Al eerder is IMT vastgesteld. Een auto-immuunziekte waardoor ze bloedplaatjes vernietigd of niet genoeg aanmaakt.
Ze heeft twee keer eerder een episode/aanval (hoe noem je zoiets ?) gehad. De eerste keer heeft haar lichaam het zelf hersteld. haar bloedplaatjes waren toen extreem laag maar je merkte helemaal niks aan haar. We hoopten toen dat het eenmalig was of een andere oorzaak had, maar een paar maanden later was het weer raak. Dit keer was ze wel in één keer een heel zielig hoopje
Nou, niks anders aan te doen dan Prednison helaas. Vreselijke periode, Don depressief, wilde nog wel mee wandelen maar haar lijfje wilde helemaal niet. Liep als een bejaarde hond achteraan. Al haar spiermassa kwijt en af en toe zag ik het echt niet meer zitten. Want als het zo moet is het voor haar ook geen leven. Don hoort druk, irritant en altijd klaar voor actie.
Met de afbouw knapte ze gelukkig op. Elke keer als er wat afging werd ze levendiger en vrolijker. Helaas ging de afbouw niet soepel en is ze 2x teruggevallen.
Op dit forum las is over Steven Schukking, een da en homeopaat met veel ervaring met honden met auto-immuunziekten. Via hem heb ik opnieuw de prednison afgebouwd, heel langzaam. En met succes.
Omdat loopsheden (ofwel hormonale schommelingen) auto-immuunziekten kunnen triggeren dacht ik wel hard aan castratie. Maar dat is wel iets ingrijpends en wat als het in de roedel problemen geeft. Don is niet bepaald mijn makkelijkste hondje.
Vanwege de prednison kon ze nog niet gecastreerd worden dus had ik nog bedenktijd. Helaas is de beslissing nu in 1 keer makkelijker geworden. Ze is in juni loops geworden. Had een heel raar abrupt einde aan haar loopsheid met een dag of 14 (terwijl mijn teven altijd echt heel laat pas dekrijp zijn en dan vaak lang door gaan). Misschien dat het al een bescherming was voor haar lijfje. Gisteren ging ik naar de da hier om voor de zekerheid bloed te laten prikken. Er waren nog niet echt duidelijke symptomen (lusteloos, paarse, blauwe plekken om niets, bloeduitstortinkjes in tandvlees en kreunen had ze vorige keer) maar ik vertrouwde allemaal kleine dingetjes niet (dikkere zwarte korstjes op hele kleine wondjes, een schaafwondje die ik ontdekte toen ze op schoot kwam zitten en mijn hele been onder bloed zat). De da zag ook niet veel bijzonders, wel vond ze het verdacht dat het prikwondje zo hard bloedde...misschien toch maar goed dat je bent gekomen...even later telefoon. Helaas, bloedplaatjestelling 32. Waar deze tussen de 175 en 500 moet zijn. Kut!
In de ochtend heb ik nog met haar agility training gehad. Ja, ze was wat langzamer en moeilijker te motiveren af en toe. Ik weet het aan onzekerheid, warmte.
Zaterdag werden we twee keer 1ste en een keer 5de in de A-large. En ik haar maar aanmoedigen. Ze had dus een reden om wat behoudender te zijn. Ik probeer me er niet schuldig over te voelen want ik kan geen bloedwaardes aan haar aflezen. Ik ben extra trots op haar dat ze mijn kanjertje is en dat ze zo ontzettend haar best doet om mij te plezieren.
Nu weer die klote prednison opstarten en hopen dat het met het schema van vorige keer weer soepel af te bouwen is. Als ze succesvol afgebouwd is ook de castratie maar meteen plannen.
Gelukkig ben ik er wel zo vroeg bij nu dat ze zich niet echt ziek voelt.
Kom op pretbek! Beter worden, want ik heb grootse toekomstdromen samen
Als ze zo weinig bloedplaatjes heeft lijkt castratie me moeilijk, omdat de wond die dan gemaakt wordt niet snel dicht gaat.. Ik hoop voor je dat ze snel wat op knapt.
met het "blote oog" zie je minder.
. 
. heel veel beterschap!! 
) maargoed, dat is geweest.
, en sterkte 
