Mijn eerste hondje

[Kelev de oude]

Mijn eerste hondje
geschreven door Kelev

opgediept uit een ver verleden toen mijn wereld nog klein was, en simpel...

Kakelvers van de lagere school, (zo heette dat toen nog), mocht ik voor het eerst van mijn leven op vakantie. Wij waren arme mensen, en ik was niet gewend aan enige luxe.
En plotseling mocht ik veertien dagen naar Friesland. Dat is dus wel aan de andere kant van de wereld! Je moet eerst heel lang in de trein, en daarna over de Zuiderzee met een boot.

Die boot was geen groot succes. Ik werd flink zeeziek. Maar eenmaal weer aan vaste wal in Stavoren, was dat snel over. Er stond een boer met paard en wagen op ons te wachten.
Aardige kerel was dat, vertelde honderd uit over de omgeving, terwijl mij was voorgehouden dat Friezen zulke stugge en zwijgzame mensen waren.
Weer eens een verhaal van volwassenen dat niet bleek overeen te komen met de werkelijkheid.

Wij reden naar een gehucht dat "De Maren" heette. Werkelijk niet meer dan drie boerderijen bij elkaar, en een bakker. Wij zouden nu zeggen, een warme bakker, maar in die tijd waren alle bakkers nog warm.
Het boerderijtje waar wij veertien dagen zouden blijven, lag verscholen achter een dichte bomenrij. Toen wij aankwamen sloeg er een hond op het erf vreselijk hard aan het blaffen.
De boer drukte ons op het hart niet te dicht in de buurt van die hond te komen, omdat hij vals was.
Het dier was gehuisvest in een eenvoudig, maar waterdicht en schoon hok. Daar lag hij aan een zware ketting. Hij rukte inderdaad als een wildeman om los te komen, toen hij ons zag, en het scheen dat hij niet veel goeds van plan was, als hij zou losraken. Het schuim stond hem echt op zijn bek.

Iedereen bleek moe te zijn van de reis, behalve ik. Terwijl de grote mensen landerig op een paar tuinstoelen hingen, kon ik mijn nieuwsgierigheid naar die hond niet bedwingen.
Ik werd er als het ware naar toe getrokken want ik geloofde niet dat die hond mij kwaad zou willen doen.
Ik wachtte tot de boer naar huis zou gaan (hij woonde een paar kilometer verderop in een dorpje waarvan de naam mij niet meer te binnen wil schieten)
Toen de kust veilig leek liep ik zo onopvallend mogelijk naar de voorkant van het huis. De hond lag voor zijn hok en gromde zachtjes in mijn richting. Zijn ogen hadden een heel alerte uitdrukking, maar boezemde mij geen angst in. Nu wist ik natuurlijk niets van honden, maar verliet ik mij geheel op mijn gevoel, intuïtie of instinct.
Ik stopte toen zijn gegrom wat nadrukkelijker werd, op zo'n vijf meter afstand van zijn hok. Daar liet ik mij zakken in het hoge gras, en begon tegen hem te praten.
Hij moet een naam gehad hebben, maar die weet ik niet meer uit mijn herinnering op te roepen... Ik zag wel dat mijn geklets enig effect had, want hij deed zijn kop schuin alsof hij wilde begrijpen waar ik het over had. Ik vond dat heel frappant. Hij luistert naar me, zie je wel?
Ik kan met honden praten, en ze begrijpen mij...Dat ging er door mij heen

(Veel later kwam ik erachter dat Duitse herders allemaal hun kop scheef houden als je geheimzinnig met ze gaat praten) Want inderdaad deze grote wolfsgrauwe hond was een Duitse herder.
Heel langzaam schoof ik liggend op mijn buik naar hem toe, en telkens als hij waarschuwend gromde, bleef ik liggen.
Al snel hield het grommen helemaal op, want ik was kennelijk laag genoeg om geen bedreiging voor hem te vormen. Iets dat ik mij op dat moment, jong en onervaren als ik was, totaal niet realiseerde.
Zonder hem direct aan te kijken schoof ik telkens een paar centimeter dichterbij. Totdat ik een takje met gestrekte arm voor zijn neus kon houden.
Hij hapte naar het takje, en ik kon zijn staart zien zwaaien. En die uitdrukking op zijn gezicht stond vriendelijk. Ik gaf hem het takje, en schoof langzaam bij hem vandaan, omdat ik bang was dat de grote mensen het wel niet goed zouden vinden, dat ik mij met een valse hond bezighield...
Bovendien was er op dat boerderijtje nog veel te ontdekken. Ik liep een soort schuur binnen, en tot mijn grote vreugde trof ik daar een heel groot varken aan.
Nu vind ik varkens nog leuker dan honden, en niemand had mij gewaarschuwd om bij het varken vandaan te blijven... Hadden ze dat nou maar wel gedaan!
Argeloos klom ik over de afscheiding van zijn hok heen. Het beest draaide zich verrassend snel om, en beet mij in mijn bovenbeen.
Hard en diep! Ik vloog letterlijk zijn hok uit, en nam de schade op. Het viel niet mee, daar was ik al bang voor. Er was een diepe winkelhaakvormige scheur in mijn dijbeen, maar vreemd genoeg bloedde het bijna niet. Daar kwam echter vrij snel verandering in.
Na een tijdje kwam er zoveel bloed te voorschijn dat ik vreesde geheel te zullen leeglopen. Op een soort werkbank lag een oude lap die er in mijn ogen nog best steriel uitzag.
Ik klopte het stof eraf, draaide het om mijn been, en legde er een stevige knoop in. Ik besloot het voorval niet te melden, uit vrees dat men mij mijn bewegingsvrijheid zou inperken.
En ik wilde ook helemaal niet zeggen dat ik aangevallen was door een varken. Het was zo oneervol...
Nu was het alleen de kunst om net te doen alsof ik niet door een varken gebeten was, en op de een of andere manier slaagde ik daar wonderwel in. Niemand merkte iets, en zelfs de scheur in mijn broek werd niet opgemerkt, omdat ik er angstvallig voor zorgde steeds mijn goede kant te laten zien.
Na het avondeten bleef mijn bordje vla over, want ik had niet zo'n trek in vla, zei ik.
Ik zou het wel even aan het varken gaan geven, Goed? Dat was in orde. Maar dat pokkenvarken kon de boom in, en snel liep ik de schuur voorbij, richting hondenhok...
Al pratend tegen de hond, die in het geheel niet meer gromde, zette ik het bordje voor zijn neus, en ik mocht het na drie tellen al weer afgewassen en glanzend schoon mee terug nemen.
Nu was ik er van overtuigd dat die hond helemaal niet vals was, want ik had hem zelfs even kunnen aaien!
De volgende dag was ik als gewoonlijk zeer vroeg op. Terwijl alles nog in diepe rust was ging ik naar buiten met wat brood voor de hond. Die stond al vriendelijk met zijn staart te zwaaien, en ik wist dat het ijs nu definitief gebroken was. Maar mijn brood kon ik wat hem betrof wel in mijn haar smeren. Of ik niks beters had? Vla of zo... Nee dat had ik even niet...
Ik ging naast hem zitten, en voelde eens aan zijn halsband. Die zat strak. Ik kon er met moeite een vinger tussen krijgen. Dus die ging een gaatje losser. Dat was al beter...
Ik bekeek ook die ketting eens wat nader. Het was een ketting waar je wel een olifant aan vast kon leggen, zo zwaar. En hij was met een stevige pen in de grond verankerd.
Omdat het nog wel een paar uur zou duren voordat er iemand wakker werd, leek het mij een goed idee om samen met de hond een wandeling te maken, dus
ik begon ik wat aan die pen te wrikken... en zowaar, ik kreeg hem los.

De hond scheen precies te weten waar ik heen wilde, en hij wilde daar eerder zijn dan ik, dus werd ik gedwongen iets sneller te wandelen dan ik gewend was.
Allemachtig wat was die knaap sterk. Om hem tot bedaren te brengen wist ik niets beters te verzinnen dan de ketting om een boom te slaan, waardoor er abrupt een einde kwam aan zijn energieke uitbarsting van enthousiasme.
Al pratend probeerde ik het dier duidelijk te maken, dat het beter was en ook veel gezelliger als hij een beetje naast mij bleef lopen, en om mij een plezier te doen deed hij dat dan even.

Maar hij had al snel genoeg van al die gezelligheid, en dan stormde hij weer vooruit. Ach ik begreep dat wel, hij wilde natuurlijk ook eens lekker rennen.
Heel Friesland lag voor ons, snelwegen waren er niet, dus dacht ik: "Als ik hem nu loslaat, zou hij dan terugkomen? En wat als hij niet komt? ... Dan zou hij toch zeker zijn huis wel weer terugvinden? ...Ik besloot de gok te wagen, en deed zijn halsband af.
Ik had onmiddellijk spijt van die ondoordachte beslissing. De hond stoof er als een haas vandoor, en bleef in een rechte lijn door rennen, totdat hij was versmolten met de horizon. Wat een schrik, die zou ik vast niet meer terugzien...

Er zat niet veel anders op dan te wachten of hij weer terug zou komen, maar volgens mij was hij begonnen aan de Elfstedentocht, en ik zou niet verbaasd geweest zijn als men hem klunend in Bartlehiem zou aantreffen.
Terwijl ik zeer ongerust stond te wachten probeerde ik tegelijkertijd een aannemelijk verhaal te bedenken dat ik zou kunnen vertellen als hij niet terug mocht komen.
Maar er schoot mij werkelijk niets geloofwaardigs te binnen. Gelukkig bleek dat ook niet nodig want aan de horizon zag ik een stip die snel groter werd en de contouren aannam van een hond op topsnelheid. Ik riep hem, en tot mijn grote vreugde en opluchting kwam hij in een rechte lijn op mij af denderen.



Ik stond te dansen van vreugde, en de hond scheen dat zeer vermakelijk te vinden. Hij begon vrolijk tegen mij op te springen zodat ik mijn evenwicht verloor, en wij gezamenlijk in het gras tuimelden. Plotseling begon hij uiterst belangstellend aan mijn dijbeen te snuffelen. Hij had de wond geroken en begon met zijn snijtanden heel voorzichtig aan die lap te trekken. Nu pas kreeg ik in de gaten dat die verwonding eigenlijk gemeen pijn deed, en toen ik de lap afdeed om eens te kijken, zag ik dat het been helemaal rood en ontstoken was. De wond zelf was ook verre van fris uit, en vertoonde een akelige zwarte rand.
De hond deed verwoede pogingen het schoon te krijgen, en ik vond dat op de een of andere manier zo aardig dat ik hem liet begaan. Na die wasbeurt zag het er al veel beter uit,
en ik verbeeldde mij dat de stekende pijn ook minder was geworden. Ik deed de lap er maar niet meer omheen want er was geen bloed meer te zien en het zag er werkelijk heel schoon uit.

Ik besloot de hond weer aan te lijnen en weer naar huis te gaan. Deze keer bleef hij vrolijk naast mij lopen en sleurde hij mij niet meer alle kanten op.
Nietsvermoedend naderde ik de boerderij, maar tot mijn schrik zag ik aan het begin van de oprijlaan de boer staan! Ik had er geen rekening mee gehouden dat boeren ook heel vroeg opstaan...
O. jé, daar zal je het hebben dacht ik, die is natuurlijk vreselijk kwaad dat ik zijn hond heb meegenomen.
De reactie van de boer was echter heel anders dan ik verwachtte. Hij leek oprecht verbaasd...
"Maar die hond is vals" zei hij...Nee hoor zei ik, en begon om dit te demonstreren een spelletje met hem. De boer zei, dat hij daar niets van begreep, want de hond had al verschillende mensen gebeten. Hij vroeg of ik met hem mee wilde gaan om de koeien te melken, en zo gingen wij met paard en wagen op weg, terwijl de hond vrolijk voor ons uit draafde. Onderweg vroeg de boer mij hoe ik met de hond te werk was gegaan, dat hij mij zo vertrouwde en mij niet gebeten had. Ik vertelde hem dat ik voorzichtig aan zijn vertrouwen had gewonnen, en ook dat ik hem al had losgelaten, en dat hij weer uit eigen beweging was teruggekomen.

Na mijn verhaal zei hij: ik kom je vanavond ophalen, misschien heb ik dan iets voor je.
Wat heb je dan? Vroeg ik. Zeg ik niet zei hij, en hij zweeg plotseling in alle talen. Hoe ik ook aandrong, hij gaf geen antwoord. Stugge Fries dacht ik, zouden de mensen toch gelijk hebben?

Het werd natuurlijk nooit meer avond, en de rest van de dag bleef ik mij maar afvragen waar die boer nou zo geheimzinnig over was... Na het eten lag ik weer met mijn bordje vla bij de hond, toen de boer het erf kwam oprijden. Blijf jij maar bij de hond, zei hij, ik moet even binnen iets bepraten. Ik barstte zowat uit mijn voegen van nieuwsgierigheid, maar ik kon door het raam naar binnen zien, en daar zag ik plotseling de boer gebaren en op mij wijzen.
De hoofden van mijn pleegouders keken mijn richting uit, en ik deed net alsof ik de hond aan het verzorgen was.
Eindelijk kwam de boer weer naar buiten en vroeg mij mee te gaan. Onderweg zei hij weer niet veel, maar bij hem thuis gekomen, babbelde hij honderd uit.
Dat was ook geen wonder want hij bleek dertien kinderen te hebben, die allemaal tegelijk op hem afstormden.
Het was blijkbaar feest, want hij had voor ieder kind een cadeautje meegenomen. Zij vertelden mij dat hij dat altijd deed als hij naar de veemarkt was geweest.
Ik moest bij hen blijven eten, werd mij te verstaan gegeven, maar men maakte mij niets wijzer over de verrassing die de boer voor mij in petto had. Hoewel ik de hele maaltijd op hete kolen zat, viel het mij op hoe vreselijk gezellig het daar was tijdens die maaltijd. De oudste kinderen hielpen de allerjongste met het eten, terwijl de moeder met een baby op schoot dat alles tevreden zat aan te kijken. De Vader vertelde ondertussen wat hij op de veemarkt zoal had
meegemaakt, en uit zijn verhaal maakte ik op dat hij die dag goede zaken had gedaan.
Na het eten zei de boer tegen mij: ik heb voor jou wat in de stal, loop maar mee.
De stal was leeg, op een paar kalfjes na, maar de boer trok ergens een deurtje open en daarachter zag ik in het halfduister een moederhond met een nest puppen...
Zoek er maar een uit, hoorde ik hem achter mij zeggen...Zoek er maar een uit.... ZOEK ER MAAR EEN UIT??? Je bedoelt.... voor mij? ...Een echte hond??
En wat hij toen zei heb ik letterlijk onthouden. "Jij bent een mirakel met honden, dus moet je er een hebben", maar je moet mij beloven dat je er helemaal zelf voor zal zorgen". Ik heb het thuis al voor je gevraagd, en ze vinden het goed.
Die dag was een van de gelukkigste in mijn leven, en ik zal hem mij haarscherp blijven herinneren, zelfs tot ver na mijn dood.
Ik had een hond, en ik moest er zelf voor zorgen. Alsof ik anderen ook maar de kans zou geven iets van die zorg van mij over te nemen.
Hoe de rest van de vakantie verlopen is, weet ik niet goed meer, de herinnering is wat vager geworden op een paar scherp omlijnde gebeurtenissen na.
Op een dag was ik er met de z.g. "valse" hond op uit getrokken en na een paar kilometer wandelen was ik aan de rand van het dorp gekomen waar de boer woonde.
Ik lag op mijn gemak in het gras, terwijl de hond een eind verderop wat rondscharrelde. Plotseling zag ik mij omringd door vier of vijf jongens. Zij spraken Fries met elkaar, en ik kon niet verstaan wat zei zeiden.
Ik ving alleen de term: "stadse fratsen" op. Maar ik begreep dat zij mij niet vriendelijk gezind
waren. Ik schatte mijn kansen om ongedeerd weg te komen niet hoog, want zij waren een kop groter dan ik. Stuk voor stuk stevige goed doorvoede boerenzoons, die kennelijk de mening waren toegedaan dat alles dat niet uit Friesland kwam, wel uit de stad moest komen, en tengevolge daarvan ook wel de bijbehorende "fratsen" zou vertonen.
Mijn enige hoop was...de hond! Ik floot, en hij kwam...En het gevaar was verdwenen....
Niet dat de hond zich dreigend opstelde, helemaal niet. Hij kwam vrolijk aandraven in de verwachting dat ik wel weer met hem zou gaan spelen. Maar zijn slechte reputatie deed kennelijk wonderen. Wat kunnen Friese boerenjongens zich snel uit de voeten maken. Zo zie je ze, en zo zijn ze weg....
Onvermijdelijk kwam de dag dat wij terug naar huis moesten, en dat ik afscheid zou moeten nemen van mijn grote wolfsgrauwe vriend.
Ik bracht hem zijn laatste bakje vla, en daarna omhelsde ik hem en begroef ik mijn gezicht in zijn warme vacht.
Ik wist niet dat zo'n vaarwel zo vreselijk pijn kon doen. Het was de laatste les die deze hond mij leerde; "Iedere keer opnieuw zal het gemis een vreselijke leegte achterlaten,
en toch zal je steeds weer een nieuwe band smeden. Dat is jouw onontkoombaar lot".
Zonder dat ik mij daarvan bewust was werd ik getroost door mijn eigen kleine hondje, en werd die les bewaarheid. Ik kon mijn eerste verbintenis aangaan.

De treinreis terug leverde ook nog zo'n incident op die je nooit meer vergeet. De pup, die op de boot in mijn jas in slaap gevallen was, werd onrustig in de trein. Hij begon te piepen en te spartelen, en wilde op de grond scharrelen. Hij kroop onder de bank en ik zag daar een plas ontstaan die de vorm ging aannemen van een klein binnenmeer. Nooit geweten dat een pup van zes weken zoveel water kon bevatten. De deur van de coupe ging natuurlijk precies op
dat moment open, en er verscheen een man die getooid was met een blauwe pet. Bliksemsnel rukte mijn pleegmoeder een tas open en wierp een theedoek over de plas waar zij stevig haar beide voeten op zette. Haar gezicht vertoonde een opvallend hoogrode kleur. Met een zwaai greep ik de pup in zijn nek en plaatste hem onder mijn jas, terwijl ik belangstellend uit het raampje keek, en opmerkingen begon te maken over de schoonheid van het landschap.
"Petmans" had ons nu bereikt en verlangde onze plaatsbewijzen te bezichtigen. Mijn pleegmoeder overhandigde de kaartjes, en op haar gezicht stond een uitdrukking alsof zij in de trein altijd met een doekje onder haar voeten zat....

En het hondje?
Ik wilde hem de naam Ursus geven, maar mijn pleegzuster stond er op dat hij Fanny ging heten. Een meidennaam vond ik dat, maar het was niet belangrijk genoeg om mij daar druk over te maken.
Ach het hondje was een echt pientere kruising tussen van alles en nog wat. Hij had een heel slim vossen-kopje, gooide hoge ogen op het GG examen, en was uiteindelijk de oorzaak dat ik als instructeur ging werken bij de plaatselijke kynologenclub.
Hij is na een lang leven, van ouderdom doodgegaan op een natuurlijke wijze.
Ik denk nog wel eens aan hem...In bad. Dan zie ik weer die winkelhaak in mijn been. Het been dat voorspoedig genas dank zij de "hondenpenicilline"...

[[Sandra]]

Jee, jij zit zo vol met prachtige hondenverhalen! Blijf ze vertellen

[Flevo Bordertje]

Ontroerend verhaal

[Hailfall]

Kelev, bedankt voor al de mooie verhalen (en foto's) het is echt zo leuk om ze te lezen

[fes/lou]

Geweldig..
Ik las de titel en dacht gelijk Fanny..

[mariabel]

oh weer ademloos gelezen.. wat een prachtig verhaal.. wat betekenen honden toch ongelooflijk veel voor u....
dat realiseer ik mij bij elk verhaal..

[Roompie]

Ik ben weer onder de indruk! Heel beeldend geschreven!

[gonnie]

Ik zou willen dat ik zo beeldend kon vertellen. Wat een pracht verhaal. Lees elk verhaal van u ademloos uit.

[Minhie]

Wauw, wat heb ik genoten van dit verhaal. Geweldig, moet zeggen dat ik dit verhaal het makkelijkste uitlas.

[koentje]

Mooi verhaal, wanneer komt je boek uit?

[Doerak]

Het is bij ieder verhaal opnieuw genieten

[Ink]

Hij is weer prachtig! Met plezier gelezen!

[Gollum]

Prachtig, en wederom kippenvel

[vaddie]

Fantastisch

[ranetje]

Heerlijk.
Ik zie mezelf (een beetje) met de "afgekeurde politiehond" van de buren
Alleen leverde dat geen eigen puppy op.

[twinkeltje]

En hebben jullie nog hamlappen gemaakt van dat valse varken

[Kelev de oude]

Prachtig verhaal.
Jammer dat u die herder niet mee mocht nemen naar huis..

Achteraf gezien was dat maar goed ook. Een kind van twaalf (zonder praktijk ervaring)heeft gewoon niet genoeg overwicht om
een Duitse herder de baas te blijven. Het zou waarschijnlijk op een mislukking zijn uitgedraaid.
Maar dat kleine hondje was juist heel geschikt om mee te beginnen. Hij was niet sterk genoeg om mij door de straat te sleuren,
en hij had nog geen ingeslepen slechte gewoontes.
Met wat geduld en kennis die ik opdeed uit alle hondenboeken die ik maar te pakken kon krijgen, lukte het mij spelenderwijs dit
kleine beestje geheel op handgebaren af te richten.
Daarna kon ik ook veel grotere honden de baas.
Ik vergelijk het altijd met spelen op een mondharmonica. Wij hadden geen geld voor muzieklessen, maar op mijn zesde verjaardag kreeg ik een mondharmonica. Ik wist natuurlijk niet hoe dat moest, maar ik wilde er wel op leren spelen.
Hele middagen zat ik op een tuinhekje: 'lang zal ze leven' te oefenen, tot ik het vlot kon spelen.
Daarna kon ik eigenlijk alles spelen omdat ik wist hoe het werkte.
GEDULD, en VOLHARDING waren zowel in de muziek als in de hondensport de enige eigenschappen op weg naar het succes.

[Tarzan]

Was de naam van het dorpje toevallig "bakhuizen"??????

[Kelev de oude]

Was de naam van het dorpje toevallig "bakhuizen"??????

Nee, maar het was er niet ver van af. Bakhuizen was een plaats waar ik soms op de fiets heen moest om boodschappen moest doen.
Ik herinner mij dat er een gracht doorheen liep die verschrikkelijk stonk. Ik geloof dat daar een aardappelmeel fabriek zijn afvalwater in loosde. Er lag in ieder geval een laag vuilgeel schuim op het water.
Ik was altijd weer blij dat ik niet die plaats hoefde wonen.

[Marina]

prachtig verhaal weer