Gisteren: we zijn aan het wandelen en hij gaat steeds stil staan, kijkt me aan en strekt dan zijn achterpoot helemaal door naar achteren. Zo keer op keer. Wel rennen en springen en duiken met Cena, maar wel steeds zo raar die poot uitstrekken.
Eenmaal thuis zit hij in zijn knie te bijten en loopt hij wat te manken. Maar vervolgens wel op de bank springen en mijn moeder vol enthousiasme begroeten. Ik kan ook niets ontdekken, mag overal aankomen en alles beweegt nog goed. De rest van de dag nergens last meer van...
Vandaag: we zijn in de duinen, de honden spelen, rennen door het zand, Henk is helemaal in zijn element. Vervolgens lopen we terug naar de auto en blijft Henk op het duin staan. Met geen mogelijkheid komt hij naar ons toe, hoe we ook roepen en mopperen. Ik loop naar hem terug en als ik biiijjjna bij hem ben, steekt hij zijn staartje hup in de lucht en trekt een sprint naar Paul toe! Helemaal blij, huppelend en Cena in haar nek springend. Als ik terug bij hen ben, gaat hij tot 2 keer toe nog weer zo stil staan. Maar alleen als ik kijk. Als ik niet kijk en hem negeer loopt hij mee door, maar zodra ik kijk, stopt hij met lopen. Hij daagt me uit en loopt pas weer als ik zijn richting op dreig te komen.
Dan bij de auto. Meneer wil er niet inspringen. Ik buk me om hem op te gaan tillen, hij rent een stukje weg, neemt een aanloop en springt toch zelf de auto in.
Echt waar, hij doet het gewoon expres!



.