Ik ben makkelijk in de zin dat ze veel mogen. Ze mogen op de bank en op bed binnen, mogen in de keuken komen staan als ik eten klaar maak, en ze mogen altijd zelf bekijken waar ze willen gaan liggen, overdag en 's nachts.
Buiten mogen ze zelf bekijken wat ze doen als we andere honden tegenkomen, en mensen ondertussen eigenlijk ook wel want Vera heeft dat doldrieste begroeten van iedereen eindelijk afgezworen (

). Honden negeren ze of doen vriendelijk/onderdanig tegen, en onbekende mensen negeren ze of gaan ze gewoon op 4 poten even snel een aai halen. En Vera mag eigenlijk altijd wel het water in. Saartje krijgt regelmatig om niks een koekie van me

Wat me meteen brengt bij Saars vreten in de bosjes, en dat is eigenlijk gewoon altijd mijn eigen schuld. Ze is feilloos terug te roepen voordat ze de bosjes in is geschoten, en als domme baas dus niet oplet, tja, eigen schuld dikke bult zal ik maar zeggen
Ik ben eigenlijk sinds ik met Vera opvoeden ben begonnen in 1 ding heel streng, en dat is dat ik aandacht wil van haar als ik dat vraag. Als ik dus haar naam zeg dan wil ik dat ze contact met me zoekt, altijd, en ik zie ook geen enkele keer geen contact zoeken door de vingers. Ze hoeft niet te komen, maar ze moet naar me kijken om te horen wat ik dan verder van d'r wil. Dat weet ze wel, en dus reageert ze eigenlijk vrijwel altijd als ik haar naam zeg, en zo niet dan loop ik met priemende blik haar kant op en dan weet ze niet hoe snel ze met alles laag aan moet komen zetten. Dan is ze ook weer braaf
Aangezien dat dus heel goed gaat kan ik verder heel laks zijn. Want als ik ze eens een keer niet in de keuken wil hebben dan stuur ik ze gewoon weg. Wil ik dat ze die ene hond per se negeren roep ik ze naast me, en wil ik per se dat ze die mensen heel ruim passeren vraag ik ook even aandacht.
Ze mogen dus eigenlijk hun eigen gang gaan, totdat ik hun aandacht vraag om ze 'te sturen'.