Sinds afgelopen zondag hebben wij Ozzy herplaatst, liever hadden wij hem bij ons gehad tot hij er uit ouderdom niet meer zou zijn maar helaas is het anders gelopen..
Al eerder zat ik na te denken over (tijdelijke) herplaatsing, maar had toen een manier gevonden dat ik hem toch kon houden.
Wegens omstandigheden zijn we vanuit Friesland terug naar Den Haag verhuisd, Ozzy bleek echter niet meer te kunnen aarden in de stadsjungle en vertoonde veel tekenen van stress, hij was duidelijk niet goed in zijn vel.
Na lang beraad hebben we besloten op zoek te gaan naar een nieuw tehuis en we hebben deze gevonden in de vorm van twee geweldige mensen met een boerderijtje.
Hier leeft hij als god in Frankrijk met een duizend vierkante meter grond, een vijvertje en genoeg ruimte om met zn nieuwe maatje daar te ravotten en te waken.
De communicatie met de nieuwe eigenaren gaat ook vlekkeloos.
Eerst voelde we ons schuldig, maar zo goed als daar kan hij het helaas bij ons niet meer krijgen.
Toen we hem aanschafde waren we al bezig met verhuizen en wisten we dat hij alle ruimte in Friesland zou krijgen en los kon lopen en geen trap hoefde te lopen.
Hier in Den Haag zou hij echter 2 steile trappen op moeten (hij is erg groot geworden dus niet goed voor zn heupen), kan hij niet los wat hij wel gewend is, en werd hij gek van de omgeving..
We hebben nu alleen nog Happy..ze is bijna twaalf jaar(en zolang heb ik haar ook) en haar maakt t geen reet uit waar ze is, als ze maar aandacht krijgt en haar natje en droogje, kan haar ook tillen als ze geen trap meer kan of mag lopen.
Hierna nemen we vrijwel zeker geen hond meer, vind onze woonomgeving gewoon niet geschrikt voor het soort honden waar wij van houden.
Vraag me regelmatig af of het normaal is dat je wordt geteisterd door schuldgevoelens en dergelijke.
Misschien moest ik gewoon ook mijn verhaal kwijt
Zou graag willen weten of er meer mensen zijn die wel eens een knoop hebben moeten doorhakken op herplaatsingsgebied.











