Previcox

[Hanneke2]

Jack is afgelopen zaterdag overgestapt van Rimadyl naar Previcox als dagelijkse pijnstlling. Nog heel pril dus, en voor een definitief 'oordeel' is het wellicht nog te vroeg. Ik moest beginnen met een halve tablet per dag en mocht na een week - als ik geen verbetering zag - naar een hele, maar ik geef hem sinds maandag al een hele, want met die halve was het dikke drama.

Hij krijgt de pijnstilling altijd direct als ik opsta, een klein uurtje later gaan we altijd de grote wandeling doen. Gisterochtend en vanochtend heeft hij echt bizar overdreven als een wezenloos lopen rauzen in het park. Ik had puber!jack terug van jaren geleden. Elke hond moest uitgedaagd en daar moest dan alsmaar mee gerend worden, en alle bekende bazen vroegen min of meer hetzelfde, of hij aan speed zat ofzo omdat hij op hen af kwam racen, half in hun nek sprong en met hen probeerde te tongen, of wie deze hond was en wat ik met Jack had gedaan.

Gistermiddag en vanmiddag.... strompelen, hijgen, echt zo'n vertrokken bekkie van de pijn en dus maar hele lullige kleine rondjes. Tegen de avond verbeterde het gister en vandaag wel weer.

Tot hij echt heel rot ging lopen had ik met de rimadyl ook wel dat hij 's ochtends redelijk lekker vooruit kon, 's middags minder en dan 's avonds weer een opleving, maar zoals nu is extreem.

Ik heb dus de indruk dat hij een uurtje na die pil gewoon nul pijn heeft, dat is op zich heerlijk, maar dat hij dan vervolgens wel de boel giga loopt te forceren, en dat die pijnstilling dan ook niet meer lekker werkt.

Wat is nou wijsheid? Pil op een ander tijdstip? Twee halve verdelen over de dag? Meer gaan geven (in overleg met de DA dan)? Of gewoon maar even kijken of hij 's ochtends uit zichzelf wat kalmer wordt als de nieuwigheid van nul pijn eraf is en hij niet meer met elke andere hond in de enorme uitsloof-modus gaat?

Ik weet het even niet. Ik sta echt te genieten als hij met die blije stoere bek door de weilanden sjeest, maar vanmiddag heb ik gewoon staan twijfelen of ik hem (23 kilo ) het laatste stukkie naar huis zou dragen, zo'n moe oud zeer bekkie....

En dan vanavond weer huppelen, en in huis blaftetterend EISEN dat ik een speeltje gooi en daar dan weer wildenthousiast achteraan gaan.

[renee-uk]

kun je hem niet 's morgens wat beperken in dat rennen en het wat korter laten duren zodat hij zich wat minder forceert?
ik zou in elk geval even met de DA bellen en dit overleggen, misschien heeft die nog ideeën.

[Wil de hond]

Je moet hem volgens mij echt tegen zichzelf in bescherming nemen, als je nog een tijdje van hem wilt genieten, want zo te lezen loopt hij zichzelf zo heel snel helemaal kapot, en dan is het over en uit, pijnstilling heeft ook zijn grenzen.

[S@ndr@]

|DuCain mag ook een hele, maar die krijgt `s morgens een halve en in de avond de andere helft, zodat het verdeelt is van dat mannetje loopt zichzelf anders ook kapot

[Caro.]

Ik zou kijken hoe hij het doet met 2 halve op een dag.

[Hanneke2]

Dankjullliewel voor de reacties.

Ik neig inmiddels ook heel erg naar 2 x een halve, maar vandaag was hij wel iets minder 'extreem'. Misschien dat het vanzelf ook wat kan stabiliseren? Hij liep vanmiddag bepaald nog niet lekker, maar trok wel een spurtje (aan de lijn), en heeft een paar keer enthousiast staan 'vegen' dat de graspollen door de lucht vlogen, dat kan hij niet als hij erge last van z'n poten heeft.

Beperken.... dat wil ik eigenlijk juist niet. Ik gooi al niet meer balletjes, maar hij is zo heerlijk blij bezig, en als je het goed bekijkt is het alleen dat tweede (inmiddels heel korte) rondje 's middags dat hij dus echt veel last heeft. Het heeft er wellicht ook mee te maken dat hij daarvoor veel heeft liggen slapen en de boel door de artrose vast zit. Na dat rondje wordt er nauwelijks meer geslapen, en tegen het begin van de avond loopt hij weer een heel stuk beter.

('s Ochtends zit er een uurtje tussen wakker worden, pilletje komen halen, even wat rondlopen, uitgebreid uitrekken, nog even gaan liggen, weer wat lopen om onder de trap een tetterblaf te geven dat ik moet opschieten, en dan met vier poten van de vloer als ik uiteindelijk die trap af kom. Tegen de tijd dat we de deur uitgaan is alles redelijk soepel, is mijn indruk. En 's middags dus niet, want dan kom ik binnen, Jack stapt van de bank af en we gaan direct naar buiten.)

Maar goed, wat ik bedoel, voor mijn gevoel weegt de enorme lol van rennen voor Jack zwaarder dan het vervelende van dat af en toe supergehandicapte zijn. En het gaat mij er niet om om zijn leven te verlengen, als ik hem constant aan de lijn zou houden spaar ik er waarschijnlijk een paar jaar bij, maar ik wil dat hij EN achter zijn vriendinnen aan kan rennen (en ze inhaalt), en dat hij de rest van de dag probleemloos de korte rondjes kan meelopen.

En hoe dan ook loopt hij zijn poten kapot, elke stap die hij zet is een stap richting einde. Crama zou zich met kromme tenen omdraaien in zijn graf als hij Jacks poten nu zag, en het is al een klein wondertje dat hij met die twee bizar rotte poten nog vrolijk een flinke vaart kan maken.

Als het niet sterk verbetert ga ik zeker de DA bellen, maar hij zit nu nog geen week op de Previcox, dus ik wacht even tot begin volgende week.

En ik doe morgen nog 1 x een hele, ik kijk hoe het gaat, en dan waarschijnlijk vanaf overmorgen 2 x een halve. Dan is het ook lekker weekend en heb ik er de hele dag zicht op.

[Fin]

Ik gebruik naast de standaard pijnstilling Duivelsklauw, dat zou je voor de middag ook in kunnen zetten. Voor de hele erge pijn hou ik Tramadol achter de hand, dat heb ik gelukkig nog maar amper nodig gehad. Je zou daar de DA ook nog eens naar kunnen vragen, dan niet de volledige dosis maar een kwart of een halfje, gewoon wat voor hem prettig is.

Aidan heeft toen op vakantie in Groningen gewoon een zo groot mogelijk dosis pijnstiller gehad met daar bovenop nog eens Duivelsklauw. Dat was zijn vakantie en hij heeft onbeperkt en met veel plezier mogen rondrennen. Dus ik snap jouw insteek zeker. Daarbij heb je kans dat hij juist door die betere pijnstilling weer goed kan lopen en dat straks de Previcox alleen voldoende is.

[Hanneke2]

Ik gebruik naast de standaard pijnstilling Duivelsklauw, dat zou je voor de middag ook in kunnen zetten. Voor de hele erge pijn hou ik Tramadol achter de hand, dat heb ik gelukkig nog maar amper nodig gehad. Je zou daar de DA ook nog eens naar kunnen vragen, dan niet de volledige dosis maar een kwart of een halfje, gewoon wat voor hem prettig is.

Aidan heeft toen op vakantie in Groningen gewoon een zo groot mogelijk dosis pijnstiller gehad met daar bovenop nog eens Duivelsklauw. Dat was zijn vakantie en hij heeft onbeperkt en met veel plezier mogen rondrennen. Dus ik snap jouw insteek zeker. Daarbij heb je kans dat hij juist door die betere pijnstilling weer goed kan lopen en dat straks de Previcox alleen voldoende is.

Ik ga zaterdag eens op zoek naar Duivelsklauw, een homeopathisch pilletje meer of minder maakt niet uit bij de bergen die Jack al krijgt, en als het werkt is dat mooi meegenomen.

We gaan met de Pinksteren naar de Veluwe, en het lijkt me ook een prima idee om hem dan wellicht effe iets extra te geven aan pijnstilling, want ik vrees dat er daarna niet veel racen over de hei-vakanties meer zullen komen voor Jack. Hij gaat helemaal uit z'n dak bij die wijde open vlakten, dan is het achterlijk hard rennen puur om het rennen en als hij dan uitgeput in elkaar stort dragen we hem wel weer terug naar het huisje, dat vindt hij nog fijn ook.

En wat jij zegt, ik hoop ook een beetje dat hij door het rennen nu nog wat extra aan spieren opbouwt zodat hij nog effe wat langer mee gaat. Jack heeft ondanks een doorgezakte rug (omdat de voorkant alsmaar lager komt te staan) nog steeds een prima achterhand en ik zie die spieren op zijn kont en dijen de afgelopen dagen bijna groeien door al dat geraus.

[Fin]

Ik vind het vooral ook belangrijk dat hij 's nachts geen pijn heeft. Dat merk ik dan aan het vele verliggen dat hij doet. Soms is dat ook overdag, dat hij veel verligt op de bank. Maar omdat er een grens is aan de Metacam die hij kan verdragen gebruik ik op zo'n moment Duivelsklauw - een kruid, geen homeopatisch middel - of, vorige week een keer 's nachts, Tramadol.

Het is trouwens heel wisselend bij hem, na die vakantie in Groningen heeft hij een tijd lang niet of nauwelijks pijnstiller nodig gehad. Dus je weet het nooit, hopelijk krijgt Jack ook af en toe zo'n opleving.

[Hanneke2]

Ik vind het vooral ook belangrijk dat hij 's nachts geen pijn heeft. Dat merk ik dan aan het vele verliggen dat hij doet. Soms is dat ook overdag, dat hij veel verligt op de bank. Maar omdat er een grens is aan de Metacam die hij kan verdragen gebruik ik op zo'n moment Duivelsklauw - een kruid, geen homeopatisch middel - of, vorige week een keer 's nachts, Tramadol.

Het is trouwens heel wisselend bij hem, na die vakantie in Groningen heeft hij een tijd lang niet of nauwelijks pijnstiller nodig gehad. Dus je weet het nooit, hopelijk krijgt Jack ook af en toe zo'n opleving.

Ik heb niet de illusie dat Jack ooit nog zonder pijnstillers kan lopen, hij krijgt al bijna 4 jaar dagelijkse pijnstilling, en minder of helemaal niet is geen optie.

Maar voor de nachten ben ik eigenlijk nog nooit bang geweest. Jack heeft 's avonds nog steeds zijn dolle uurtje, dan moet er even achter een speeltje aangerend en gestoeid en uiteindelijk gaat hij gewoon lekker slapen en staat 's ochtends toch al met al vrij fris en in mijn idee 100% pijnvrij op.

Maar die Duivelsklauw ga ik bij geven. Baat het niet dan schaadt het niet.

[malinois]

En dan beticht jij mij van verminking?? Zo'n hond had hier allang zijn welverdiende rust gekregen. Een hond die verrekt van de pijn ondanks pijnstillers...

[Hanneke2]

En dan beticht jij mij van verminking?? Zo'n hond had hier allang zijn welverdiende rust gekregen. Een hond die verrekt van de pijn ondanks pijnstillers...

Ik vind dit zo'n rare reactie.

Ik zal echt niet gaan lopen 'rekken' bij Jack, als het op is, is het ook over en uit. Maar zolang hij vrolijk is en kan rennen, vind ik hem nog niet toe aan z'n 'verdiende rust'.

Inmiddels lijkt de werking van de Previcox overigens redelijk gestabiliseerd, en hij loopt toch wel iets beter dan met de Rimadyl. Zeker 's ochtends, en ook de rest van de dag loopt hij wat soepeler.

[Wil de hond]

Ik vond het ook al een beetje rare reactie, zo te lezen ben ik niet de enige.

Ik weet zeker dat Jack tot op de dag van vandaag elke dag bij Hanneke meer dan de moeite waard heeft gevonden en dat als Hanneke vindt dat er nog wat meer uit het leven te peuren valt voor hem dat ook zonder meer zo is.

Ik ben blij dat de previcox hem beter lijkt te helpen dan de rymadil.

Maar bescherm hem nou wel een beetje tegen zichzelf, liever 10 dagen een beetje lol dan twee dagen te veel lol, is mijn idee.

[Caro.]

Ik heb dus ook een hond die al 3,5 jaar dagelijks pijnstilling krijgt (ook Previcox).
Wat ik wel doe, is Kaya een beetje 'indammen'. Als het aan haar zou liggen, zou ze rustig nog 2 uur als een gek achter ballen en
stokken aanrennen en dan weet ik dat het snel einde verhaal is met haar of dat ze barst van de pijn ondanks pijnstilling.
Dat zijn van die onbeheerste bewegingen, daar kan geen pijnstilling tegenop.
Dus dat doe ik niet en om haar wel haar lol te gunnen, spelen we bv 5 minuten met een bal en daarna moet ze gewoon aan de wandel (of
aan het einde van een wandeling). Als ik zie dat ze het wat moeilijker heeft, doe ik het sowieso niet.
Dat betekent niet dat ze geen lol heeft, want ze kan gewoon nog mee met de wandelingen en iedere dag loopt ze dan nog zo'n 2 á 2,5 uur
buiten.
Ik moet haar alleen niet te dol maken.

Dus ik zou dat als ik jou was, ook een klein beetje inperken als dat mogelijk is. Je moet ze een beetje tegen zichzelf beschermen,
want hun snappen echt niet dat als ze een uur als een gek gaan rennen, dat de pijn daarna hierdoor veroorzaakt wordt.
Een beetje een middenweg erin vinden.

Maar verminking? nee, dat gaat me veel te ver. Zolang hij nog vele goede momenten heeft, zin in zijn leven heeft, zie ik er geen 'verminking' in om een hond te laten leven die ondanks pijnstilling toch soms pijn heeft (uiteraard in balans allemaal).

[S@ndr@]

En dan beticht jij mij van verminking?? Zo'n hond had hier allang zijn welverdiende rust gekregen. Een hond die verrekt van de pijn ondanks pijnstillers...

Ik vind dit zo'n rare reactie.

Ik zal echt niet gaan lopen 'rekken' bij Jack, als het op is, is het ook over en uit. Maar zolang hij vrolijk is en kan rennen, vind ik hem nog niet toe aan z'n 'verdiende rust'.

Inmiddels lijkt de werking van de Previcox overigens redelijk gestabiliseerd, en hij loopt toch wel iets beter dan met de Rimadyl. Zeker 's ochtends, en ook de rest van de dag loopt hij wat soepeler.

Klopt hoor ik sta er bij DuCain net zo tegen over, ( nu is die gek vanmorgen achter de eenden aangegaan dus heeft ie nu pijn,) maar we halen eruit wat erin zit en Previcox is wat dan aangaat een hele goede pijnstiller, maar je zult ze wel een beetje moeten afremmen, het is helaas niet anders.
en een hond die nog zo uit zijn plaat gaat, en lol heeft, gaat niet om van de pijn,ja achteraf misschien, maar op het moment dat ze los gaan juist niet- en dat is nu net de pest

[malinois]

Tja ik zie dat anders, ik zal een hond nooit de rest van zn leven pijnstillers geven zodat hij zich helemaal te pletter kan rennen en 's avonds niet meer overeind kan komen van de pijn... voor mij geen goed hondenleven meer en is het over... dan maar een korter hondenleven.
Pijnstilling is voor mij tijdelijk of moet de pijn compleet wegnemen maar niet dat mijn hond de helft van de dag ligt te verrekken van de pijn dat vind ik doodzielig en zal hier dus ook nooit gebeuren.
Dusty van mij had spondylose, beestje lag te hijgen van de pijn...ik heb met de DA overlegd dat als dit niet met een paar weken weg zou zijn na gebruik van de pijnstilling dat het dan einde verhaal was... gelukkig vergroeide het en was de pijn na zeer korte tijd over. Prima, dan mag ze nog lekker hier blijven. Was dat niet het geval geweest, was het over en uit geweest.
Die pijn bij de hond van TS gaat nooit meer over en ik vind dat dus voor mij grenzen aan mishandeling wat ik dus nooit zou doen.

[Caro.]

Tussen verrekken van de pijn en pijn hebben, is nog een groot verschil.
Als een hond de hele dag barst van de pijn, ja dan vind ik zeker dat je ermee moet stoppen.

Maar een hond, neem Kaya bv, die nog 2,5 uur per dag mee wandelt, soms Puch er nog uitrent.... en tja, soms kan ze dan
zelf daarna de auto niet meer inspringen en moet ik haar een kontje geven, maar zo'n hond zou ik dus nooit laten inslapen.
Trouwens, geen dierenarts die dat doet volgens mij.

Zou ze dit niet meer kunnen, met rondjes van 10 minuten tevreden moeten zijn, veel hijgen, ongelukkig kijken, enz. enz. allemaal tekenen
van ernstige tot zeer ernstige pijn, dan houdt het voor mij ook op.

Maar daar tussenin is nog een groot grijs gebied.

Het is altijd moeilijk te bepalen wat nog leuk is voor een hond, maar ik denk dat baasjes die hun hond al jaren hebben, hun eigen hond over het algemeen toch wel zo goed kennen, dat ze dit redelijk kunnen inschatten.

[malinois]

Gistermiddag en vanmiddag.... strompelen, hijgen, echt zo'n vertrokken bekkie van de pijn en dus maar hele lullige kleine rondjes. Tegen de avond verbeterde het gister en vandaag wel weer.

Ik weet het even niet. Ik sta echt te genieten als hij met die blije stoere bek door de weilanden sjeest, maar vanmiddag heb ik gewoon staan twijfelen of ik hem (23 kilo ) het laatste stukkie naar huis zou dragen, zo'n moe oud zeer bekkie....

ik lees dit niet als eventjes pijn nl. Gister en vanmiddag, dat is dus al bijna een hele dag samen... een hond naar huis moet dragen... sorry dat kan er bij mij echt niet in...

In jouw geval alla, daar zou ik misschien nog mee kunnen leven, maar bovenstaande, nee sorry... niet voor mij.

[S@ndr@]

als mijn hond gaat lopen hijgen van de pijn ondanks de pijnstillers, dan houdt het ook op hoor, maar dan is het duidelijk, er zijn nu nog genoeg pijn vrije momenten waar hij echt van geniet, en misschien ben jij harder uitgevoerd dan ik, maar ik zou het niet kunnen op dit moment, zeker niet omdat hij er zelf nog wel zin in heeft

is het niet zo dat de hond wel laat zien of het nog kan of niet

[lieke]

Hangt het ook niet sterk af van de hond in kwestie? Mijn Gina bijvoorbeeld moet altijd pijn hebben gehad. Voor zover ik en de da het konden beoordelen, want ze had nog gein voor 6, wierp zich elke paar meter op de grond om met grote pret met haar poten in de lucht te maaien.
Pas toen ze niet meer rondsjeesde en rondtolde als een maniak maar naast me ging sjokken, vond ik dat het einde verhaal was voor haar.
Gina was een ongelooflijk harde hond die regelmatig over haar grenzen heen ging, maar ze had wél lol. Dus gunde ik haar die lol.
En als ik dan kijk naar bijvoorbeeld Lyndie is het een heel ander verhaal. Zij heeft momenteel een (miniscuul ) sneetje in het kussentje van haar rechterachterpoot. Het bloedt verdorie niet eens maar ze loopt achter me aan te miemelen en te steunen, poot omhoog houden en zodra je even stilstaat, stort ze zich kreunend op de grond alsof ze minstens een gebroken poot heeft .
Als zij ooit echt iets zou mankeren, ben ik bang dat ik haar heel snel zou moeten laten gaan omdat zij zo'n enorme aanstelster is.

[Caro.]

Gistermiddag en vanmiddag.... strompelen, hijgen, echt zo'n vertrokken bekkie van de pijn en dus maar hele lullige kleine rondjes. Tegen de avond verbeterde het gister en vandaag wel weer.

Ik weet het even niet. Ik sta echt te genieten als hij met die blije stoere bek door de weilanden sjeest, maar vanmiddag heb ik gewoon staan twijfelen of ik hem (23 kilo ) het laatste stukkie naar huis zou dragen, zo'n moe oud zeer bekkie....

ik lees dit niet als eventjes pijn nl. Gister en vanmiddag, dat is dus al bijna een hele dag samen... een hond naar huis moet dragen... sorry dat kan er bij mij echt niet in...

In jouw geval alla, daar zou ik misschien nog mee kunnen leven, maar bovenstaande, nee sorry... niet voor mij.

Als dat elke dag zo zou gaan, ben ik het met je eens. Daar zou voor mij ook de grens bereikt zijn, maar volgens mij voor Hanneke ook omdat ze hier een oplossing in zoekt vwb de pijnstilling.
Overigens, zou ik een hond dus nooit zo uit zijn dak laten gaan dat hij daarna niet meer overeind kan komen. Daar moet je m.i. een middenweg in vinden, tussen wat leuk is, maar ook wat leuk blijft voor een hond.

Maar goed, het is altijd wel erg moeilijk bepalen vind ik. Sowieso al bij je eigen hond, laat staan via internet voor andermans hond.
Kaya haar maagwand is bv chronisch ontstoken vanwege de pijnstilling. Zo heeft ze weken geen last (ze krijgt hier medicatie voor) en zo stond ze afgelopen week 2 ochtenden te verrekken van de pijn en constant te spugen.
Blijft het bij een enkele keer een ochtend, oké,.... zou het dagelijks zijn, zou daar zeker iets aan moeten veranderen, want dat vind ik ook geen leven.
Het is moeilijk, verrot moeilijk en ik kan alleen maar hopen dat ik tzt er op tijd bij ben, maar die grens tussen wat aanvaardbaar is en niet is natuurlijk voor iedereen verschillend (alleen vind ik termen als 'mishandeling' of 'verminking' e.d. daar niet zo gepast voor of het moet gaan om zeer extreme gevallen).

[Caro.]

Hangt het ook niet sterk af van de hond in kwestie? Mijn Gina bijvoorbeeld moet altijd pijn hebben gehad. Voor zover ik en de da het konden beoordelen, want ze had nog gein voor 6, wierp zich elke paar meter op de grond om met grote pret met haar poten in de lucht te maaien.
Pas toen ze niet meer rondsjeesde en rondtolde als een maniak maar naast me ging sjokken, vond ik dat het einde verhaal was voor haar.
Gina was een ongelooflijk harde hond die regelmatig over haar grenzen heen ging, maar ze had wél lol. Dus gunde ik haar die lol.
En als ik dan kijk naar bijvoorbeeld Lyndie is het een heel ander verhaal. Zij heeft momenteel een (miniscuul ) sneetje in het kussentje van haar rechterachterpoot. Het bloedt verdorie niet eens maar ze loopt achter me aan te miemelen en te steunen, poot omhoog houden en zodra je even stilstaat, stort ze zich kreunend op de grond alsof ze minstens een gebroken poot heeft .
Als zij ooit echt iets zou mankeren, ben ik bang dat ik haar heel snel zou moeten laten gaan omdat zij zo'n enorme aanstelster is.

Dat denk ik ook hoor Lieke

Kaya heeft bv vaker 'een gekke bui' dan Puchu. Dan pakt ze een speeltje en rent en dolt als een waanzinnige.
Ja, ze zal best pijn hebben (ongetwijfeld)..... maar als je dat doet, dan verga je niet van de pijn, dat geloof ik echt niet.

Dat ze dan even later een half uurtje uit het leven stort, so be it. De lol heeft ze gehad en ze is niet dusdanig wild (zoals bv bij ballen achterna rennen) dat het echt veel kwaad kan voor haar gewrichten.

[malinois]

Hangt het ook niet sterk af van de hond in kwestie? Mijn Gina bijvoorbeeld moet altijd pijn hebben gehad. Voor zover ik en de da het konden beoordelen, want ze had nog gein voor 6, wierp zich elke paar meter op de grond om met grote pret met haar poten in de lucht te maaien.
Pas toen ze niet meer rondsjeesde en rondtolde als een maniak maar naast me ging sjokken, vond ik dat het einde verhaal was voor haar.
Gina was een ongelooflijk harde hond die regelmatig over haar grenzen heen ging, maar ze had wél lol. Dus gunde ik haar die lol.
En als ik dan kijk naar bijvoorbeeld Lyndie is het een heel ander verhaal. Zij heeft momenteel een (miniscuul ) sneetje in het kussentje van haar rechterachterpoot. Het bloedt verdorie niet eens maar ze loopt achter me aan te miemelen en te steunen, poot omhoog houden en zodra je even stilstaat, stort ze zich kreunend op de grond alsof ze minstens een gebroken poot heeft .
Als zij ooit echt iets zou mankeren, ben ik bang dat ik haar heel snel zou moeten laten gaan omdat zij zo'n enorme aanstelster is.

Dat denk ik ook hoor Lieke

Kaya heeft bv vaker 'een gekke bui' dan Puchu. Dan pakt ze een speeltje en rent en dolt als een waanzinnige.
Ja, ze zal best pijn hebben (ongetwijfeld)..... maar als je dat doet, dan verga je niet van de pijn, dat geloof ik echt niet.

Dat ze dan even later een half uurtje uit het leven stort, so be it. De lol heeft ze gehad en ze is niet dusdanig wild (zoals bv bij ballen achterna rennen) dat het echt veel kwaad kan voor haar gewrichten.

ja maar dat vind ik heel anders (klinken)....

[Caro.]

Hangt het ook niet sterk af van de hond in kwestie? Mijn Gina bijvoorbeeld moet altijd pijn hebben gehad. Voor zover ik en de da het konden beoordelen, want ze had nog gein voor 6, wierp zich elke paar meter op de grond om met grote pret met haar poten in de lucht te maaien.
Pas toen ze niet meer rondsjeesde en rondtolde als een maniak maar naast me ging sjokken, vond ik dat het einde verhaal was voor haar.
Gina was een ongelooflijk harde hond die regelmatig over haar grenzen heen ging, maar ze had wél lol. Dus gunde ik haar die lol.
En als ik dan kijk naar bijvoorbeeld Lyndie is het een heel ander verhaal. Zij heeft momenteel een (miniscuul ) sneetje in het kussentje van haar rechterachterpoot. Het bloedt verdorie niet eens maar ze loopt achter me aan te miemelen en te steunen, poot omhoog houden en zodra je even stilstaat, stort ze zich kreunend op de grond alsof ze minstens een gebroken poot heeft .
Als zij ooit echt iets zou mankeren, ben ik bang dat ik haar heel snel zou moeten laten gaan omdat zij zo'n enorme aanstelster is.

Dat denk ik ook hoor Lieke

Kaya heeft bv vaker 'een gekke bui' dan Puchu. Dan pakt ze een speeltje en rent en dolt als een waanzinnige.
Ja, ze zal best pijn hebben (ongetwijfeld)..... maar als je dat doet, dan verga je niet van de pijn, dat geloof ik echt niet.

Dat ze dan even later een half uurtje uit het leven stort, so be it. De lol heeft ze gehad en ze is niet dusdanig wild (zoals bv bij ballen achterna rennen) dat het echt veel kwaad kan voor haar gewrichten.

ja maar dat vind ik heel anders (klinken)....

Hmmm, ik weet niet...

Hij krijgt de pijnstilling altijd direct als ik opsta, een klein uurtje later gaan we altijd de grote wandeling doen. Gisterochtend en vanochtend heeft hij echt bizar overdreven als een wezenloos lopen rauzen in het park. Ik had puber!jack terug van jaren geleden. Elke hond moest uitgedaagd en daar moest dan alsmaar mee gerend worden, en alle bekende bazen vroegen min of meer hetzelfde, of hij aan speed zat ofzo omdat hij op hen af kwam racen, half in hun nek sprong en met hen probeerde te tongen, of wie deze hond was en wat ik met Jack had gedaan.

Gistermiddag en vanmiddag.... strompelen, hijgen, echt zo'n vertrokken bekkie van de pijn en dus maar hele lullige kleine rondjes. Tegen de avond verbeterde het gister en vandaag wel weer.

Hier staat ook dat Jack als een gek rent en speelt en daarna heeft hij een vertrokken bekkie van de pijn.

Komt een beetje op hetzelfde neer: de hond zal niet als een gek rennen en spelen als hij op dát moment barst van de pijn.
Dus hij barst niet de hele dag van de pijn, alleen wel als je hem ongelimiteerd zijn gang laat gaan. Dat zou ik dus persoonlijk wat 'beperken' of in ieder geval wat meer verspreiden over de dag, zodat hij daarna niet volledig instort.

[malinois]

Voor wat ik zo lees zijn de periodes dat hij pijn heeft vrij lang, gisteren tot vanmiddag... dat vind ik veel te lang.. .pijn even na het lopen alla... bijv. in jouw geval met in de auto heisen... Maar als jouw hond er tot de volgende middag minimaal last van heeft en zo goed als niks meer kan.. is mij dat veel en veel te lang... Maar goed, ik zal daar wel heel makkelijk over denken...

[Hanneke2]

Ik vond het ook al een beetje rare reactie, zo te lezen ben ik niet de enige.

Ik weet zeker dat Jack tot op de dag van vandaag elke dag bij Hanneke meer dan de moeite waard heeft gevonden en dat als Hanneke vindt dat er nog wat meer uit het leven te peuren valt voor hem dat ook zonder meer zo is.

Ik ben blij dat de previcox hem beter lijkt te helpen dan de rymadil.

Maar bescherm hem nou wel een beetje tegen zichzelf, liever 10 dagen een beetje lol dan twee dagen te veel lol, is mijn idee.

Het is best lastig, maar ik hou hem ook af en toe wel een beetje in. Met balletjes en speeltjes gooien doe ik al niet meer, ook niet in huis, daarvoor in de plaats doen we dan wel een trekspelletje, dat vind 'ie ook leuk. En ik probeer te voorkomen dat hij over hekjes springt, want dat is natuurlijk echt de pest voor die poten.

Maandag krijgt hij zijn supergewrichtvriendelijke pocketveringmatras, met een beetje geluk maakt dat ook verschil. En ik zit ook snel genoeg weer bij de DA voor sterkere pijnstillers of een combi ofzo als ik denk dat het minder wordt.

[Hanneke2]

Ik heb dus ook een hond die al 3,5 jaar dagelijks pijnstilling krijgt (ook Previcox).
Wat ik wel doe, is Kaya een beetje 'indammen'. Als het aan haar zou liggen, zou ze rustig nog 2 uur als een gek achter ballen en
stokken aanrennen en dan weet ik dat het snel einde verhaal is met haar of dat ze barst van de pijn ondanks pijnstilling.
Dat zijn van die onbeheerste bewegingen, daar kan geen pijnstilling tegenop.
Dus dat doe ik niet en om haar wel haar lol te gunnen, spelen we bv 5 minuten met een bal en daarna moet ze gewoon aan de wandel (of
aan het einde van een wandeling). Als ik zie dat ze het wat moeilijker heeft, doe ik het sowieso niet.
Dat betekent niet dat ze geen lol heeft, want ze kan gewoon nog mee met de wandelingen en iedere dag loopt ze dan nog zo'n 2 á 2,5 uur
buiten.
Ik moet haar alleen niet te dol maken.

Dus ik zou dat als ik jou was, ook een klein beetje inperken als dat mogelijk is. Je moet ze een beetje tegen zichzelf beschermen,
want hun snappen echt niet dat als ze een uur als een gek gaan rennen, dat de pijn daarna hierdoor veroorzaakt wordt.
Een beetje een middenweg erin vinden.

Ik ben het met je eens hoor, en wat betreft perk ik hem ook best in. Ik loop nooit meer langer dan een uur, en met de bal gooien doe ik niet meer.

Maar verminking? nee, dat gaat me veel te ver. Zolang hij nog vele goede momenten heeft, zin in zijn leven heeft, zie ik er geen 'verminking' in om een hond te laten leven die ondanks pijnstilling toch soms pijn heeft (uiteraard in balans allemaal).

Als mensen werkelijk de indruk hebben dat ik hem te lang laat 'lijden' vind ik het op zich prima dat ze dat aangeven. Bij honden van anderen ben ik best snel geneigd om te zeggen van 'Dit is geen waardevol leven meer en het wordt ook niet beter, laat die hond toch gaan'. Maar je kijkt natuurlijk niet echt objectief naar je eigen hond, plus je hebt iets van gewenning ofzo,

Maar ik zie nog steeds een blije bek en een hond die soms met 4 poten van de grond gaat (Nee, dat mag ook niet, maar dan doet 'ie het al) om bekenden te begroeten. En hij rent nog. Dat rennen is voor mij de bepalende factor. Zolang hij rent, is het nog geen tijd.

[Hanneke2]

Tja ik zie dat anders, ik zal een hond nooit de rest van zn leven pijnstillers geven zodat hij zich helemaal te pletter kan rennen en 's avonds niet meer overeind kan komen van de pijn... voor mij geen goed hondenleven meer en is het over... dan maar een korter hondenleven.
Pijnstilling is voor mij tijdelijk of moet de pijn compleet wegnemen maar niet dat mijn hond de helft van de dag ligt te verrekken van de pijn dat vind ik doodzielig en zal hier dus ook nooit gebeuren.
Dusty van mij had spondylose, beestje lag te hijgen van de pijn...ik heb met de DA overlegd dat als dit niet met een paar weken weg zou zijn na gebruik van de pijnstilling dat het dan einde verhaal was... gelukkig vergroeide het en was de pijn na zeer korte tijd over. Prima, dan mag ze nog lekker hier blijven. Was dat niet het geval geweest, was het over en uit geweest.
Die pijn bij de hond van TS gaat nooit meer over en ik vind dat dus voor mij grenzen aan mishandeling wat ik dus nooit zou doen.

Maar Jack ligt niet de helft van de dag te verrekken van de pijn. Tijdens het opstarten van de Previcox had hij 's middags duidelijk pijn met lopen, maar inmiddels loopt hij de korte rondjes weer gewoon mee. En hij heeft in mijn ogen ook echt geen pijn als hij lekker op een botje ligt te kauwen of ligt te dutten of ligt te bekvechten met Lilo of gewoon een beetje door het huis of de tuin drentelt. Afgezien van na de operatie en nadat hij zijn teen had gebroken heb ik het nog nooit meegemaakt dat hij thuis lag te hijgen van de pijn.

Ik volg je gedachtengang verder wel hoor, ik vind het ook grenzen aan mishandeling als een hond echt chronische pijn heeft zonder kans op verbetering. Maar voor mijn gevoel heeft Jack nog steeds een hoop lol in z'n leven en weegt het ongemak van die kutpoten nog steeds op tegen dat plezier.

[malinois]

Tja ik zie dat anders, ik zal een hond nooit de rest van zn leven pijnstillers geven zodat hij zich helemaal te pletter kan rennen en 's avonds niet meer overeind kan komen van de pijn... voor mij geen goed hondenleven meer en is het over... dan maar een korter hondenleven.
Pijnstilling is voor mij tijdelijk of moet de pijn compleet wegnemen maar niet dat mijn hond de helft van de dag ligt te verrekken van de pijn dat vind ik doodzielig en zal hier dus ook nooit gebeuren.
Dusty van mij had spondylose, beestje lag te hijgen van de pijn...ik heb met de DA overlegd dat als dit niet met een paar weken weg zou zijn na gebruik van de pijnstilling dat het dan einde verhaal was... gelukkig vergroeide het en was de pijn na zeer korte tijd over. Prima, dan mag ze nog lekker hier blijven. Was dat niet het geval geweest, was het over en uit geweest.
Die pijn bij de hond van TS gaat nooit meer over en ik vind dat dus voor mij grenzen aan mishandeling wat ik dus nooit zou doen.

Maar Jack ligt niet de helft van de dag te verrekken van de pijn. Tijdens het opstarten van de Previcox had hij 's middags duidelijk pijn met lopen, maar inmiddels loopt hij de korte rondjes weer gewoon mee. En hij heeft in mijn ogen ook echt geen pijn als hij lekker op een botje ligt te kauwen of ligt te dutten of ligt te bekvechten met Lilo of gewoon een beetje door het huis of de tuin drentelt. Afgezien van na de operatie en nadat hij zijn teen had gebroken heb ik het nog nooit meegemaakt dat hij thuis lag te hijgen van de pijn.

Ik volg je gedachtengang verder wel hoor, ik vind het ook grenzen aan mishandeling als een hond echt chronische pijn heeft zonder kans op verbetering. Maar voor mijn gevoel heeft Jack nog steeds een hoop lol in z'n leven en weegt het ongemak van die kutpoten nog steeds op tegen dat plezier.

Oke, hoe je het bracht, wat ik ook schreef aan Caro., leek me gewoon erg lang... Ik zou dat niet kunnen aanzien...gelukkig dat het nu beter gaat.

[Hanneke2]

Gistermiddag en vanmiddag.... strompelen, hijgen, echt zo'n vertrokken bekkie van de pijn en dus maar hele lullige kleine rondjes. Tegen de avond verbeterde het gister en vandaag wel weer.

Ik weet het even niet. Ik sta echt te genieten als hij met die blije stoere bek door de weilanden sjeest, maar vanmiddag heb ik gewoon staan twijfelen of ik hem (23 kilo ) het laatste stukkie naar huis zou dragen, zo'n moe oud zeer bekkie....

ik lees dit niet als eventjes pijn nl. Gister en vanmiddag, dat is dus al bijna een hele dag samen... een hond naar huis moet dragen... sorry dat kan er bij mij echt niet in...

In jouw geval alla, daar zou ik misschien nog mee kunnen leven, maar bovenstaande, nee sorry... niet voor mij.

En als je goed gelezen had, was dit tijdens het opstarten van de Previcox. Ik had deze reactie bij Jack niet verwacht, en ik ben ook direct naar oplossingen gaan zoeken, want uiteraard was dit een situatie die gewoon niet kon.

En 'bijna een hele dag'? Da's weer een beetje overdreven hoor. We praten over 2 x 15 minuten een mini-rondje omdat hij amper vooruit kwam. Dus poepen piesen en naar huis en liggen met die poten. En allebei de keren ging het tegen de avond al wat beter, en kon hij daarna wel weer een rustig snuffelrondje lopen.

Kijk, ik vind het ook kut hoor, ik hou zielsveel van die hond, en echt, het laatste wat ik wil is hem onnodig laten lijden. Maar ik wil hem ook niet voortijdig de regenboogbrug over jagen en al kost het me een kapitaal aan pijnstillers, ik gun hem gewoon alle goeie vrolijke dagen die hij nog kan hebben.