Tot vannacht.. ineens zat hij om 2 uur s'ochtends naast mij bibberend te piepen, zijn teken dat hij NU naar buiten moet omdat hij heel nodig moet. Goed, ik ben de beroerste niet dus snel wat kleding aangetrokken en op mijn laarzen naar de lift toe. In de lift begon het bibberend piepen erger te worden dus heel snel naar buiten gerend.. komen we buiten kijkt meneertje rustig om zich heen waar hij precies heen wil gaan.
"Oh laten we die kant maar op gaan" dacht hij volgens mij toen hij mij richting het stoplicht trok om daar de straat over te steken en op zijn gemakje alle struikjes en bosjes afsnuffelde. Hier een plasje, daar een plasje maar nodig poepen?
Dus ik loop nog wat verder waarna meneertje richting park trekt, dus ik hem terug geroepen want daar had ik dus geen zin in. Ik vroeg hem nog "Of hij nog moest poepen" waarop ik een bibberend piepje kreeg.. Ja ga dan smurf! Maar nee hoor.. meer snuffelen en geen aandrang tot poepen. 
Terug in de hal, zat hij en keek om zich heen met wat diepe zuchten waarna ik hem uiteindelijk weer de lift mee heb in gekregen en het huis weer in. Daarna heeft hij nog een paar keer lopen piepen maar is gewoon gaan slapen
En dan het beste.. mijn vriend dacht dat hij het gedroomd had dat ik opgestaan was en met Loki naar buiten was gegaan
Ik hoop dat het door de loopse teven komt in de buurt maar dit was niet grappig meer en het duurde ook erg lang voor ik weer kon slapen..
