Groot was mijn vreugd toen de fokker van de babies ze al kattenbakzindelijk aan het maken was.
'Mooi!' dacht ik bij mezelf, 'geen moeite doen maar gewoon kattenbakken halen!'
Het werkte prima en we jubelden de kleine krummels elke keer toe. De krummels werden echter wat groter en begonnen de kantjes eraf te lopen. Of eigenlijk, de kantjes onder te smeren.
Poepen was voor ons een spannend schouwspel: de een of de ander hurkte en begon rondjes te draaien. 9 van de 10 keer hingen de kleine kontjes net over de rand en was het gokken of de drol in of naast de bak zou vallen.
We gingen er echt voor zitten

Toen ging het plassen iets anders dan we in die rattenschedeltjes hadden geprobeerd te knopen.
Want ja, als je met alleen je voorpoten in de bak staat en tegen de rand aan zeikt dan doe je het technisch gezien op de bak. Toch?

Tijd om het roer om te gooien. We lieten ze natuurlijk gewoon uit maar de bak stond binnen en dat was een soort teken voor de babies om een eindeloze stroom pies en stront eruit te gooien.
Kattenbak eruit dus. Dat ging overdag allemachtig prachtig, af en toe een drolletje op de mat maar verder deden ze niks.
's Nachts echter, richtten ze samen met Stellar een zee van uitwerpselen aan. Elke ochtend stond ik met het zweet op mijn kop te dweilen en stront te ruimen.

De benches onder het stof uitgehaald. De babies én Stellar spenderen nu hun nachten in de bench. 's Avonds laat Lars ze uit, 's morgens vroeg ik. En verdomd. Het gaat geweldig.
Het is een waar feest om lekker ruikende babies uit de bench te halen. Ze begroeten me met een dansje, rennen dan naar de gang alwaar ik de riemen snelsnel omgooi en we sjeezen naar het gras. Keurig doen ze het.
Ze haten me soms wel, zoals vanmorgen. Het was droog maar de grond en het gras was nat. Als 2 geslagen ratjes lopen ze naast me, nog net niet te vloeken en te tieren. Het leed is enorm.
Maar toch poepen en plassen!
Ik geloof dat ik met volle overtuiging kan zeggen....Het is ons gelukt. We hebben onze Chihuahua's zindelijk gemaakt.











