tweedehands honden deel 19

[Kelev de oude]

19
Zo tegen het einde van de herfst bekruipt mij altijd een gevoel van onbehagen. Ik zou het geen depressie willen noemen, maar vrolijk is anders. Alles lijkt grijs, somber, nat en koud. Vreemd genoeg schijnt het jaargetijde geen invloed te hebben op het onveranderlijk goede humeur van de honden. Misschien hebben alleen mensen last van een winterdepressie?
Tot mijn verbazing is alleen Mahér plotseling minder vrolijk dan ik van hem gewend ben. Zijn ogen staan dof, en hij maakt een vermoeide indruk. Ook heeft hij geen eetlust, maar hij maakt verder geen ernstig zieke indruk.
Dus besluit ik het even aan te kijken. Ik loop niet zo snel naar een dierenarts, trouwens ook niet naar mijn eigen dokter als ik me niet zo lekker voel. Het meeste gaat vanzelf over zeg ik altijd. Waarop mijn huisarts een keer snedig opmerkte: "Ja, je leven ook"...

Helaas, de volgende dag heeft Mahér nog steeds geen trek in eten, en dat is heel vreemd. Eten is het belangrijkste in zijn leven, en vanaf de dag dat hij zes jaar geleden bij ons kwam, heeft hij altijd zijn bak leeg en schoongewassen bij ons ingeleverd.
Ik kijk hem nu wat grondiger na, en neem zijn temperatuur op. Zijn tong en tandvlees zien er goed uit. Mooi roze en goed doorbloed. Hij heeft alleen wat lichte verhoging. Dus er is niet direct reden tot grote ongerustheid. Hij drinkt gelukkig wel normaal.
Maar de volgende dag weigert hij nog steeds alle voedsel. Ik koop wat extra lekkere spullen, maar ook daarmee heb ik weinig succes.
Gelukkig is Mahér te dik, dus hij heeft wel wat reserve, maar hij is ook een oud hondje. Wij schatten hem op een jaar of veertien. Ook al hij vertoont hij het gedrag van een vijfjarige. Altijd vrolijk, vol onverwachte streken, en heel speels.
Helaas staat hij er nu wat sipjes bij, en de volgende dag zitten wij dan ook bij de dierenarts. Zij kent het hondje goed, en ziet wel dat het beestje ziek is, maar een heldere diagnose kan zij niet geven. Zij denkt in de richting van een ontstoken hartspier, en geeft Mahér antibiotica.
Het geeft niet snel de verbetering waarop ik had gehoopt en hij heeft een volle week helemaal niets gegeten.
Maar op de achtste dag komt daar plotseling verandering in. Tijdens de wandeling knijpt zij onverwacht in mijn kuiten, en geeft daar een olijk grommetje bij.
Ik haast mij om de beloning voor het knijpen te geven. één dikke plak worst.

Daarna ging het herstel voorspoedig. Ik had geen moment het idee dat dit wel eens het einde van mijn hondje had kunnen zijn. Mahér was nog lang niet op.
en ook nu nog, en half jaar later, zou je niet zeggen dat die hond al veertien jaar is. Hij heeft wel weer het slanke silhouet van een windhond en is zeker vijf kilo afgevallen.
Tot mijn verbazing is Mahér de dierenarts dagelijks gaan begroeten. Zodra hij haar ziet rent hij haar tegemoet, en gaat kwispelend voor haar zitten.
Hij doet dat niet om een lekker hapje te scoren, want zij heeft hem nooit iets anders gegeven dan een aai over zijn bol.
Hij vindt haar duidelijk aardig.
Wij zeggen nu dat Mahér haar dankbaar is voor het redden van zijn leven.
Ik wéét wel dat dit niet zo is, en mijn dierenarts weet dat ook wel.
Alleen....Mahér weet dat niet.

Nu het voorjaar is aangebroken wordt het gaandeweg drukker op de hei. Nieuwe mensen met puppen doen hun intrede, en veel mensen die bij slecht weer een rondje om het plantsoen maken denken nu: "Kom wandelen is gezond".
Voor de honden is al dat nieuwe spul een bron van vermaak en onderzoek. Het aardige is dat bijna niemand bang is dat mijn windhonden de puppy's kwaad zou willen doen. Toen ik nog herdershonden had, was dat wel anders. Veel mensen gristen hun hondje van de grond als zij een herder zagen naderen, en soms moest ik praten als Brugman om de mensen over te halen hun hondje weer neer te zetten, omdat ik kon garanderen dat er niets vervelends zou gebeuren. Maar bijna niemand vindt windhonden gevaarlijk. Dat loopt wel lekker ontspannen moet ik zeggen.
Op een zonnig maandagmorgen besluit ik een paar algemene appel-oefeningen te doen, want als je dat niet bijhoudt dan worden de honden slordig.
Plotseling denkt Gijsje: "Verrek ik ben los!! Nou toedeloe!" En zij stuift er vandoor. Zij steekt de open vlakte over, maar op vijfentwintig meter van de bosrand houdt zij plotseling halt. Zij gaat revieren, en heel systematisch werkt zij een spoor meter voor meter af. Al zigzaggend is zij volkomen in beslag genomen door haar jachtpassie dat zij totaal geen acht op mij slaat, en zij wekt de indruk dat zij mij niet opmerkt hoewel ik druk sta te roepen en te fluiten.
Plotseling schiet er een jong konijntjes uit de struiken, in een poging middels een snelle sprint, de veilige bosrand te bereiken. Het onfortuinlijke beestje heeft echter geen schijn van kans. Ze probeert nog door snel haken te slaan aan de jager te ontkomen, maar het mag niet baten.
Gijsje is zo atletisch dat zij zelfs kans ziet in een vrije zweefsprong een haak te slaan zonder dat haar poten de grond raken. Alleen door middel van een snelle zwiep van haar staart ziet zij kans haar lichaam in een draai van negentig graden te gooien. Als ik het niet zelf gezien had zou ik nooit geloofd hebben dat zoiets mogelijk was. Dan maakt zij een dodelijke duik, en is het konijn het haasje.
Ik heb zwaar de pest in. Uitgerekend in het voorjaar ritselt het op de hei van de onervaren jonge konijntjes, die nog wel kunnen ontkomen aan een Duitse herder of een Labrador, maar niet aan een flitsend snelle Galgo.
Ik zal voor deze honden een muilkorf moeten kopen, er zit niets anders op. Of ik kan ze niet meer loslaten, en dat vooruitzicht is ook niet erg aantrekkelijk.

wordt vervolgd
Kelev.

[tineke]

Weer een prachtverhaal ,fijn om te lezen dat Mahér het nog steeds goed doet

[mariabel]

soms denk je de het verhaal te kunnen voorspellen maar bij uw verhalen niet.. dus weer ademloos gelezen. wat voor hond is Maher ??
op naar nr 20.... benieuwd hoe het weer verder gaat.....

[fenneke]

ik ben echt blij dat je weer terug bent

[Nuran Gino]

Even mijn achterstand in het lezen ingehaald....mooie verhalen weer....je woont niet bij me in de buurt, maar wat zou ik jou en je honden graag een keer tegenkomen!

[Kelev de oude]

soms denk je de het verhaal te kunnen voorspellen maar bij uw verhalen niet.. dus weer ademloos gelezen. wat voor hond is Maher ??

Mahér is een kruising whippet die ik zes jaar geleden uit het asiel in Bruchem (bij Zaltbommel) heb gehaald.

[Knoeppie]

Fijn, weer een nieuw verhaal. Bedankt dat we weer mee mogen genieten van de verhalen, al besef ik mij dat het een verhaal van 'nu' is en het dus bijna ten einde is.

[Roompie]

Weer een top verhaal!

Ik ben ook blij dat het met Mahér weer goed is. Het is toch maar niks als onze honden niet fit zijn.
En net als Nuran Gino zou ik u ook graag een keer tegen willen komen!

[falkje]

Mooi weer. Ik kijk uit naar je verhalen!

[senna en odin]

Op naar deel 20.
Ben zo benieuwd.

[Shooting Star]

Tja, die muilkorven voelden we natuurlijk wel aankomen, sinds het vorige deel. Jammer, maar tegen het jachtinstinct is bijna niks opgewassen. Ben benieuwd hoe dat verder gaat, op het moment dat er bijna een prooi gepakt kan worden Of misschien is de lol van het jagen er wel helemaal af?

[Minhie]

Fijn dat alles nog goed gaat met Mahér! Dood Gijsje de konijnen meteen?

[Kelev de oude]

Fijn dat alles nog goed gaat met Mahér! Dood Gijsje de konijnen meteen?

Het konijn is gelukkig op slag dood. Deze honden jagen om te overleven. Zij nemen niet het risico dat de prooi er alsnog vandoor gaat. Het knaagdier wordt boven in de nek gegrepen en zeer krachtig heen en weer geschud. Dat is voldoende om de nek te breken.

[Marion.]

Dank weer Kelev! Ik heb al je verhalen in een word-bestandje gekopieerd en ik heb nu al een boekje van 42 pagina's (of nou ja, 21 dus eigenlijk). Mag wel he? Print ik het uit en kan ik ze achter elkaar in bad lezen.
En als jij je verhalen uitgeeft koop ik natuurlijk je boek

[marian*]

Ik heb nog niet gereageerd op je verhalen maar nu maar wel even;ik lees ze ademloos

[Cato]

Wederom prachtig geschreven