Bonnie is doof. Niet helemaal doof, maar wel zeer slechthorend. Met wat aanpassingen van ons alletwee kunnen we daar prima mee omgaan, maar dan moet ik me wel aan die aanpassingen houden..
Vanavond gingen we nog even naar het park in de buurt.
Bonnie loopt daar in principe altijd los, ze weet welke route we lopen, waar ze even naar me moet kijken om te weten wat we doen, geen probleem.
Vandaag dacht ik: " ach, het meisje heeft de hele dag gelegen toen ik aan het verven was, we gaan dezelfde weg terug in plaats van meteen naar de auto. dat doet ze graag. "
Ik zeg nog tegen mam, die meegelopen was: " Ik moet wel even opletten dat ze me ziet, dan zeg ik even dat we terug gaan, dan kan ze even snuffen." Op datzelfde moment is mevrouw klaar met graven, en loopt ze de andere, normale kant op.
In een reflex roepen.. maar ja, dat helpt zo weinig als je me niet hoort..
Bonnie had inmiddels door dat ze mij niet zag, en raakte lichtelijk in paniek. in plaats van richting auto, rende ze richting heg, waar ze met wat moeite best onderdoor kan naar de 80km weg
Ik ben aan het revalideren van een knie operatie, maar ik kan je zeggen, als je moet, ben je snel.
Wist overigens niet dat een 13jarig omaatje zo snel is.
Uiteindelijk haalde ik haar in toen ze bijna bij de heg was, en kon ik haar aantikken.
Ze draaide om, maar was zo in paniek dat ze me niet herkende en achteruit liep.
toen ik op m'n hurken ging zitten rook ze aan m'n hand en toen herkende ze me weer. Ze nam een sprong in m'n armen en kroop bijna in me, al trillend.
Met haar op de arm naar het pad terug gegaan en haar gewoon weer neergezet, wilde er een niet al te groot drama van maken, maar joh, ik stond te trillen op m'n benen.
We hebben nog wel even lekker gelopen, maar volgende keer roep ik haar maar even bij me als ik het idee krijg iets "normaals" te veranderen!
Bonnie 09-05-'99 ~ 06-09-'15
