Larynx paralyse of stembandverlamming
Geplaatst: 31 okt 2013 09:32
Vorige week is onze hond Sammy geopereerd aan een larynx Paralyse oftewel stembandverlamming.
Sammy is een kruising Bordercollie x onbekend van 14 jaar en 3 maanden oud.
Ik schrijf dit stukje omdat ik zelf na de diagnose weinig kon vinden over ervaringen en over de operatie zelf. Het was namelijk een moeilijk beslissing die we moesten nemen na de diagnose. Laten we Sammy in slapen (het risico op weer een aanval waar hij kan stikken is absoluut geen optie)of laten we hem opereren. Na een dagje google en bellen met klinieken hebben we besloten sammy te laten opereren. Hij is dan wel 14 maar dat zou je niet zeggen hij is nog zo vrolijk en levendig dat we hem nog graag een tijdje bij ons willen houden. Vraag is natuurlijk doe je hem dit nog aan want het is toch een operatie.
Even over het begin van de ziekte. Het begint met raspend ademen na inspanning en zijn energielevel werd minder. Dit begon van de zomer toen het zo heet was dus wij dachten dat het een combinatie was van zijn leeftijd en de hitte. Volgens de arts is dit ook de reden dat deze ziekte pas laat aan het licht komt omdat het eigenlijk symptomen zijn die je bij een oude hond niet gek vindt. Echter 2 weken geleden werd Sam wat opgewonden van een vrouwtjeshond en een minuut later schoot hij in een aanval die je niemand gunt. Hij kreeg het benauwd begon te schuimbekken en zakte door zijn poten. Ik heb hem meteen in de auto getild en naar de dierenarts gereden. Gelukkig kwam hij zelf weer uit de aanval maar het had ook gekund dat hij terplekke gestikt was. Echt een vreselijke dood had dat geweest. De stembanden sluiten zich dus zodra de hond zich opwind.
Nadat we hadden besloten te laten opereren duurde dit nog een week helaas. Een hele lange week volgde want Sam mocht zich absoluut niet druk maken, we waren vreselijk bang voor weer een aanval. De bel uit de lamellen dicht en als er iemand thuiskwam en hij wilde blij begroeten werd dat vriendelijk docg dwingend de kop ingedrukt wat hij niet leuk vond en totaal niet begreep. na een paar dagen begreep hij het en deed al geen moeite meer, heel zielig maar dat hebben we inmiddels ruimschoots goed gemaakt met hem.
Sammy is geopereerd in dierenkliniek Caressa in Amsterdam door chirurg Franc Viehof. Er zijn meer klinieken die de operatie doen maar deze is ons zeer goed bevallen. Wat ik wel aanraad is dat ze het vooronderzoek en de operatie in een keer doen anders moet je hond 2x keer onder narcose en dat is voor oudjes niet zo prettig. Dit schijnt per kliniek verschillend te zijn. Een van de stembanden wordt opzij geklapt en vastgemaakt. Dit gebeurd via de buitenkant dus aan de zijkant van de hals zit een hechting van ongeveer 15 cm. Sam was de eerste 2 dagen een beetje zielig.
De dag na de operatie begon hij wel weer te eten maar drinken wilde hij niet. Ik heb de porties verdeeld over 4 momenten en daar steeds een glaasje water bij gedaan en dan dronk hij wel op.
Dag 3 werd hij weer een beetje de oude en dag 6 was hij weer helemaal top! Hij drinkt inmiddels ook gewoon weer uit zijn waterbak.Uiteraard krijgt hij nog pijnstillers en antibiotica. Sam heeft veel meer energie, nu al. Ik heb gister bijna een kwartier met hem gewandeld, dat is geen enorme afstand want er wordt veel gesnuffeld maar ik merk dat Sam echt veel meer uithoudingsvermogen weer heeft. Hij is nog beter dan een half jaar geleden toen de ziekte kennelijk al licht zijn intrede deed maar wij dat nog niet merkte en het op zijn leeftijd afschoven.
De operatie kwam in ons geval op 1100 euro. Dit is inderdaad een hoop geld voor een oude hond waarvan je niet weet hoe lang hij nog zal leven en wanneer andere ouderdomskwalen de kop op gaan steken. Wij vonden Sam echter nog veel te goed om hem in te laten slapen en zijn blij dat we hem nog een kans gegeven hebben. Wie weet wordt hij 16 en kunnen wij nog van hem genieten.
Tuurlijk hebben we getwijfeld moet je hem nog zo'n pittige operatie aandoen. Het resultaat is echter heel goed en tuurlijk moet Sam daar wel een klein weekje voor herstellen en een operatie is nooit leuk maar met de nodige zorg en pijnstilling heel goed te doen. Over een weekje laten we de hechtingen eruit halen en dan is het hele gebeuren achter de rug.
Ik hoop dat hondeneigenaren die in dit zelfde schuitje komen te zitten als wij hier iets aan hebben!
Gr, Jolanda
Sammy is een kruising Bordercollie x onbekend van 14 jaar en 3 maanden oud.
Ik schrijf dit stukje omdat ik zelf na de diagnose weinig kon vinden over ervaringen en over de operatie zelf. Het was namelijk een moeilijk beslissing die we moesten nemen na de diagnose. Laten we Sammy in slapen (het risico op weer een aanval waar hij kan stikken is absoluut geen optie)of laten we hem opereren. Na een dagje google en bellen met klinieken hebben we besloten sammy te laten opereren. Hij is dan wel 14 maar dat zou je niet zeggen hij is nog zo vrolijk en levendig dat we hem nog graag een tijdje bij ons willen houden. Vraag is natuurlijk doe je hem dit nog aan want het is toch een operatie.
Even over het begin van de ziekte. Het begint met raspend ademen na inspanning en zijn energielevel werd minder. Dit begon van de zomer toen het zo heet was dus wij dachten dat het een combinatie was van zijn leeftijd en de hitte. Volgens de arts is dit ook de reden dat deze ziekte pas laat aan het licht komt omdat het eigenlijk symptomen zijn die je bij een oude hond niet gek vindt. Echter 2 weken geleden werd Sam wat opgewonden van een vrouwtjeshond en een minuut later schoot hij in een aanval die je niemand gunt. Hij kreeg het benauwd begon te schuimbekken en zakte door zijn poten. Ik heb hem meteen in de auto getild en naar de dierenarts gereden. Gelukkig kwam hij zelf weer uit de aanval maar het had ook gekund dat hij terplekke gestikt was. Echt een vreselijke dood had dat geweest. De stembanden sluiten zich dus zodra de hond zich opwind.
Nadat we hadden besloten te laten opereren duurde dit nog een week helaas. Een hele lange week volgde want Sam mocht zich absoluut niet druk maken, we waren vreselijk bang voor weer een aanval. De bel uit de lamellen dicht en als er iemand thuiskwam en hij wilde blij begroeten werd dat vriendelijk docg dwingend de kop ingedrukt wat hij niet leuk vond en totaal niet begreep. na een paar dagen begreep hij het en deed al geen moeite meer, heel zielig maar dat hebben we inmiddels ruimschoots goed gemaakt met hem.
Sammy is geopereerd in dierenkliniek Caressa in Amsterdam door chirurg Franc Viehof. Er zijn meer klinieken die de operatie doen maar deze is ons zeer goed bevallen. Wat ik wel aanraad is dat ze het vooronderzoek en de operatie in een keer doen anders moet je hond 2x keer onder narcose en dat is voor oudjes niet zo prettig. Dit schijnt per kliniek verschillend te zijn. Een van de stembanden wordt opzij geklapt en vastgemaakt. Dit gebeurd via de buitenkant dus aan de zijkant van de hals zit een hechting van ongeveer 15 cm. Sam was de eerste 2 dagen een beetje zielig.
De dag na de operatie begon hij wel weer te eten maar drinken wilde hij niet. Ik heb de porties verdeeld over 4 momenten en daar steeds een glaasje water bij gedaan en dan dronk hij wel op.
Dag 3 werd hij weer een beetje de oude en dag 6 was hij weer helemaal top! Hij drinkt inmiddels ook gewoon weer uit zijn waterbak.Uiteraard krijgt hij nog pijnstillers en antibiotica. Sam heeft veel meer energie, nu al. Ik heb gister bijna een kwartier met hem gewandeld, dat is geen enorme afstand want er wordt veel gesnuffeld maar ik merk dat Sam echt veel meer uithoudingsvermogen weer heeft. Hij is nog beter dan een half jaar geleden toen de ziekte kennelijk al licht zijn intrede deed maar wij dat nog niet merkte en het op zijn leeftijd afschoven.
De operatie kwam in ons geval op 1100 euro. Dit is inderdaad een hoop geld voor een oude hond waarvan je niet weet hoe lang hij nog zal leven en wanneer andere ouderdomskwalen de kop op gaan steken. Wij vonden Sam echter nog veel te goed om hem in te laten slapen en zijn blij dat we hem nog een kans gegeven hebben. Wie weet wordt hij 16 en kunnen wij nog van hem genieten.
Tuurlijk hebben we getwijfeld moet je hem nog zo'n pittige operatie aandoen. Het resultaat is echter heel goed en tuurlijk moet Sam daar wel een klein weekje voor herstellen en een operatie is nooit leuk maar met de nodige zorg en pijnstilling heel goed te doen. Over een weekje laten we de hechtingen eruit halen en dan is het hele gebeuren achter de rug.
Ik hoop dat hondeneigenaren die in dit zelfde schuitje komen te zitten als wij hier iets aan hebben!
Gr, Jolanda
