Het HondenForum

N.a.v mijn probleem topics in gedrag dachten jullie vast dat ik alleen maar pissende, beukende, schijnheilige gekke puppies heb
Niets is minder waar natuurlijk, voor mij zijn ze ondanks hun zeer kleine minpuntjes in hun gedrag (waar ik vast een aandeel in heb, van nature zijn ze perfect ) natuurlijk de liefste en leukste honden die er zijn.. (Dat zeg ik niet alleen dat zijn ze ook )

Nu vroeg ik me af, ik heb heel vaak dat ik bang ben dat er iets met ze is..
Bijv. als Maxi onder het bed ligt i.p.v erop en weigert er onder uit te komen ben ik bang dat hij dood ziek is en een maagtorsie heeft of dood is..
Sam heeft daar ook een handje van, onder het bed liggen en niet komen als ik roep..
Beide liggen dan prins heerlijk te slapen..
Ik ben dan bang dat er iets is en na me enige tijd zorgen maken roep ik: Uit!!!

Het tover woord.. ook al zijn ze net geweest, de heren besluiten dan toch maar te komen (En ik ga ze uiteraard na deze valse grap toch maar uitlaten, ik heb ze immers geroepen)

Tevens check ik als ze slapen regelmatig hun ademhaling of pols slag en als ze na een inspannende boswandeling of fiets tocht iets te hard hijgen word ik nerveus en hou ik ze extra in de gaten..
En als maxi met zijn brede borstkas en extra kans op maagtorsies een keer misselijk is, aai ik hem over zijn rug en roep hem bemoedigend toe aub over te geven (lijkt me dood eng zo'n maagtorsie)

Nu moet ik zeggen dat ik nooit naar de DA ren omdat ik weet dat ik me aanstel en ik mezelf daarom ook bemoedigend toespreek..
In heel sam zijn 4 jarige leven ben ik (buiten de check ups) pas 1x naar de DA geweest omdat hij bijna stikte in en bullenpees..
Met Maxi ben ik nog nooit (ook buiten de check ups) naar de DA geweest..
Dit was dan ook niet nodig..

Maar het liefst zou ik voor elk wissewasje ruggenspraak hebben met een DA..
Bijv.: Ze hijgen zo hard, de hartslag is (noem is wat leuks) Hij lijkt een beetje hangerig, de temp is 0,1 graden te hoog enz...

Zijn jullie ook zo over bezorgt?


Ik heb uiteraard iets overdreven, maar jullie begrijpen vast wat ik bedoel

Nee zo bezorgd ben ik niet
Als Gizmo ergens ligt laat ik hem lekker liggen
Er gaat dan niet door mij heen dat hij dan dood is

gizmo schreef:Nee zo bezorgd ben ik niet
Als Gizmo ergens ligt laat ik hem lekker liggen
Er gaat dan niet door mij heen dat hij dan dood is

Het is vooral het checken als ze rustig liggen.. bijv. het checken of ze nog wel in leven zijn en nog ademen..

Ik heb dat met Bonha ook wel gehad. Dan lag ze zo stil dat het leek of ze niet meer ademde. Maar niet dagelijks ofzo .
Ik roep het arme ding dan ook wakker. Ze reageert dan niet tot ik haast boos word, oops, maar ben altijd weer blij dat ik die kwispel zie gaan . Ze weet het inmiddels , dus krijg ik vrij snel een lauw kwispeltje..."ik ben wakker, laat me slapen@!!!!"

Normaliter laat ik haar gewoon met rust als ze slaapt. Heel zelden leg ik even een hand op haar als ze slaapt om te checken. Yanthe check ik gek genoeg nooit eigenlijk.
Maar ook hier wel eens angst geweest voor een maagtorsie, en dan check ik ieder uur de buikomvang, en ga ik rondjes lopen in de wijk. Goddank voor niks.

En als ik een reden heb om te denken dat ze erg ziek zijn zet ik s'nachts een wekker. Ik zou anders niet slapen en zo slaap ik steeds een paar uur.

Maar dagelijks diep slapende hondjes mee uit nemen doe ik hier niet hoor

Nee, gelukkig niet.

Maar Knoeppie heeft ook nooit wat en is ook nog nooit ziek geweest in haar 6 jarige bestaan.
Alleen toen ze pillen gevreten had en wij maar moesten rekenen op een afscheid maar dat was een reële angst

Het is gelukkig veel minder geworden bij me.
Ben heel bezorgd geweest toen Caja nog steeds die aanvallen van hersenvliesontsteking had en daarna nog een keer haar pees kapot.
Inmiddels laat ik het maar redelijk gaan, maar als ik iets echt niet vertrouw zit ik wel vlot bij de dierenarts.

Ik heb dat dus heel erg... Komt doordat ze dus ook altijd wat hebben en dan heb ik het helaas niet over kleine dingen Ik maak me eigenlijk bijna altijd zorgen om ze, komt ook omdat ze dus alle 3 niet gezond zijn.
Het vreet erg aan me en ik kan helaas niet meer onbezorgd genieten van ze.

Ik heb het ook met Magic...
Timber is nu twee weken te logeren en gisteren kwam ze me niet begroeten maar timber wel die stond al om me heen te stuiteren terwijl magic dus nog doodstil in de keuken lag...
Achteraf bleek dat ze gewoon nog in een diepe slaap lag en pas doorkreeg dat ik binnen was gekomen toen ik haar riep...

Ik ben geloof ik niet overbezorgd, maar ik heb wel een grote angst voor maagtorsies. Ik ken 3 honden in mijn naaste omgeving die het hebben gehad, 1 is er direct aan dood gegaan, de andere uiteindelijk aan de gevolgen, zijn darmen functioneerden niet goed meer. Dus als de hond dan net even anders doet dan normaal, schrik ik al en let goed op daarna. Maar tot nu toe was er nog nooit iets aan de hand, ik hou de rustperiodes ook altijd heel strak aan na het eten.

Toen ik net honden had zat ik voor elk wissewasje bij de da....achteraf bijna altijd onnodig

Nu in de loop der jaren herken je zelf dingen, heb je meer ervaring dus zit ik buiten de jaarlijkse controle's nog zelden bij de da, althans niet voor niets.....als ik er zit is er dus echt iets aan de hand...

Vaak weet ik bij voorbaat al wat er loos is en ga ik in principe alleen voor bevestiging en medicijnen....mijn da vraagt ook altijd als ik binnen kom...en diagnose is deze keer ?

Ik dacht dat ik vrij erg was, maar nee, van dit soort dingen heb ik toch geen last
Met Moritz heb ik het wel een keer gehad dat hij zo diep sliep, dat ik dacht dat er iets aan de hand was. Toen kreeg ik wel een halve hartverzakking.

En bepaalde 'zieke' blikken en dat ik niet weet wat er aan de hand is, dan haal ik me ook van alles in mijn hoofd.

Over het algemeen ben ik niet bezorgd, behalve als er dus werkelijk iets aan de hand is. Dan ben ik doodsbang voor iets ernstigs.

En verder heb ik wel angst dat ze een ongeluk krijgen. Vooral bij Puchu ben ik daar heel erg bang voor.
Kaya is kalmer en loopt niet in 7 sloten tegelijk. Puchu dus wel en daar heb je ogen in je achterhoofd voor nodig. Bij hem ben ik bang dat hij een keer weg rent en onder een auto komt.
Ik weet dat je me bij elkaar kan vegen als er iets met het mannetje zou gebeuren en daar ben ik dus wel heel bang voor.

ja ik wel , vooral bij de doggen :N: maar dat is niet zo vreemd want als ze wat hebben is het ook meestal gelijk afgelopen .

Bij Desi had ik dat wel, maar dat was omdat ze al oud was en het voor mij ook wel in de verwachting lag dat er iets met haar kon gebeuren.
Met de andere honden kun je me weggooien als er echt iets met ze aan de hand is. Maar in hun gewone doen ben ik niet overdreven oplettend.

Je lijkt een kennis van me wel... die is zo met haar katten. En gaat wél voor iedere scheet naar de da.

Ik niet nee, alleen als ik het echt niet vertrouw. Voor de rest gewoon genieten van het spul.

Pffff, goddank heb ik dat niet. Ik dacht dat ik soms ook wat overbezorgd kon zijn, maar het valt reuze mee met me

Ik had het in het begin heel erg toen Gol nog een klein pupje was. Ik ging dan ook echt luisteren of ze nog ademde en bij ieder wissewasje zat ik bij de dierenarts. Maar ik moest ook nog erg in het 'hondenschap' groeien, Gol is nu bijna drie en ik ben al een stuk relaxter.

DE afgelopen maanden begin ik die neiging wel een beetje te krijgen. Sinds 2 hondjes in 8 maand zijn overleden en Raisa al 2 jaar kanker heeft , merk ik dat ik soms bij een kuchje of even overgeven /diarree al in de stress zit van ...... oneee, niet weer.

Gelukkig begint het wel weer af te zakken. Want ik maak me daar anders behoorlijk gestoord mee.

Wat ik wel doodeng vind is als ze op harde dingen kauwen en dan het laatste stukje. Ik ben altijd zo blij als dat op is.
Maar dat komt omdat Raisa toen hij jong was eens een chocochip at, en dat ging toen altijd heel gejaagd. En dat bleef ik zijn keel hangen en hij kreeg dat niet weg. Bloed liep uit zijn neus.
Onder de arm gepakt ( een middelgrote hond...... je bent best sterk als je in paniek bent) en de auto in naar de DA.
Kijk ik de straat uit rijdend in mijn achteruitkijk spiegel, zie ik een tevreden hondekop , gelukzalig alle kanten uit kijken alsof die zich blij afvroeg waar we toch opeens heen gingen


Sindsdien zou ik ze het liefst alleen nog maar weg te slurpen dingen geven. Maar ja, daar denken zij anders over. Dus ik heb nog steeds na zeker 10 jaar soms het zweet op mijn hoofd staan als ik ze soms kokhalsend dat laatste stukje hoor eten.

Groetjes Marianne

Nee, ik ben niet overbezorgd.

Ik heb een kleine voorraad medicijnen in huis voor noodgevallen en als ik iets echt niet vertrouw dan bel ik de da maar dat is nog niet nodig geweest gelukkig.
Ik heb zelf jaren als dierenartsass. gewerkt en die ervaring komt mij nu goed van pas.

Mijn dieren zijn ook nog nooit ziek geweest, gelukkig maar ik weet wel dat ALS ze echt ziek worden dat ik dan niet overbezordg ben maar wel heeeeeeel erg zorgzaam en dat ik er zelf slecht aan toe ben als ze echt wat zouden mankeren.

Ik kreeg dat bij mijn vorige hond toen ze wat ouder was en ze kanker had. Daar leek ze niet zoveel last van te hebben, maar je houdt het toch in je achterhoofd. Ze kon ook heel diep slapen en af en toe sloeg me de schrik om het hart.
Bij Rico, die nu bijna 12 jaar is, had ik dat nooit. die was altijd zo alert, je zag in ieder geval wel dat hij opkeek. Alleen gisteren dus even niet. Toen schrok ik ook wel even. Wilde eerst ook niet uit zijn mand komen om mee uit te gaan. Pas toen ik de voordeur opendeed kwam hij er aan.
Het zal toch wel een teken bij hem zijn dat hij ouder wordt.

Ik heb hier ook nog wel eens last van een lichtelijke hartverzakking,vooral door mijn duitse herder die dus werkelijk voor dood kan liggen,lijkt soms wel of ze het er om doet
Mijn jongste border heeft als pup eens zo diep geslapen dat ik haar echt wakker moest schudden,dat vond ik ook een akelige ervaring,trouwens dat wakker schudden zou ik zo maar niet doen maar ze lag toen zo erg te schudden en te piepen dat ik dacht dat er iets niet goed was en als ze dan ook haast niet wakker worden nou dan wil je mijn hartslag ook niet weten
Bezorgd zal ik altijd wel wezen om ze,ze betekenen dan ook zoveel voor me dat is met geen pen te beschrijven

Ik heb heel snel bezorgd over de honden maar heb dan ook wel inmiddels genoeg meegemaakt.
Vooral bij ivo ben ik snel bezorgd maar ja dat komt ook omdat hij altijd wel wat heeft..
Bij liz is het wat minder omdat ik weet dat het niet nodig is en ik overbezorgd ben..

Ik heb het ook niet erg moet ik zeggen. Heb het de afgelopen weken wel een beetje gehad want Djuke heeft Artrose waar ze aan geopereerd is.

Ze krijgt geen pijnstilling maar zit wel op J/D van Hills. Zeker de eerste weken na de operatie was ik erg bezorgd en denk je de hele tijd als ze loopt van, he loopt ze nu slechter of niet? En als ze dan een keer wat minder zin had gelijk de twijfel of ze pijn heeft idd.

Maar nu de operatie wat verder weg is heb ik daar geen last meer van! Je moet er ook een beetje doorheen hoor anders zie je straks nog alleen maar kwaaltjes ipv je leuke maatjes!

Nee :N: ik ben helemaal nooit bezorgt