Joera schreef:
Bijzonder is dat toch. Het hoeft idd niet degene te zijn die je het langste hebt.
Kan je omschrijven hoe het denk je komt dat de band met Moos intenser is? Past zijn karakter bijvoorbeeld beter bij je?
Ik weet wel hoe dat komt. Moos kwam hier een maand nadat Romeo overleed. En Moos heeft heel veel van mijn verdriet weggenomen door zijn aanwezigheid.
Het grote gat was weg, die enorme leegte was weer opgevuld.
En hoewel het een totaal andere hond is om te zien, heeft hij heel veel trekjes van Romeo.
Het is eigenlijk de hond waar ik altijd al van droomde, lief, rustig, vriendelijk, zelfstandig maar werkt wel graag samen, sociaal, zelfverzekerd, kindvriendelijk en hondvriendelijk, actief. Eigenlijk is hij een soort Romeo maar dan zonder het hond-agressieve.
De hond die ik altijd al voor ogen had, de hond die Romeo had 'moeten' zijn.
Moos is echt mijn maatje, alle speciale dingetjes die ik met Romeo had, die heb ik nu met hem, het is zo'n enorme lieverd
En omgekeerd is hij ook echt helemaal gek op mij, hij is graag in mijn buurt maar niet op een vervelende manier, eigenlijk ook weer precies zoals het met Romeo was.
En ondertussen hebben Moos en ik natuurlijk ook al heel veel nieuwe 'onderonsjes' gemaakt, waar ik enorm van kan genieten. Het is gewoon een supertophond, een hond waarvan ik me niet voor kan stellen dat je die ooit weg kunt doen.
Maar doordat hij weg is gedaan, heb ik nu een superlieve nieuwe vriend in huis waar ik al zielsveel van hou.