niet normaal meer Wat hij nooit doet, deed hij nu wel: Puchu rende door de sloot naar een ander weiland waar ehhh... van alles achtergelaten was
door de koeien
En óf ze weten wanneer je wel of geen grip op ze hebt, want mijn geroep had geen enkel effect. Meneer was zijn buikje vol en
rond aan het vreten. Het toverwoord 'kipppppieeeeeeeee' bracht hem uiteindelijk terug bij mij.
Puchu aan de riem gedaan en een heel stuk gelopen voordat ik hem weer los deed. Hij liep rustig mee, dus ik lette niet meer zo goed op en
ineens zoeffffff weg was Puchu, terug naar de vlaaien
Goed, krijg dan maar wat, als hij maar niet denkt dat ik hem achter z'n gat aan ga lopen.
Dus ik liep stug verder, ervan overtuigd dat hij zo weer zou komen, maar nee hoor: hij bleef vreten, vreten en nog eens vreten.
Ik heb me achter hoog riet verstopt, dan zou hij vast wel in paniek raken, maar noppes.
Na zeker 10 minuten vond hij blijkbaar toch de afstand te groot worden (hij was nog een stipje in de verte) en kwam aangerend, alleen
die oen ging niet over het pad, maar dwars door alle sloten en weilanden
Ik rennen en rennen, want hij kwam akelig dicht bij een weiland waar schapen waren en dan hebben we heibel in de tent natuurlijk.
Buiten adem kon ik hem nog net op tijd stoppen met een brullend 'WACHTEN!!!' en hem via de overkant van de sloot helemaal terug geleid naar een openstaand hek zodat hij het pad weer op kon.
En nu... nu ligt meneer prinsheerlijk met een ronde buik slapend te ruften hier naast me....
Ik vrees dat het een gebroken nachtje zal worden, want dit kan nooit goed gaan zo, haha. 
