Het HondenForum

Moeilijk, ik weet het nog van Bo idd

Ook Maddox had hartfalen met insulten.
De warmte en extreme (plotselinge) inspanning waren moeilijk voor hem, maar verder heeft hij door medicatie nog 1,5 jaar mee kunnen hobbelen.

Natuurlijk kun je niet vergelijken, maar ik gun het jou en van Gils ook van harte.
Sterkte samen!

Sterkte en hopelijk kun je nog lang genieten van hem.

S@ndr@ schreef:Dank je wel,..van gils lijkt iets opgeknapt... maar je merkt gewoon dat hij sleets is....denk dat het acute gevaar nu een klein beetje geweken is.. kunnen we rustig gaan kijken wat er nog in zit voor hem... ik ben er nu zelf wel veel rustiger onder,.. de ergste schrik ik over....en hij is rustig... maar wel happy en we gaan kijken tot hoever we komen ...

Fijn dat het ietsjes beter gaat! Ik hoop dat jullie toch nog een tijd van elkaar mogen genieten

k`weet niet hoor.... ik zal wel een zeikerd zijn...... maar ik geniet er absoluut niet van......ik ben alleen nog maar bezig met de aftakelen en het naderend einde... ook al gaat het nu iets beter,... ja hij is er nog..... en hij is nog blij.... maar nee het komt niet meer goed..... en hij is nog lang niet zoals hij was... en alles is anders..... en ik ben heus dankbaar dat hij er nog is.... maar genieten dus niet echt nee.. ik zal zo zijn medicatie halen voor een maand... en we gaan ons best doe... om het voor hem nog even leuk te houden.... maar net ook.... kom je een hond tegen, en dan ehm .. wil je hem even bij je houden, hij mag nog even niet spelen( want dan gaat ie over zijn grensen heen)..........gelukkig werd er gehoor aan gegeven..... maar toch

S@ndr@ schreef:k`weet niet hoor.... ik zal wel een zeikerd zijn...... maar ik geniet er absoluut niet van......ik ben alleen nog maar bezig met de aftakelen en het naderend einde... ook al gaat het nu iets beter,... ja hij is er nog..... en hij is nog blij.... maar nee het komt niet meer goed..... en hij is nog lang niet zoals hij was... en alles is anders..... en ik ben heus dankbaar dat hij er nog is.... maar genieten dus niet echt nee.. ik zal zo zijn medicatie halen voor een maand... en we gaan ons best doe... om het voor hem nog even leuk te houden.... maar net ook.... kom je een hond tegen, en dan ehm .. wil je hem even bij je houden, hij mag nog even niet spelen( want dan gaat ie over zijn grensen heen)..........gelukkig werd er gehoor aan gegeven..... maar toch

S@ndr@ schreef:k`weet niet hoor.... ik zal wel een zeikerd zijn...... maar ik geniet er absoluut niet van......ik ben alleen nog maar bezig met de aftakelen en het naderend einde... ook al gaat het nu iets beter,... ja hij is er nog..... en hij is nog blij.... maar nee het komt niet meer goed..... en hij is nog lang niet zoals hij was... en alles is anders..... en ik ben heus dankbaar dat hij er nog is.... maar genieten dus niet echt nee.. ik zal zo zijn medicatie halen voor een maand... en we gaan ons best doe... om het voor hem nog even leuk te houden.... maar net ook.... kom je een hond tegen, en dan ehm .. wil je hem even bij je houden, hij mag nog even niet spelen( want dan gaat ie over zijn grensen heen)..........gelukkig werd er gehoor aan gegeven..... maar toch

S@ndr@ schreef:k`weet niet hoor.... ik zal wel een zeikerd zijn...... maar ik geniet er absoluut niet van......ik ben alleen nog maar bezig met de aftakelen en het naderend einde... ook al gaat het nu iets beter,... ja hij is er nog..... en hij is nog blij.... maar nee het komt niet meer goed..... en hij is nog lang niet zoals hij was... en alles is anders..... en ik ben heus dankbaar dat hij er nog is.... maar genieten dus niet echt nee.. ik zal zo zijn medicatie halen voor een maand... en we gaan ons best doe... om het voor hem nog even leuk te houden.... maar net ook.... kom je een hond tegen, en dan ehm .. wil je hem even bij je houden, hij mag nog even niet spelen( want dan gaat ie over zijn grensen heen)..........gelukkig werd er gehoor aan gegeven..... maar toch

Ach, wat lastig
Ik heb hier natuurlijk ook Taartje met haar gezwellen en ik leef meer net als een hond met de dag. Taartje weet niet dat ze kanker heeft en dat het misschien morgen haar laatste dag is, zij weet alleen dat ze net lekker in het zonnetje heeft liggen soezen, er zo een lekker bakje voer aan komt en dat ze daarna kan proberen om het kattenvoer te jatten. Zij heeft er dus geen last van dat ze iets dodelijks onder de leden heeft. En ook als ze dat niet had, zou de ouderdom met wat ouderdomsgebreken komen, waardoor ze niet meer altijd alles kunnen wat ze nog wel konden toen ze jong en atletisch waren.
Natuurlijk, als hij echt veel last heeft en er gewoon geen bal meer aan vindt, is het wat anders, maar ik zou me er niet op blindstaren dat alles nu anders is. Dat hoort nu eenmaal ook gewoon voor een deel bij het ouder worden.

iets niet meer kunnen en langzaam afbouwen door leeftijd is in mijn hersenen toch anders dan af moeten zien omdat je ziek bent... t is inderdaad maar net hoe je er over denkt.... vooralsnog lijken de Q10 en meidoorn hem iets van zijn vitaliteit terug te geven.. hopelijk doe ik er geen schade mee.... maar t leven is toch een gok... er zijn maar heel weinig zekerheden

S@ndr@ schreef:k`weet niet hoor.... ik zal wel een zeikerd zijn...... maar ik geniet er absoluut niet van......ik ben alleen nog maar bezig met de aftakelen en het naderend einde... ook al gaat het nu iets beter,... ja hij is er nog..... en hij is nog blij.... maar nee het komt niet meer goed..... en hij is nog lang niet zoals hij was... en alles is anders..... en ik ben heus dankbaar dat hij er nog is.... maar genieten dus niet echt nee.. ik zal zo zijn medicatie halen voor een maand... en we gaan ons best doe... om het voor hem nog even leuk te houden.... maar net ook.... kom je een hond tegen, en dan ehm .. wil je hem even bij je houden, hij mag nog even niet spelen( want dan gaat ie over zijn grensen heen)..........gelukkig werd er gehoor aan gegeven..... maar toch

Het moet voor jullie beiden nog een leuke/nuttige/watdanook laatste tijd zijn. Zo niet...

Wat is het toch waardeloos, ineens een doodzieke hond. Die beslissingen, waar doe je nog goed aan, waar niet?

Krijg je steun van het thuisfront of sta je er alleen voor?

S@ndr@ schreef:k`weet niet hoor.... ik zal wel een zeikerd zijn...... maar ik geniet er absoluut niet van......ik ben alleen nog maar bezig met de aftakelen en het naderend einde... ook al gaat het nu iets beter,... ja hij is er nog..... en hij is nog blij.... maar nee het komt niet meer goed..... en hij is nog lang niet zoals hij was... en alles is anders..... en ik ben heus dankbaar dat hij er nog is.... maar genieten dus niet echt nee.. ik zal zo zijn medicatie halen voor een maand... en we gaan ons best doe... om het voor hem nog even leuk te houden.... maar net ook.... kom je een hond tegen, en dan ehm .. wil je hem even bij je houden, hij mag nog even niet spelen( want dan gaat ie over zijn grensen heen)..........gelukkig werd er gehoor aan gegeven..... maar toch

Het is gewoon lastig als het op ene zo verandert dat het echt invloed heeft op de dagelijkse gang van zaken.
Bowie heeft 3 jaar geleden een IVS gehad en ik dacht s"nachts echt dat het afgelopen was, gelukkig zagen we binnen een aantal uur een verbetering en ging het daarna elke keer een stukje beter maar helemaal de oude is ze nooit meer geworden.

Qua lijf en conditie niet meer op niveau als waar ze was, gedrag ook wel wat veranderd tikkie onzekerder omdat ze zich nu niet meer met haar snelheid en wendbaarheid kan redden, fysiek ook minder krachtig en sterk... heb ook lang gedacht of het wel ok was allemaal maar soms krijgen honden ook dingetjes waardoor hun leven ( en die van jou) dus verandert maar dat wil niet zeggen dat het slechter is of minder, en tuurlijk hou maar in je gedachte dat hij er waarschijnlijk geen jaren meer zal zijn maar een hond mag toch ook wel na een kwaal op een andere manier oud worden, het hoeft toch niet allemaal hetzelfde te zijn?

Met Bowie zijn we nu 3 jaar verder en ze geniet, allemaal wat rustiger en meer beschermd dan voor heen maar zeker een heel goed en fijn honden leven.

Galga's schreef:

S@ndr@ schreef:k`weet niet hoor.... ik zal wel een zeikerd zijn...... maar ik geniet er absoluut niet van......ik ben alleen nog maar bezig met de aftakelen en het naderend einde... ook al gaat het nu iets beter,... ja hij is er nog..... en hij is nog blij.... maar nee het komt niet meer goed..... en hij is nog lang niet zoals hij was... en alles is anders..... en ik ben heus dankbaar dat hij er nog is.... maar genieten dus niet echt nee.. ik zal zo zijn medicatie halen voor een maand... en we gaan ons best doe... om het voor hem nog even leuk te houden.... maar net ook.... kom je een hond tegen, en dan ehm .. wil je hem even bij je houden, hij mag nog even niet spelen( want dan gaat ie over zijn grensen heen)..........gelukkig werd er gehoor aan gegeven..... maar toch

Het moet voor jullie beiden nog een leuke/nuttige/watdanook laatste tijd zijn. Zo niet...

Wat is het toch waardeloos, ineens een doodzieke hond. Die beslissingen, waar doe je nog goed aan, waar niet?

Krijg je steun van het thuisfront of sta je er alleen voor?

ik sta er feitelijk allen voor..... maar dat is normaal hier.... het zijn ook eigenlijk mijn honden toch ......

jacq1970 schreef:
Het is gewoon lastig als het op ene zo verandert dat het echt invloed heeft op de dagelijkse gang van zaken.
Bowie heeft 3 jaar geleden een IVS gehad en ik dacht s"nachts echt dat het afgelopen was, gelukkig zagen we binnen een aantal uur een verbetering en ging het daarna elke keer een stukje beter maar helemaal de oude is ze nooit meer geworden.

Qua lijf en conditie niet meer op niveau als waar ze was, gedrag ook wel wat veranderd tikkie onzekerder omdat ze zich nu niet meer met haar snelheid en wendbaarheid kan redden, fysiek ook minder krachtig en sterk... heb ook lang gedacht of het wel ok was allemaal maar soms krijgen honden ook dingetjes waardoor hun leven ( en die van jou) dus verandert maar dat wil niet zeggen dat het slechter is of minder, en tuurlijk hou maar in je gedachte dat hij er waarschijnlijk geen jaren meer zal zijn maar een hond mag toch ook wel na een kwaal op een andere manier oud worden, het hoeft toch niet allemaal hetzelfde te zijn?

Met Bowie zijn we nu 3 jaar verder en ze geniet, allemaal wat rustiger en meer beschermd dan voor heen maar zeker een heel goed en fijn honden leven.

het gaat er niet om of het mag, of kan... t is gewoon een voldongen feit.... ik zie dingen aan hem en mijn hart bloed,...t is nu eenmaal zo.. kan er niets aan doen.. verder is het bij jou drie jaar aan de gang bij mij is het net aan koud op mijn dak...

Sandra als eerste heel veel sterkte. Wij hebben drie jaar geleden te horen gekregen dat onze vorige hond een neustumor had. Daar was toen niks aan te doen en geen duidelijkheid hoe lang nog. Alleen de boodschap dat het hoogstwaarschijnlijk een kwaadaardige tumor zou zijn omdat er al wat bot weg gevreten was bij de kaak. Ik wilde geen punctie laten doen, tumor is tumor en wat er ook uit zou komen we zouden niks kunnen.

Je zag aan de buitenkant weinig (alleen een iets a-symetrisch gezicht door een verlamming). Ik heb op de terugweg in de auto mijn ogen uit de kop gejankt, daarna nog een aantal weken van de leg geweest. Hoe langer het duurde en alles gewoon verder zijn gang ging hoe meer ik het een plek kon geven. Natuurlijk dacht ik er elke dag aan maar het was niet meer zo pijnlijk aanwezig bij mij. Ze heeft nog bijna twee jaar rond gelopen ons zorgenkindje. En ja ook ik zie zoiets alles bij mijn honden en helaas klopt mijn onderbuikgevoel iets te vaak. Ik heb na die diagnose heel bewust elke ochtend een klein knuffelmomentje gedaan, bewust aaien, bewust ruiken en bewust 1 op 1 knuffelen. Nu doe ik dat nog steeds.

Ik hoop dat het bij jou ook een plekje kan krijgen na de ergste schrik en dat je toch nog iets rust krijgt en nog een fijne tijd kan hebben met hem. (Nou ja zo ver weten dat je steeds dichter bij het einde komt fijn is natuurlijk).

S@ndr@ schreef:k`weet niet hoor.... ik zal wel een zeikerd zijn...... maar ik geniet er absoluut niet van......ik ben alleen nog maar bezig met de aftakelen en het naderend einde... ook al gaat het nu iets beter,... ja hij is er nog..... en hij is nog blij.... maar nee het komt niet meer goed..... en hij is nog lang niet zoals hij was... en alles is anders..... en ik ben heus dankbaar dat hij er nog is.... maar genieten dus niet echt nee.. ik zal zo zijn medicatie halen voor een maand... en we gaan ons best doe... om het voor hem nog even leuk te houden.... maar net ook.... kom je een hond tegen, en dan ehm .. wil je hem even bij je houden, hij mag nog even niet spelen( want dan gaat ie over zijn grensen heen)..........gelukkig werd er gehoor aan gegeven..... maar toch

Ik snap het zo goed.

t valt gewoon niet mee, en het zal er heus wel bij horen hoor. afronden en langzaam loslaten en en en ....... maar t is gewoon zwaar K

S@ndr@ schreef:t valt gewoon niet mee, en het zal er heus wel bij horen hoor. afronden en langzaam loslaten en en en ....... maar t is gewoon zwaar K

knuffel, het valt niet mee, ik ga niet volledig herhalen wat ik in het andere topic heb gezegd, maar wel dat ik zeker bij zaken als vocht in de longen, moeizame ademhaling niet zo van het langzame loslaten ben, dan maar sneller in het belang van de hond

als het echt zo wordt dat het niet meer met een goed leven verenigbaar is dat houdt t op hoor, dan bijt ik wel even mijn tanden op elkaar instortten doen we daarna wel even

S@ndr@ schreef:t valt gewoon niet mee, en het zal er heus wel bij horen hoor. afronden en langzaam loslaten en en en ....... maar t is gewoon zwaar K

Dat is het ook

Het is gewoon K*T

S@ndr@ schreef:t valt gewoon niet mee, en het zal er heus wel bij horen hoor. afronden en langzaam loslaten en en en ....... maar t is gewoon zwaar K

Ik begrijp het heel goed

Toen Buster de diagnose DM kreeg wist ik ook even niet meer hoe het moest. Hij heeft nog anderhalf jaar geleefd en in zijn kop bleef hij een jonge god van 2 terwijl zijn lijf steeds verder aftakelde

Toen hij steeds vaker omviel hebben we de knoop doorgehakt maar oh wat was dat moeilijk .

Heel veel sterkte Sandra , t is een rot periode

dank je wel, en ja t is waar, ik ben gewoon rusteloos, waar ik ook ben, ik zit op de wip zeg maar....... t is gewoon Kut ja

S@ndr@ schreef:t valt gewoon niet mee, en het zal er heus wel bij horen hoor. afronden en langzaam loslaten en en en ....... maar t is gewoon zwaar K

Nou dat is het ook

Het is ook enorm zwaar.
Dat is ook gewoon het dilemma, wanneer is het genoeg. Kan een hond nog opknappen, of niet en zijn de dingen die er aan de hand zijn dan niet alleen ouderdom of een kwaal waar medicatie bij helpt.
En genieten als je weet dat het einde nabij is, ik kon het eigenlijk ook niet meer en soms wel als ik de blije bek gewoon nog zag. Ik kon toen niet beslissen bij de ene dat het genoeg was, hij had geen pijn, was nog blij een tijd en kon zich nog redelijk redden met af en toe wat hulp, speelde nog met Bluf ook dus tsja.
Bij Bluf moest ik dat wel snel beslissen omdat zij vanwege het vocht in de longen op zeer korte termijn zou gaan stikken, was alleen niet te zeggen of dat met 1 dag zou gebeuren of met een paar dagen.
En met dat voor ogen heb ik direct (de ochtend na laatste da bezoek) toen de beslissing genomen, want als ze thuis zou stikken had ik het mezelf niet vergeven denk ik.
En ja, de dingen als "had ik eerder geweest, zou dan medicatie nog hebben geholpen" had ik ook in mijn hoofd, maar da heeft dat gevoel bij me weggenomen.
Maar het blijft kut, of je nu nog even respijt hebt, of dat je acuut een beslissing moet nemen in het belang van de hond.

En je leeft op een diagnose, ik deed dat althans wel. Niet te druk doen, voor Bluf in de korte tijd na diagnose. Maar ook bij Finn, niet te ver weg, geen andere honden op hem af laten komen want hij was te onstabiel, niet op ongelijk terrein lopen etc. en altijd mijn mobiel mee. Thuis blijven, niet te lang weg zijn etc.

Heel veel sterkte nogmaals Sandra

tja die emoties gaan alle kanten op..... maar t is nu wat het is.... en dan maar per dag bekijken.. of zelfs per uur mocht het nodig zijn als er een crisis mocht ontstaan ..

Ja je weet het niet.
Bij mijn beide berners ging het heel onverwachts toch heel snel en was de uiteindelijke oorzaak een andere dan waar ze al een poos mee sukkelden. Maar ze lieten het me alle twee weten door niet meer te willen opstaan en me aan te kijken. Die blik is hier op het forum vaker genoemd. En voor mij betekende die dat ik me had over te geven. Bij Duty ontlokte mij dat zelfs een knik, als een buiginkje: "Als dat is wat je wil, mijn lief, dan zal ik me daaraan conformeren." want hoewel zij en later Jorla er wel aan toe waren, was ik dat niet.
Dat knikje, ik kan het niet goed omschrijven, was net zo geladen als die blik. Alsof onze complete band, onze geschiedenis, woordeloos heen en weer ging. en het besef, deze keer ben jij de baas en ik de volger.

Het genoemde genieten was meer, achteraf. Als het afscheid en de dagen erom heen zo intens waren en het afscheid mooi en rustig. Dan vond ik het toch hele mooi dagen. Ik kijk altijd veel naar mijn hond, maar die dag voor de afspraak om in te slapen, was dat het enige wat ik deed. Kijken, kijken, kijken. Terwijl zij in een halve morfineroes lagen te slapen. En ze nog een lekker maaltje geven. Met Jorla slierten tagliatelle delen. ( haar gewone eten at ze niet meer. Jorla die niet wilde eten, ah!)

Sterkte met hoe het verder gaat, ik blijf je volgen en met je meeleven op afstand en ben benieuwd ook straks naar je beleving achteraf.

kooi schreef:Ja je weet het niet.
Bij mijn beide berners ging het heel onverwachts toch heel snel en was de uiteindelijke oorzaak een andere dan waar ze al een poos mee sukkelden. Maar ze lieten het me alle twee weten door niet meer te willen opstaan en me aan te kijken. Die blik is hier op het forum vaker genoemd. En voor mij betekende die dat ik me had over te geven. Bij Duty ontlokte mij dat zelfs een knik, als een buiginkje: "Als dat is wat je wil, mijn lief, dan zal ik me daaraan conformeren." want hoewel zij en later Jorla er wel aan toe waren, was ik dat niet.
Dat knikje, ik kan het niet goed omschrijven, was net zo geladen als die blik. Alsof onze complete band, onze geschiedenis, woordeloos heen en weer ging. en het besef, deze keer ben jij de baas en ik de volger.

Het genoemde genieten was meer, achteraf. Als het afscheid en de dagen erom heen zo intens waren en het afscheid mooi en rustig. Dan vond ik het toch hele mooi dagen. Ik kijk altijd veel naar mijn hond, maar die dag voor de afspraak om in te slapen, was dat het enige wat ik deed. Kijken, kijken, kijken. Terwijl zij in een halve morfineroes lagen te slapen. En ze nog een lekker maaltje geven. Met Jorla slierten tagliatelle delen. ( haar gewone eten at ze niet meer. Jorla die niet wilde eten, ah!)

Sterkte met hoe het verder gaat, ik blijf je volgen en met je meeleven op afstand en ben benieuwd ook straks naar je beleving achteraf.

Ja "de blik" Finn gaf hem me wel en toen was het ook duidelijk voor mij.
Bluf niet, zelfs de da moest slikken toen we het terrein op kwamen zo helder en levendig kwam ze het terrein op. Bij haar zat ik tot het moment dat de da echt aangaf nauwelijks hartslag te horen vanwege het vocht in de longen te twijfelen wat ik moest gaan beslissen.
Het is gewoon niet altijd even duidelijk, dat maakt het juist zo verrekte lastig, want het is wel je maatje waar je over moet gaan beslissen.

Nanna schreef:Ik ken het beklemmende gevoel in de aanloop naar de dood. Als je weet dat het op korte termijn staat te gebeuren.
Je aldoor zenuwachtig voelen, nergens anders aan kunnen denken.
Ik vind het echt een klotetijd. Niks "nog even genieten"
Eerlijk gezegd heb ik dan liever het verdriet van de dagen erna.

Het moet ook altijd een zo kort mogelijke tijd zijn tussen beslissen en de daadwerkelijke euthanasie. Niks nog een week wachten en 'nog even genieten', dan kun je me afvoeren.

Ja, dat heb ik ook. Vind het helemaal niet genieten. Ik heb het liever snel achter de rug, als het toch al uitzichtloos is.