Na een paar uur op en rond het station hangen, werden we gelukkig opgehaald door een vriendin.
Om 22.00 uur waren we pas thuis! Dus de honden waren het goed zat (en wij ook). Eenmaal thuis konden ze ein-de-lijk eens goed met elkaar spelen. Dat konden ze tijdens het wandelen bij het asiel nooit goed, omdat we Noah buiten nog niet los durven laten.
En nu liggen ze allebei te slapen als een roos.
Noah heeft zich kranig gedragen vandaag, ondanks de tegenslag op het station. Het is een echte knuffel, hoe zat hij het wachten ook was, als we ergens rustig gingen zitten en hem knuffelden was het goed. In de auto ging het ook prima.
Natuurlijk weten we nog niet hoe het de komende weken allemaal zal gaan en of we nog voor onverwachte verrassingen komen te staan. Maar het begin is helemaal goed, en de eerste klap is een daalder waard! Toch?







Allway's in my heart 
