Mijn moeder hoorde het loeien als een koe en is gelijk naar beneden gegaan omdat hij dit nooit doet. Toen ze beneden kwam lag hij op de grond te schudden en hij lag in zijn urine. Ze heeft geprobeerd om hem omhoog te krijgen (ze was in paniek natuurlijk) en toen dat uiteindelijk gelukt was schudde hij met zijn hoofd en begon heel zwaar te ademen. Ze wilde hem buiten zetten omdat het daar koeler was en hij liep wel mee, maar alsof hij dronken was... Buiten kwam hij weer bij.
Daarna leek hij wat angstig en zondag was hij wat rustiger dan normaal. Ze heeft de dienstdoende da gebeld en die zei dat hij op dit moment niks voor Diezel kon betekenen en dat ze vandaag maar even contact moest opnemen met onze eigen da.
Dat heeft ze gedaan. Die zeggen dat ze niet kunnen onderzoeken of het epileptie was, niet dmv een scan of bloedonderzoek oid..
Voor nu heeft hij nog geen medicijnen gekregen, omdat een aanval niet perse hoeft te betekenen dat het ook echt epileptie is. Als hij het nogmaals krijgt, krijgt hij wel medicijnen en dan moeten ze gaan zoeken naar de juiste dosering.
Uiteraard heb ik nog een paar vraagjes. Ik maak me namelijk best zorgen, die hond is dan wel van mijn moeder, maar hij voelt ook als mijn hond!
Zijn er echt geen onderzoeken mogelijk? Nergens?
Kan zo'n aanval getriggerd worden door iets? Stress bv. of voer?
Is het zo de normale gang van zaken of zou je zelf je hond al gelijk medicijnen geven?
Ik weet het niet namelijk, een leven lang voor niks aan de medicijnen is ook zo wat natuurlijk, maar zo'n aanval is ook heel beangstigend voor Diezel natuurlijk. De prul snapt er niks van..





