Het HondenForum

Nou daarnet mn eerste grijze haren ontvangen door Dina!
We waren even bij de moeder van mn vriend om iets op te halen. Dina en hun hond waren in de tuin en wij gingen even naar binnen. Mn vriend kon van waar hij stond de honden in de gaten houden. We hadden Dina eerst geroepen maar ze wil daar echt niet naar binnen omdat ze als de dood is dat wij dr dan achterlaten (we brengen haar daar wel eens als we lang weg moeten) Nou goed, dan blijf je in de tuin dachten we. Mn vriend heeft eerlijk waar, misschien 5 sec de andere kant uit gekeken en opeens was Dina weg. Eerst dacht ik nog dat ze ergens achter in de tuin was maar niks. OVeral geroepen en gedaan maar geen hondje.
Ze is al eens eerder weg gelopen en dan richting ons huis gegaan dus we dachten dat ze dat nu ook wel gedaan zou hebben. T rotte is dat ze daarvoor de rijksweg over moet en rond die tijd was het daar erg druk, gelukkig reden ze nu langzaam omdat er werkzaamheden zijn.
We zijn dus richting huis gelopen en aan die weg ligt een supermarkt. Wie zie ik daar op de parkeerplaats lopen? Juist! Mevroi. Enkele medewerkers kwamen ons vertellen dat ze de supermarkt binnen was gelopen en dat ze zo lief voor iedereen op de rug ging liggen :S Ze luisterde gelukkig goed dus ze kregen dr zo weer naar buiten alwaar wij dus kwamen aanlopen. De medewerkers vonden het wel grappig geloof ik.

Pffff wat moet je daar nou mee? Ze is dus echt zo panisch om daar achter gelaten te worden dat ze gewoon liever uitbreekt (want ze komt echt niet zomaar uit die tuin) dan binnen te komen.
Ook bij mn moeder heeft ze dit laatst gedaan: was ze over het tuinhek gesprongen en ons gaan zoeken, gelukkig was ze een woonerf opgelopen en kon mn moeder dr goed pakken. Ik had echter nooit verwacht dat ze zomaar zou weglopen terwijl wij gewoon in de buurt zijn.
Vraag me nu wel nog altijd af waarom ze de supermarkt inliep ipv naar huis te lopen?

Pffft, dat is schrikken.

Wil je moeder voortaan niet bij jou thuis oppassen als jullie weg moeten? Dat lijkt me een stuk veiliger.

Nee, Mijn moeder woont niet naast de deur (en die wil dat ook niet) en de moeder van mn vriend ziet dat ook niet zitten vrees ik. (Kan ik me ergens ook wel voorstellen, een hond bij jou in huis nemen is niet zoveel moeite, bij iemand anders in huis gaan zitten kost wat meer aanpassingen in je eigen schema)
Ik zoek dus eigenlijk nog altijd naar de ideale oppas, oppas aan huis zou inderdaad het best zijn.

Wat apart dat ze daar dan echt niet wil blijven , zeker als jullie er nog zijn.
Dat is echt schrikken lijkt me als je der opeens kwijt bent.
Lijkt me voor die mensen in de winkel wel komisch zo een hond die daar rustig binnen wandeld en dan op haar rug gaat liggen hahaha
Gelukkig allemaal goed gekomen.

Groetjes Marianne

mari-anne schreef:Wat apart dat ze daar dan echt niet wil blijven , zeker als jullie er nog zijn.
Dat is echt schrikken lijkt me als je der opeens kwijt bent.
Lijkt me voor die mensen in de winkel wel komisch zo een hond die daar rustig binnen wandeld en dan op haar rug gaat liggen hahaha
Gelukkig allemaal goed gekomen.

Groetjes Marianne

Ja tis heel typisch, zelfs als we met zn alle in de woonkamer zitten is ze daar vrij onrustig. Er is mijns inziens nooit ook maar iets naars gebeurt maar toch is ze daar superzenuwachtig. Ze neemt ook bijv. nauwelijks snoepjes aan daar (ze eet dan wel weer de bak van de hond des huizes vrolijk leeg )
Het is een heel oud huis, we hebben wel eens het idee dat ze dr wat ziet, geesten ofzo alhoewel andere honden daar nooit problemen hebben gehad

Morgaine schreef: Wie zie ik daar op de parkeerplaats lopen? Juist! Mevroi. Enkele medewerkers kwamen ons vertellen dat ze de supermarkt binnen was gelopen en dat ze zo lief voor iedereen op de rug ging liggen :S

Sorry, ik snap dat je de schrik van je leven gehad moet hebben, maar dit zie ik helemaal voor me.

Gelukkig is ze geheel ongeschonden weer veilig thuis.

Ja ik verwacht ook wel dat ik ooit om dit gedeelte wel kan lachen (stiekem kan ik het nu ook al wel een beetje )
Ze is sowieso een heel onderdanis hondje die zeeeeer graag over dr buikje gekriebeld word dus ze heeft zich waarschijnlijk aan iedereen daar lopen aanbieden.

Morgaine schreef:Ja ik verwacht ook wel dat ik ooit om dit gedeelte wel kan lachen (stiekem kan ik het nu ook al wel een beetje )
Ze is sowieso een heel onderdanis hondje die zeeeeer graag over dr buikje gekriebeld word dus ze heeft zich waarschijnlijk aan iedereen daar lopen aanbieden.

Komt wel. Dat tuig van mij doet ook echt de vreselijkste dingen soms, maar uiteindelijk kun je er altijd om lachen. (Hoewel dat de ene keer langer duurt dan de andere keer. )
Mijn nadeel is dan weer dat ze dat dondersgoed weten, en mij totaal niet serieus nemen als ik dus weer eens proestend probeer Heel Streng te doen.

Morgaine schreef:Nee, Mijn moeder woont niet naast de deur (en die wil dat ook niet) en de moeder van mn vriend ziet dat ook niet zitten vrees ik. (Kan ik me ergens ook wel voorstellen, een hond bij jou in huis nemen is niet zoveel moeite, bij iemand anders in huis gaan zitten kost wat meer aanpassingen in je eigen schema)
Ik zoek dus eigenlijk nog altijd naar de ideale oppas, oppas aan huis zou inderdaad het best zijn.

Ik zou in de buurt rondvragen, briefjes ophangen in de supermarkt en briefjes bekijken in de supermarkt van tieners die op kinders willen passen, die willen dat vaak ook best wel op een hond. Ze hoeven er - neem ik aan- geen grote wandelingen mee te doen, maar alleen effe poepen piesen en weer naar huis, beetje stoeien en verder lekker tv kijken met hond op schoot, en samen chips eten. Nou, dat soort oppassen zijn toch wel te vinden?

Dat soort oppassers hebben vaak wel een nadeeltje: die kosten geld. Oppassers van het soort ouders gelukkig niet.

Sinds Dina geleerd heeft dat een paar uurtjes alleen blijven niet het einde van de wereld is en je daarvoor dus niet de buurt bij mekaar hoeft te janken komt het sowieso niet meer zo vaak voor dat ze naar een oppas moet. Het is alleen op momenten dat we echt lang weg gaan.

Morgaine schreef:Dat soort oppassers hebben vaak wel een nadeeltje: die kosten geld. Oppassers van het soort ouders gelukkig niet.

Sinds Dina geleerd heeft dat een paar uurtjes alleen blijven niet het einde van de wereld is en je daarvoor dus niet de buurt bij mekaar hoeft te janken komt het sowieso niet meer zo vaak voor dat ze naar een oppas moet. Het is alleen op momenten dat we echt lang weg gaan.

Ga je daar ook wel eens op visite met Dina zonder dat je haar daar achter laat? Misschien als je dat vaker doet, dat er dan meer gewenning op treedt. Als wij naar de ouders van m'n vriend gaan, nemen we altijd een kleedje, een botje en een speeltje mee, ongeacht we hem daar laten of niet. Dat gaat inmiddels best goed en hij voelt zich nu ook wel op zijn gemak als we hem daar laten. Hij heeft daar zelfs al een keer een bot opgegeten zonder dat we er bij waren! Dat is voor hem heel wat, hij moet zich dan wel heel erg op zijn gemak voelen. Het is een zeer eenkennige hond die o.h.a. totaal niet luistert naar vreemden en heel erg aan ons hangt.

Het zijn onze ouders dus we gaan er zeker wel eens naar toe zonder de hond achter te laten. Bij mijn schoonmoeder is ze altijd onrustig; of wij nu weg gaan of niet. Om de een of andere reden voelt ze zich niet prettig in dat huis. Bij mijn moeder gaat het een stuk beter, daar is ze heel relaxt (probeert hem wel nog steeds te peren als ze de kans krijgt) en zeker als wij dr bij zijn is het daar geen enkel probleem.
Vanmorgen moest mn vriend iets naar zijn moeder brengen en toen heeft ie Dina weer meegenomen bij wijze van oefening (idd wat jij zegt: dr heen gaan zonder dr achter te laten), weer wilde ze absoluut niet naar binnen en was ze aanstalten aan het maken om uit te breken. Mn vriend was dit keer echter iets alerter en heeft dr toen aan de riem gedaan.

Morgaine schreef:Het zijn onze ouders dus we gaan er zeker wel eens naar toe zonder de hond achter te laten. Bij mijn schoonmoeder is ze altijd onrustig; of wij nu weg gaan of niet. Om de een of andere reden voelt ze zich niet prettig in dat huis. Bij mijn moeder gaat het een stuk beter, daar is ze heel relaxt (probeert hem wel nog steeds te peren als ze de kans krijgt) en zeker als wij dr bij zijn is het daar geen enkel probleem.
Vanmorgen moest mn vriend iets naar zijn moeder brengen en toen heeft ie Dina weer meegenomen bij wijze van oefening (idd wat jij zegt: dr heen gaan zonder dr achter te laten), weer wilde ze absoluut niet naar binnen en was ze aanstalten aan het maken om uit te breken. Mn vriend was dit keer echter iets alerter en heeft dr toen aan de riem gedaan.

Hmmm lastig joh! En als je het meer vertrouwd maakt voor haar door bijv. haar eigen kleedje en speeltjes e.d. mee te nemen? Ik weet niet of het daar überhaupt ook maar iets beter van wordt, aangezien ze zelfs met jullie er bij probeert uit te breken... Succes in ieder geval!

Als je haar nou niet achter laat, maar er zelf ook blijft, tot ze het er gewoon leuk vindt? Niet 5 min, maar paar uur achter elkaar bijvoorbeeld.

Anders aan een riem in de tuin (wel zo dat ze zich niet kan ophangen)?

Bij ons gebeurde afgelopen week ook zoiets. Wim was aan het werk, en ik was bij een vriendin, dus mn moeder zou Yolah uitlaten. Zij dacht haar even een plezier te doen door Yolah mee te nemen naar haar huis en daar met Abby in de tuin te laten spelen. Ze kijkt (net als in dit verhaal) een paar tellen de andere kant op, en Yolah had t hek open gemaakt (doet ze anders nooit ) en was aan de wandel gegaan, op zoek naar dr baasjes... En aangezien ze bij mijn moeder bananen in dr oren heeft,(mijn moeder heeft nogal een zware stem, en daar heeft Yolah een schurfthekel aan, daar luister je gewoon niet naar) kon die roepen wat ze wou, maar t duurde een eeuwigheid voordat ze Yolah met een zoet stemmetje weer naar huis had gelokt. :N:

Ik heb mn moeder zo vaak gezegd: alleen uitlaten, en daarbij graag kort houden. Maar koppig als sommige mensen soms kunnen zijn, dacht mama dat 'het zo ook wel even kon'. Doet ze dus niet weer.