Enkele maanden geleden hadden we een maltheser binnengekregen in het asiel. De vrouw van het hondje was uit haar huis gezet en bij de enige plek waar ze nog terecht kon waren geen honden welkom. Er was niemand die voor haar hondje wou zorgen en moest ze noodgedwongen het hondje afstaan aan het asiel. Mevrouw was tranen met tuiten aan het huilen toen ze het hondje binnenbracht. Echt hartverscheurend.
Ze verhuisde dus naar haar nieuw appartement en haar hondje wachtte op een nieuw thuis. Maar de vrouw bleef zoeken en zoeken totdat ze uiteindelijk dan toch een appartement had gevonden waar wel honden zijn toegelaten. Het was kleine dan het eerste appartement en lag ook verder van haar werk af, maar dat deerde haar niet. Het enige dat ze wou was haar hondje terug.
En dus, na 4 maanden in het asiel te hebben gezeten, werden het malthesertje en zijn baasje weer herenigd!
Wat is het toch zalig om te weten dat er /toch/ nog mensen zijn die zoveel van hun hondje houden!
EDIT: 'Spelfout'. XD


