Sneeuw is niet leuk, dat maakt ze wel duidelijk. Elke keer met aanlijnen is ze door het dolle. Tegen de deur aanspringen en alles: "jaaaaaa naar buitenbuitenbuiten!"
Deur open:
Die witte meuk ligt er nog. Mij aankijken of ik het wil wegmaken maar dat kan natuurlijk niet. Dus dan rent ze de tuin uit, doet een plasje en loopt 10 meter en rent dan terug.Maar vanmorgen was het toch wel heel erg..
We lopen door de sneeuw, blijft ze stil staan. Rechterpootje dramatisch in de lucht geheven. Ik dacht dat ze ergens in had gestaan maar besteed daar nooit echt aandacht aan dus ik loop door. 2 Meter verderop weer stil staan. Linkerpootje dramatisch de lucht in. Toen begon ik al te lachen en ik heb de rest van het rondje alleen maar gegierd.
Beest bleef manken, afwisselend met links en rechts. Stilstaan, heel hard bibberen en een soort stervende zwaan in die sneeuw heeft ze ook uit de kast getrokken. Ze strekte nog net niet een terminaal pootje naar me uit.
Mijn god, de tranen liepen me over de wangen, wát een beest
Jullie ook van die rasartiesten?
) en eindigt zijn act met twee voorpoten tegen het glas van de achterdeur aan, zo van : "red mij vrouwtje, red mij van deze ondergang" 
