Net terug van een uur wandelen en in plaats van achter me aan te sjokken, liep ze de hele weg vief (wel wat mankend) naast me. Zo nu en dan een stok voor mijn voeten deponerend die ik weer weg diende te gooien.
Waarop ze luid gillend achter de stok aan stormde (nou ja, in draf dan
).Dat heeft ze wel een uur vol gehouden.
Ik dacht dat ze thuis wel half dood zou liggen, maar na een kwartier te hebben gerust, kwam ze aan met achtereenvolgens het flostouw, haar knuffelbeer, de knuffelleeuw en de bal.
Of ik die wenste weg te gooien want mevrouw wil spelen. En toen ik eerst mijn koffie wilde drinken, kreeg ik een hengst met haar kop onder mijn arm. Spélen. Nú.
Dat de koffie over mijn schoot plensde, mag de pret niet drukken. Tenminste háár pret.
Wat is het toch heerlijk om die ouwe demente gek zo vrolijk te zien.
ja dat is leuk zo'n vrolijkheid 
