Het HondenForum

Nou ik heb er sinds eergisteren een groot vraagteken achter staan.

Als ik ga werken in de ochtenddienst breng ik mijn honden naar mijn ouders, leuk voor Bruno en leuk voor mijn honden.
Bruno en Bros waren gelijk aan het spelen en ineens een gil van Bros, komt aan lopen op drie poten.
Ik til hem op om op tafel te zetten en te kijken waar de pijn vandaan komt, hij gilde het uit met optillen.
Op tafel een grondig onderzoek niets nada noppes kunnen vinden wat pijnlijk zou kunnen zijn.

Ik leg hem op zijn rug om eens goed onder de poten te kunnen kijken en mijn moeder die aan de andere kant van de tafel is gaan zitten kijkt zijn voorpoten en ik zijn achterpoten.
Daarna een flinke zucht zijn edele delen bloot gooiend met de mededeling daar gekriebeld wenst te worden.

Ik ben gaan werken met toch wel een beetje een knoop in mijn maag, hij gilde immers niet voor niets.
Ik bel mijn moeder rond half elf om te vragen hoe het met Bros gaat.

Nou wel goed denk ik...was het antwoord.
Ze hadden de nieuwe stoelhoezen gemold en een plant uit de vensterbank getrokken.

Bruno begint zulke dingen en Bros maakt het af, sta ik daar met mijn bezorgde kop te werken.......waarvoor? om de schade bij moeders mee op te lossen denk ik.

nee. hij zal zich op dat moment pijn hebben gedaan.
en het was zo weer over.

Ik weet t ook niet. Onze Mats kon het ook inzetten. En als wij dan zeiden "wat is er met je pootje?“ ging ze piepen of mankepoten. Een keer werd ze gestoken door een wesp in haar linkerpoot maar toen wij vroegen wat er met haar pootje was, ging ze met rechts hinkebenen aangeleerd gedrag, denk ik

Ik kon Tsuki ook ziek praten. "Och, ben je sneu? Ben je zielig dan? Ach heb jij een zielig pootje?"
Nou ze wist niet welke poot ze moest optillen en hoe snel ze met een diepe zucht op mijn schoot moest gaan hangen hoor

Ik vraag het me soms ook af hoor... Kaya gaat soms wat manken, trekken met een pootje (anders dan een rottig loopje van de artrose) en
dan zit er blijkbaar een zandkorrel onder d'r voetkussentje
Ik til het pootje op, doe niks aan het hele voetzooltje en zeg alleen 'zo overrrrr' en Kaya dribbelt weer vrolijk door hahaha

Maar goed, ik denk dat je hondje wel even pijn had toen hij een gil gaf, maar dat het gewoon weer vlug over was.
Wij hebben ook weleens ineens een pijnscheut (tenminste ik dan) en zeg 'auwwww' en een minuut later is het weer voorbij.

Mit schreef:Ik kon Tsuki ook ziek praten. "Och, ben je sneu? Ben je zielig dan? Ach heb jij een zielig pootje?"
Nou ze wist niet welke poot ze moest optillen en hoe snel ze met een diepe zucht op mijn schoot moest gaan hangen hoor

Nou echt er zitten honden tussen die echt goed toneel kunnen spelen..
die van mijn moeder ook, als ik zeg ahhh ben je zielig? kruipt ze bibberend in elkaar, pootje omhoog en blijft naar de grond staren.. en als ik dan zeg.. ahhhh wil je dan een lekker koekje?? nou dan springt ze op en staat ze als eerste in de keuken

Ik denk ook wel dat hij pijn had, maar gewoon van het moment gebruik maken is zo typisch Bros. (vind het ook wel weer een leuk trekje van hem).
's avonds is hij het aller aller aller zieligste hondje ter wereld dan wil hij slapen maar dan moet er gewoon iemand op de bank komen liggen.
En als wij dat niet doen loopt hij een geruime tijd op en neer zielig in elkaar gekropen en flink zuchten.
In het begin ging ik dan op de bank zitten omdat ik mij toch afvroeg wat er aan de hand was met hem.
En meneer ging dan tegen mij aanhangen en gooide zichzelf dan op de rug om te kroelen en te slapen.
Dat doe je twee keer en dan trap je daar niet meer in. dramaqueen. een lekker dier dat is het!

Een bullenpuppy van een bevriende fokker had zijn pootje geblesseerd bij het spelen, gekneusd of zo. Als het hondje zag dat de fokker keek, liep hij mank, piepte en was duidelijk zielig. Zag hij niet dat ze keek, dan werd er heerlijk gespeeld met zijn broer en zus. Vijf weken oud was dit mormeltje! (en is in uitstekende gezondheid 12,5 jaar oud geworden...).

Wij hadden vroeger een boxer en als hij eten gestolen had, en je zag het stopte hij met kauwen en als je weg keek dan kauwde hij verder.
En als je op de bank lag te slapen ging hij boven op je liggen en dan draaide hij net zo lang tot jij op de grond lag en hij breeduit op de bank.

Hmm. Volgens mij kunnen ze het ook bij niet-pijn

Ik twijfel ook soms hoor.. tot op zekere hoogte natuurlijk.
Bonnie kan opeens verrekken van de pijn en per direct doodziek worden als ik het rondje loop wat ze eigenlijk niet zo leuk vind.
vraag ik haar: " waar gaan we dan heen? " dan draait ze per direct, op 4 poten om, en huppelt vrolijk het rondje wat ze wel wil.
aangeleerd zielig doen. ( en ik accepteer het ook nog ook. )

Drazic schreef:Ze hadden de nieuwe stoelhoezen gemold en een plant uit de vensterbank getrokken.

dit was na het onderzoeken van pijn ?.Ik snap het eigenlijk niet waar dit topic nu over gaat .

je moeder is niet streng genoeg

mijn allereerst hondje kon dat ook altijd zo mooi, zielig kopje trekken beetje moeilijk kijken en haar kopje scheef houden, want dan had op haar manier last van haar oor. Ze kwam dan ook altijd even zielig naar je toe van kijk nou even en als we dan oortje gemasseerd hadden rende ze naar de trappenkast, want daar lag altijd was lekker en oortjes schoonmaken vond zij dus erg fijn en vooral omdat er altijd wat lekker achteraan kwam. Wij hadden er altijd wel lol om en deden vaak wel met haar mee(alleen maakte we haar oor niet 3 keer per week schoon met oorcleaner want dat word dan te veel van het goede, dus haar oor uitschudden was voor haar ook wel voldoende)

Joey was daar als pup ook meester in. Ik weet nog één keer dat ik op zijn pootje stond, arme beestje gilde het uit, en maar hinken. Ik ging een koekje halen als troost (wat ik dus altijd deed als ik per ongeluk een hond pijn deed) en keek nog even vanuit mijn ooghoeken. Joey liep gewoon rond zonder problemen. Zodra hij door had dat ik keek hinkelde hij ineens weer en begon zielig te piepen. Vanaf dat moment heb ik wel geleerd om goed te kijken of hij zich aanstelt of niet

Pakdebal schreef:

Drazic schreef:Ze hadden de nieuwe stoelhoezen gemold en een plant uit de vensterbank getrokken.

dit was na het onderzoeken van pijn ?.Ik snap het eigenlijk niet waar dit topic nu over gaat .

je moeder is niet streng genoeg

Dit topic gaat er over dat ik twijfelde of Bros wel echt pijn had.
En ik denk ook wel dat hij pijn had, maar dat hij tegelijkertijd ook van de situatie gebruik maakt. (persoonlijk vind ik dat een leuk trekje van hem).

En mijn moeder? ach na al die jaren weet ze wat ze van de hond kan verdragen en wat niet.
Ze heeft de hele dag de tijd om met Bruno bezig te zijn, en een jonge hond haalt nou eenmaal streken uit.
En Bros is zeker niet te beroerd om te helpen.

Wel grappig dat toch veel honden het proberen.

Solar is hier ook een grote toneelspeelster. Die kan zich vreselijk aanstellen en die kan je ook echt zielig praten
Kalusha kon er ook wat van

mooiste voorbeelden:

een keer tijdens een wandeling was ze gaan jagen, ze kwam na een kwartier terug , tong op de grond, hoe meer ze bij mein de buurt kwam hoe langzamer ze ging lopen tot ze uiteindelijk ineens mank lopend zich meldde....ze zal zich heus wel verstapt hebben hoor, maar ik kon niets raars ontdekken, pootje even gemasseerd en hup lopen maar weer.
Maar Solar was het daar niet mee eens en ging op haar rug liggen met haar pootjes omhoog en zielig piepend whahahhaa wat een drama queen! Keken wij de andere kant op dan kon ze wel ineens normaal lopen en erop staan maar zodra ze ook maar dacht dat een van ons keek, stopte ze weer en ging ze mank lopen hahahaha
een dag later vroeg ik aan haar of haar pootje nog zeer deed en ja hoor ze liep meteen weer mank en hield haar poot omhoog....het was alleen wel de verkeerde poot

ander voorbeeld:
Toen Kalusha nog een pupje was , woonde ik in het centrum, ik nam haar dus veel mee de stad in en ze vond het best leuk. Echter als ik iemand tegenkwam ging de aandacht natuurlijk eerst meteen naar haar maar na een paar minuten niet meer, en als je dan nog met die persoon stond te praten, ging ze heel demonstratief tussen ons inzitten, keek iedereen eens aan en als ze geen aandacht meer kreeg gaf ze me een krijs, alsof je haar flink op dr poten trapte of iets dergelijks
wat een toneelspeelster! heb er heel wat scheve blikken door gekregen

Honden kunnen ook doen alsof op een andere manier dan zielig wezen.

Een paar van mijn honden deden vaak alsof er iets heel bijzonders achter in de tuin was (alarm blaffen) als de andere hond bij mij lag.
Die schoot dan als een speer naar buiten en de blaffer sloop stieken achter zijn rug om naar binnen en lag dan prinsheerlijk bij mij als de ander weer binnen kwam.

Met die pijnkreet zal er best even pijn geweest zijn bij Bros. denk ik.

Tootsje doet wel degelijk regelmatig alsof.

ranetje schreef:Honden kunnen ook doen alsof op een andere manier dan zielig wezen.

Een paar van mijn honden deden vaak alsof er iets heel bijzonders achter in de tuin was (alarm blaffen) als de andere hond bij mij lag.
Die schoot dan als een speer naar buiten en de blaffer sloop stieken achter zijn rug om naar binnen en lag dan prinsheerlijk bij mij als de ander weer binnen kwam.

Met die pijnkreet zal er best even pijn geweest zijn bij Bros. denk ik.

Hahaha, dat doet Puchu ook Slaat alarm, Kaya alert als ze is springt op en Puchu gaat snel op het plekje liggen.
Geweldig staaltje van slimheid vind ik dat

Caro. schreef:

ranetje schreef:Honden kunnen ook doen alsof op een andere manier dan zielig wezen.

Een paar van mijn honden deden vaak alsof er iets heel bijzonders achter in de tuin was (alarm blaffen) als de andere hond bij mij lag.
Die schoot dan als een speer naar buiten en de blaffer sloop stieken achter zijn rug om naar binnen en lag dan prinsheerlijk bij mij als de ander weer binnen kwam.

Met die pijnkreet zal er best even pijn geweest zijn bij Bros. denk ik.

Hahaha, dat doet Puchu ook Slaat alarm, Kaya alert als ze is springt op en Puchu gaat snel op het plekje liggen.
Geweldig staaltje van slimheid vind ik dat

klinkt ook als Solar

Astro doet wel eens alsof hij heel nodig moet poepen tussen de middag op kantoor. Maar in feite wil hij gewoon een stukje buiten lopen. de rat

Caro. schreef:

ranetje schreef:Honden kunnen ook doen alsof op een andere manier dan zielig wezen.

Een paar van mijn honden deden vaak alsof er iets heel bijzonders achter in de tuin was (alarm blaffen) als de andere hond bij mij lag.
Die schoot dan als een speer naar buiten en de blaffer sloop stieken achter zijn rug om naar binnen en lag dan prinsheerlijk bij mij als de ander weer binnen kwam.

Met die pijnkreet zal er best even pijn geweest zijn bij Bros. denk ik.

Hahaha, dat doet Puchu ook Slaat alarm, Kaya alert als ze is springt op en Puchu gaat snel op het plekje liggen.
Geweldig staaltje van slimheid vind ik dat

Haha! Dat doet Mullu ook

ranetje schreef:Een paar van mijn honden deden vaak alsof er iets heel bijzonders achter in de tuin was (alarm blaffen) als de andere hond bij mij lag.
Die schoot dan als een speer naar buiten en de blaffer sloop stieken achter zijn rug om naar binnen en lag dan prinsheerlijk bij mij als de ander weer binnen kwam.

Haha, dat soort grapjes haalt Skadi ook bij Cayuga uit

De ster in liegen (ik zou niet weten wat het anders was), was Joop. Een kat die ik had. Die lag altijd diep in slaap op het aanrecht, onder de lekker warme lampjes. Als we weg waren, want hij mocht echt niet op het aanrecht komen. Als je thuis kwam, ging je langs het keukenraam, waar je hem heerlijk kon zien liggen. Maar als je binnen kwam, was er in de hele keuken geen Joop te bekennen. Nee, dan kwam je de woonkamer in, en daar lag hij dan. DIEP in slaap op de bank.
Helemaal verbaasd dat wij binnenkwamen. Met uitrekken en gapen en een slaperig begroetingsmauwtje en al.

Noem dat maar géén liegen

Mijn honden proberen weleens elkaar weg te jagen en dat doen ze dan door te blaffen zodat die ander naar de gang rent en zij vooraan staat als mijn man aan het eten is.

Nou ik weet zeker dat ze bepaalde aangeleerd gedrag uiteindelijk weten te gebruiken voor hun eigen voordeel. Begint met druk gedrentel in de gang; "Oooohhhhh ik moet opeens zo nodig, echt ik zweer het je ik moet echt even heeeeeeeeel nodig naar buiten".
Sta ik daar 3 x voor 3 x niks met een hond in de regen omdat hij even van het uitzicht wil genieten of zo. Vervolgens
duikt hij naast de voordeur op het rekje met ballen af met zo'n blik van "OK, OK, het viel achteraf gezien wel mee, maarre...........nou we toch buiten zijn kunnen we misschien heel even..............?" Inmiddels weet hij dat ik er niet meer intrap.

Ik heb het met Daan andersom mee gemaakt. Tijdens een wandelvakantie in Frankrijk had hij zich bij het spelen verstapt, het leek mee te vallen dus de dag erna gewoon mee gaan wandelen met de groep. Na zo'n 10 minuten zei de eerste dat Daan mank liep dus ik draai me om om hem beter te bekijken en geen manke Daan. Dus weer verder lopen maar het viel er meerdere op dat Daan mank liep, ik weer kijken nee hoor niks te zien (en ik kijk behoorlijk kritisch).
Totdat Marit hem liep te observeren, hij liep mank maar zodra hij door had dat ik keek liep hij goed.
Hij wilde dus niks aan mij laten merken.

Gelukkig was het een vrij korte wandeling, 6 km, en was er een sterke man mee dus hebben we Daan de rest van de wandeling om en om gedragen.
De laatste 2 dagen heb ik zonder hem gelopen en kwam hij mee naar de pauze plekken. Na de wandelingen ging ik met hem kanoën wat hij helemaal geweldig vond dus we hadden wel nog samen een geweldige vakantie.

Ik kom net thuis van mijn werk, de honden blij en springen en ineens begint Bros weer te gillen en hij stopte er niet mee.
Zijn voorpoot omhoog houdend strompelde hij gillend van de pijn naar mij toe hij hield niet op.
Daarna klauterde hij tegen mij omhoog om rillend als een rietje tegen mij aan te kruipen.
Morgen eerste werk naar de DA ik kan zelf niets vinden en overal mag ik aan zitten zonder dat hij ook maar krimpt.

Het lijkt nog het meest van zijn (duim of bijnagel?) te komen, maar die is mooi kort en er zit geen zwelling of iets.

De hond is potverdorrie pas twee die mag nog geen problemen hebben.
Sinds hij begin dit jaar keihard tegen het bed is geknald zie ik hem steeds meer inleveren. en ik weet niet hoe ik hem kan helpen.

Drazic schreef:Ik kom net thuis van mijn werk, de honden blij en springen en ineens begint Bros weer te gillen en hij stopte er niet mee.
Zijn voorpoot omhoog houdend strompelde hij gillend van de pijn naar mij toe hij hield niet op.
Daarna klauterde hij tegen mij omhoog om rillend als een rietje tegen mij aan te kruipen.
Morgen eerste werk naar de DA ik kan zelf niets vinden en overal mag ik aan zitten zonder dat hij ook maar krimpt.

Het lijkt nog het meest van zijn (duim of bijnagel?) te komen, maar die is mooi kort en er zit geen zwelling of iets.

De hond is potverdorrie pas twee die mag nog geen problemen hebben.
Sinds hij begin dit jaar keihard tegen het bed is geknald zie ik hem steeds meer inleveren. en ik weet niet hoe ik hem kan helpen.

Persoonlijk zou ik daar even geen (extra) aandacht aan schenken, hooguit vanuit een ooghoek e.e.a. in de gaten houden.

Een verrekking of verstuiking kan best zeer doen, maar is meestal niet echt iets (dieren)arts noodzakelijk.

Je kunt bij een verrekking of verstuiking wel arnica geven.