Afgelopen woensdag om 11 uur 's avonds heb ik afscheid moeten nemen van mijn lieve Niamh.
In het laatste half jaar van haar leven werd zij geplaagd door diverse gezondheidsproblemen. Een half jaar geleden ontdekten we dat ze een lekkende hartklep had en dat er toen al vocht in de longen zat. Vanaf dat moment was ik me heel bewust van een naderend einde en we hebben de maanden erna extra intensief samen beleefd. In februari kreeg ze een hersenbloeding, waar ze gelukkig snel van herstelde. Tijdens het paasweekend scheurde ze de kruisband in haar linkerknie. Gezien haar leeftijd en gezondheidstoestand besloot ik, in overleg met een specialist in Duitsland, om haar niet te laten opereren. Op zich kon ze met dit been nog een tijd prima rondlopen en ze had er gelukkig ook erg weinig last van. Alleen lange wandelingen samen met de andere twee honden, ging echt niet meer. Daarvoor in de plaats gingen wij geregeld met zijn tweetjes op stap op een aangepast wandelingetje. Daar genoten we allebei enorm van.
Bijna twee weken geleden werd ze ziek. Er heerst op het moment in Luxemburg weer een soort buikgriepje onder de honden. Normaal zou dit geen probleem zijn geweest, maar Niamh werd er behoorlijk ziek van. En wat erger was: ze verloor haar eetlust en at, op een paar hapjes per dag na, niets meer. We bezochten onze dierenarts verschillende keren per week en vorig weekend was ze ook weer behoorlijk goed in vorm. Ik ben nog met de honden naar een ander deel van het bos gereden waar we heerlijk anderhalf uur in het avondzonnetje hebben gezeten en korte stukjes hebben gewandeld. Niamh had nog veel plezier in het leven en ze genoot van dit uitje. Maar bij thuiskomst liet ze haar eten weer staan.
Afgelopen maandag waren we weer bij onze dierenarts en de infectie bleek helaas nog steeds niet weg te zijn. Ook de eetlust bleef weg. Woensdagochtend belde ik de dierenarts en ook zij zag het nu vrij somber in. Als Niamh voor vrijdag nog niet zou eten, zouden we haar op vrijdag laten inslapen.
Maar zover is het niet eens gekomen. Op woensdagmiddag genoot Niamh nog van een klein wandelingetje, maar het viel me wel op dat het haar deze keer nog meer moeite kostte om mee te komen. Ze trok nog steeds een soort van sprintje als ik de bal tevoorschijn haalde, maar zodra ze ging liggen, bleef ze liggen en kwam ze maar met moeite overeind. Daarna hobbelde ze, bikkel die ze was, toch weer dapper verder. Ik zag op dat moment geen ernstig zieke hond die zwaar onder haar conditie leed, ik zag wel een erg oude hond die nog van haar laatste tijd probeerde te genieten.
Op woensdagavond ging het mis. Ze lag er vreemd bij, haar oren, neus en voeten waren erg koud en ze voelde zich duidelijk erg ongemakkelijk. Op dat moment zag ik het meteen: dit kon niet zo doorgaan tot vrijdagochtend. Mijn eigen dierenarts was helaas al niet meer te bereiken, maar gelukkig had een andere dierenarts dienst, die Niamh in het afgelopen half jaar een paar keer had gezien. Zij kwam tegen elf uur bij mij thuis en om 11 uur is Niamh heel rustig en vredig ingeslapen.
Niamh was een heel speciaal hondje. Ze was een zeer sterke persoonlijkheid en ze was altijd vrolijk. Tijdens haar leven heeft ze heel wat harten gestolen en het doet me erg goed dat ik via Facebook meer dan 150 reacties op haar overlijden heb gekregen. Ze had wereldwijd veel vrienden en bewonderaars.
Aangezien ik op dit forum heel erg weinig schrijf (lees wel regelmatig mee), zullen maar weinig mensen Niamh kennen. En die mensen die haar wel kennen, zijn via Facebook en mijn ACD-forum al op de hoogte.
Nanna zal zich Niamh misschien nog wel kunnen herinneren. Niamh heeft ooit, lang geleden (in maart 2006), bij haar thuis op de bank gezeten, samen met mijn in 2010 overleden ACD Teun en een bonte verzameling honden van Drijver en Nanna.
Ik mis Niamh enorm, maar heb er ook vrede mee dat het nu echt haar tijd was. Ik ben blij dat ik bijna 13 jaar zo intens van haar heb mogen genieten.
Heel veel sterkte! 
