt.

Nou ja, en zo gammelen we maar wat aan

Wij hebben twee oudjes en ik vind het ook zwaar hoor. Ik had dit niet van te voren verwacht maar oude honden maken me nog onzekerder dan pups.

Samica neem ik ook niet meer mee als ik met de oudjes weg ga. Die wordt daar zo enthousiast van en dan wil ze spelen en dat gaat niet meer. Jelka ligt met een klein duwtje al op haar kont en die moet dan weer opgetakeld worden. Niet dat ze dat erg vindt hoor, want volgens mij heeft ze dat niet eens in de gaten.
Een paar maanden terug vond ik het nog sneu als ik met Samica weg ging maar nu weten ze al niet beter. Ik vind het zelf ook wel fijn want met haar kan ik lekker doorstappen en met de oudjes doe ik bijna drie kwartier over 2 kilometer.

Caro. schreef:

Hanneke2 schreef:
Dit is allemaal zo herkenbaar. Ik denk ook zo af en toe dat Jack dood is. Dan ligt hij te slapen met die ogen niet helemaal dicht en zonder geluid van z'n ademhaling (vaak snurkt hij een beetje en soms snurkt hij heel hard), en als ik hem dan wakker maak (ja sorry, dat mot dan even) lijkt hij soms van heel erg ver te komen.

En die angst dat hij gewoon niet meer op kan staan. Van de week schrok hij heel erg van mij omdat ik heel erg schrok omdat hij zijn stuk worst met pil aanpakte en per ongeluk hard in mijn vinger knauwde. Hij deinsde terug en zakte gewoon door alle vier z'n poten. Lag hij daar stom te kijken met zo'n ongerust bekkie van 'Is er ergens brand?' Hij had volgens mij niet eens door dat hij me gebeten had. De bek-koekie coördinatie laat het soms afweten maar verder gaat het goed.

Jack denkt ook dat hij nog steeds over hekkies kan springen. Dat kon hij altijd prima, maar de laatste keer resulteerde dat ook in een afgrijselijke doodssmak. Maar hij snapt nog steeds niet waarom ik nu niet de kortste weg met zo'n hekje neem en helemaal omloop. Want we gingen toch altijd over dat hekje.

En ja, die rondjes, ik loop net zo lang qua tijd als vroeger maar de afstand wordt alsmaar korter. Tot hij opeens perse een grote wandeling wil doen en enthousiast de lange ronde door het grote park loopt. De rest van de dag ligt hij dan wel voor dood, maar het is wel heel leuk om dan weer eens even wat ouwe bekenden te zien die uitgebreid door Jack worden begroet. Ik kom ook wel veel verdriet tegen op die momenten, zoveel mensen die inmiddels met een nieuwe hond lopen, zoveel verhalen van bekende honden van Jack's leeftijd die inmiddels ook overleden zijn.

Ik kwam een paar dagen terug een van Jack's ouwe vriendinnen tegen (bc die net een jaar jonger is), en baas en ik gingen samen aan het tellen, en van heel die grote groep honden, diverse gelegenheidsroedels en hondjes in de buurt, waar ze als jonge honden mee speelden, zijn er vijf over die nu ook rond de 12, 13, 14 zijn. De rest is allemaal overleden, ook zoveel honden die we als pup hebben zien komen. Gister kwam ik de baas van een bevriende herder tegen, ik had geen idee dat die hond dood was, maar die had een paar weken terug een fatale hartaanval gehad. Acht jaar oud.

Ik voel me soms net mijn moeder van 76 die tegenwoordig veel meer begrafenissen dan kraamvisites heeft.

Sorry, ik zit je topic te verzieken. Maar je zou bijna een pup in huis halen als compensatie voor al die zorgen om dat ouwetje en alles wat er omheen hangt. (En wie weet, worden zowel Kaya als Jack wel fluitend 17. )

O nee hoor, je verziekt helemaal niets Toch lekker even om over onze oudjes te praten!

Ik herken het helemaal en dat je hart soms echt stilstaat als ze denken weer een jonge hond te zijn. Die koppies die willen nog wel en soms
vergeten ze zelf dan dat het lichaam niet meer die van een jonge god is

Ik vind wel dat je veel bewuster bent van alles met een oude hond. Je weet dat het de laatste dag kan zijn en natuurlijk denk je daar niet constant
aan, dat zou ook niet goed zijn, maar ik vind wel dat het alles wat intenser maakt.
Kaya moet ook zoveel niet meer. Waar Puchu nog netjes af moet gaan, hoeft Kaya dat allang niet meer al is het alleen maar vanwege haar rotte
poten.

Wat ik wel ontzettend moeilijk vind, is te bepalen hoe ver zij (ik) nog kan gaan: zo gaat ze ontzettend graag mee naar de polder.
Nee, niet vanwege het wandelen daar, maar omdat ze heel graag de roedel compleet heeft en niet alleen achtergelaten wil worden. Dus een super
vrolijke Kaya 'yeahhhh ik mag mee' en in de polder is het een super slome Kaya waar je constant op moet wachten en waarvoor de terugweg meer
een soort slopende weg wordt voor haar.
Wat doe je dan? Rondjes daar zijn al ingekort als zij meegaat uiteraard, maar ik kan niet alle wandelingen inkorten, want Puchu heeft wel zijn
beweging nodig natuurlijk. Dus soms gaat ze mee en soms ga ik met Puchu alleen om langer te wandelen, maar dat sippe gezichtje dan
En moet ik haar überhaupt nog wel meenemen of is het teveel voor haar?
Rustig in de buurt snuffelen doet ze graag, heeeeeel rustig dan, geen probleem, maar Puchu heeft wat anders nodig. En aan de andere kant,
de dierenarts zei tegen mij 'zodra je ophoudt met haar de beweging te geven, is het afgelopen met haar', maar soms ben ik wel bang dat ze
de terugweg een keer niet redt.

Nou ja, en zo gammelen we maar wat aan

Het feit dat er ook nog die redelijk jonge fysiek goeie hond rondloopt is inderdaad ook best heel lastig. Ik doe Lilo absoluut te kort momenteel, die hoort elke dag een uurtje of twee los te rennen en rauzen. Ik probeer dat dan in het weekend in te halen, dan gaan we effe samen de hele grote wandeling doen (en dan krijgt Jack een Kong en er is een kind thuis), maar het is toch anders dan vroeger, toen we elke ochtend een dik uur en een flinke afstand liepen met Jack erbij. Ik merk het ook aan mijn eigen conditie Langzaam een half uurtje park na het ontbijt is toch heel iets anders dan elke ochtend een uur of meer fors doorstappen.

Jack mag van mij (binnen redelijke grenzen) bij elk rondje bepalen waar we heen gaan en hoe ver, en heel soms wil hij het grote park in, of nog een extra rondje spannende paadjes in het kleine park. Maar het blijft opletten, en soms is het na zo'n wandeling waar hij superenthousiast aan begon, heel langzaam naar huis sjokken. Soms gaat het juist helemaal geweldig, heb ik nog steeds een huppelende hond richting huis, maar 1 leuke teef en 5 minuten uitsloven en echt niet luisteren maar wel achterlijk rondjes rennen en dat breekt opa giga op.

Ik heb het eerder gezegd, maar ik dacht dat het makkelijker zou zijn, een ouwe hond. En dat is het niet. Het is aandoenlijk en hartstikke fijn dat je hond redelijk fris en vrolijk een mooie leeftijd aan het bereiken is, maar het kost wel weer meer organiseren en toestanden, bijna alsof je weer met een pup zit.

Hoe dan ook hoop ik dat al onze ouwetjes hier vrolijk 20 worden, zolang het lekker vreet en vrolijk meehobbelt en nog een beetje speelt en lekker knuffelt. Maar het is wel een zorg.

Kan je niet op de kortere rondjes ook gaan speuren met ze? Dat kunnen ze allebei en is voor allebei vooral een mentale belasting, dat probeer ik nu ook met het duo. Al is Bo natuurlijk nog niet zo oud, er zit toch een behoorlijk energieverschil in

Och wat schrik je dan, gelukkig is het goed afgelopen.