Een kat heeft 7 levens, Zarah ook?
Geplaatst: 27 jan 2010 21:14
Hier een verslagje van de angstigste 10 minuten van mijn leven. 
Gelukkig is het goed afgelopen.
Zat vanmiddag lekker rustig op de bank, had de honden een bot gegeven, even tanden poetsen. Krijgen ze zeer regelmatig, en ze genieten er ook enorm van. Zarah had een bot, met knopen, zo een van farmhide/rawhide. Na ruin een half uur begon Zarah een beetje maf te doen, maar dat doet ze wel vaker. Dan slikt ze een stuk door zonder goed te kauwen. Haal de knopen altijd weg als ze ze eraf gekauwd heeft, zodat er niets kon gebeuren. Ik had er net 1 weggepakt, en wilde de volgende pakken toen ze dacht dat ze me sneller af kon zijn. De knoop (doorsnee zo'n 6 cm) verdween in zn geheel in haar bek, en voor ik het doorhad slikte ze het door...
Normaal gesproken als ze een stuk doorslikt komt het wel weer naar boven, dus daar ging ik nu ook vanuit. Ben even blijven wachten (af proberen te pakken werkt alleen maar averechts) en het leek goed te gaan. Na een paar minuten begon ze wel hele rare geluiden te maken, dus toch maar even goed kijken. Ze ze stikte bijna, dus ik geprobeerd om het uit haar keel te pakken. Ik kon er geen grip op krijgen, en was bang dat ik het verder in haar keel zou duwen. Het zat net iets te diep om er goed bij te kunnen, en kon er ook geen ruimte naast vinden waar ik een vinger tussen kon stoppen om wat grip te krijgen. De DA hier om de hoek was niet bereikbaar, dierenambulance ook niet. Begon hem flink te knijpen.
Ik naar de buurvrouw gerend, die was gelukkig thuis, en die is bij ons gebleven. Ik begon steeds meer in paniek te raken, ook omdat Zarah begon te stressen. Normaal zo'n rustige hond, die niet snel van haar stuk gebracht is. Ze ademde gelukkig wel, maar het klonk heel eng, en op sommige momenten kreeg ze heel weinig lucht. Snel mijn eigen DA gebeld terwijl ik naar de buuf liep, die zit wat verder weg, en zijn vrouw c.q. collega kwam er heel snel aan, met assistent en narcosespul en toebehoren. Maar was gelukkig niet nodig.
Inmiddels waren we 10 minuten verder, en Zarah bleef proberen om het los te krijgen, maar het lukte haar niet. Terwijl ik probeerde rustig te blijven werd Zarah gelukkig ook ietsje rustiger. Ineens begon ze weer te kokhalzen en rare bewegingen te maken. De buurvrouw zegt opeens, het is er uit. Wat een opluchting zeg! Heb haar (bijna) doodgeknuffeld, want was echt doodsbang dat ik haar kwijt zou raken. Heb ook altijd gezegd dat eten nog een keer haar dood wordt. Het was er net uit toen de DA en assistent aanbelden. Ze heeft Zarah even nagekeken, ze was echt superbraaf, bleef netjes stilzitten terwijl ze met dat irritant lange lampje in haar keel keek. Keel was gelukkig niet beschadigd, daar was ik wel bang voor, omdat het zo'n groot stuk was.
Voorlopig geen botten meer voor mevrouw, alleen nog dinobotten en kalfspoten, of botten van de slager.
Denk dat dit de angstigste 10 minuten van mijn leven zijn geweest, tot nu toe.
Gelukkig is het goed afgelopen.Zat vanmiddag lekker rustig op de bank, had de honden een bot gegeven, even tanden poetsen. Krijgen ze zeer regelmatig, en ze genieten er ook enorm van. Zarah had een bot, met knopen, zo een van farmhide/rawhide. Na ruin een half uur begon Zarah een beetje maf te doen, maar dat doet ze wel vaker. Dan slikt ze een stuk door zonder goed te kauwen. Haal de knopen altijd weg als ze ze eraf gekauwd heeft, zodat er niets kon gebeuren. Ik had er net 1 weggepakt, en wilde de volgende pakken toen ze dacht dat ze me sneller af kon zijn. De knoop (doorsnee zo'n 6 cm) verdween in zn geheel in haar bek, en voor ik het doorhad slikte ze het door...
Normaal gesproken als ze een stuk doorslikt komt het wel weer naar boven, dus daar ging ik nu ook vanuit. Ben even blijven wachten (af proberen te pakken werkt alleen maar averechts) en het leek goed te gaan. Na een paar minuten begon ze wel hele rare geluiden te maken, dus toch maar even goed kijken. Ze ze stikte bijna, dus ik geprobeerd om het uit haar keel te pakken. Ik kon er geen grip op krijgen, en was bang dat ik het verder in haar keel zou duwen. Het zat net iets te diep om er goed bij te kunnen, en kon er ook geen ruimte naast vinden waar ik een vinger tussen kon stoppen om wat grip te krijgen. De DA hier om de hoek was niet bereikbaar, dierenambulance ook niet. Begon hem flink te knijpen.
Ik naar de buurvrouw gerend, die was gelukkig thuis, en die is bij ons gebleven. Ik begon steeds meer in paniek te raken, ook omdat Zarah begon te stressen. Normaal zo'n rustige hond, die niet snel van haar stuk gebracht is. Ze ademde gelukkig wel, maar het klonk heel eng, en op sommige momenten kreeg ze heel weinig lucht. Snel mijn eigen DA gebeld terwijl ik naar de buuf liep, die zit wat verder weg, en zijn vrouw c.q. collega kwam er heel snel aan, met assistent en narcosespul en toebehoren. Maar was gelukkig niet nodig.
Inmiddels waren we 10 minuten verder, en Zarah bleef proberen om het los te krijgen, maar het lukte haar niet. Terwijl ik probeerde rustig te blijven werd Zarah gelukkig ook ietsje rustiger. Ineens begon ze weer te kokhalzen en rare bewegingen te maken. De buurvrouw zegt opeens, het is er uit. Wat een opluchting zeg! Heb haar (bijna) doodgeknuffeld, want was echt doodsbang dat ik haar kwijt zou raken. Heb ook altijd gezegd dat eten nog een keer haar dood wordt. Het was er net uit toen de DA en assistent aanbelden. Ze heeft Zarah even nagekeken, ze was echt superbraaf, bleef netjes stilzitten terwijl ze met dat irritant lange lampje in haar keel keek. Keel was gelukkig niet beschadigd, daar was ik wel bang voor, omdat het zo'n groot stuk was.
Voorlopig geen botten meer voor mevrouw, alleen nog dinobotten en kalfspoten, of botten van de slager.
Denk dat dit de angstigste 10 minuten van mijn leven zijn geweest, tot nu toe.
Je had ook nog de heimlich greep kunnen toepassen......maar ja,makkelijker gezegd dan gedaan. Inderdaad erg lief dat de dierenarts zo snel wilde komen! 
