Vorig jaar had ik echt mijn handen zeg maar overvol aan en met hem. In die zin dat ik s'avonds echt kapot was.
als in met hem bezig zijn ( oefeningen en beweging ) en door hem bezig zijn ( streken en de juiste paden vinden ).
Laatste halfjaar zo'n verandering. Is ook de leeftijd deels denk ik, maar onze band is ook zo versterkt.
Nu ben ik echt heel trots, om het volgende.
Hij blafte alles aan. Als er hiervoor mensen uit de auto stapten. Dichtslaande deuren van auto, zonder mensen te zien.
Als het maar misschien, eventueel kon betekenen dat er volk hier kwam, sloeg hij aan.
Logisch, ik heb een herder. Hij mag van mij ook best een blaf geven, maar hij was haast niet te stoppen.
Nu gaat het zo:
Figo ligt te slapen. Hij hoort dichtslaande autodeuren, staat op.
Kijkt naar het raam, of draaft er even heen. Geeft een mwhhh..loopt in zelfde drafje door naar mij en parkeert zicht naast/voor me.
Dat parkeren naast/voor me is zijn eigen inbreng. Ik zeg dan dat het een knappe jongen.
Heel enkel nog een blafje, maar dan hoef ik eigenlijk alleen maar te zeggen dat het ok is.
Het is zo'n heerlijk beessie.
Heb er nog wel m'n handen vol aan, maar hij maakt me ook elke dag weer aan het lachen. De pipo.
We hebben ook nog heel wat heuveltjes te nemen, maar daar die nemen we ook gewoon.
Komt helemaal goed met deze kanjer. Want wat een lieve, grapjesmakende knuffelkont heb ik gekregen waar ik net zo heerlijk mee kan stoeien.
)
