Het HondenForum

Ik heb er ook geen problemen mee dat de topicstartster haar hond gecastreerd heeft. De hond plaste in huis en dat is iets dat erg lastig is. Wij hebben dat ook gehad met onze reu. Bleek te gaan om territorium dus toen we weg waren uit het huis met de uitlaatstrook voor de deur en de buurman die een ongecastreerd staffordteefje had was het al beter. Hij deed het alleen nog als er mensen op bezoek waren geweest maar ook dat is gestopt. Was hij dat elke dag blijven doen dan had ik als tegenstander van castratie zelfs castratie overwogen. Je huis gaat er nl aan van een markerende reu. Deurposten die doordrenkt zijn, muren waar het in trekt en laminaat die omhoog komt. Zelfs ons hele bed werd aan de zijkanten onder gepist.

Goddank is hij ermee gestopt. En wij hebben hem nooit hoeven castreren gelukkig. Ik vond het juist mooi om een reu te hebben.

Wat ik ook nog even wil zeggen is dat amputatie van delen van een hond verboden is. Dat is nl cosmetisch. Dus als ik voor de mooi een boxer zonder staart wil is dat een topic van 20 pagina's uigescholden worden voor dierenbeul terwijl mijn wens om een reu zijn ballen te amputeren gerespecteerd zou moeten worden omdat dat handig is voor mij. Dan stopt de hond met snuffelen en meer van dat zodat ik minder moeite in de hond hoef te stoppen? Dat terwijl in de kringen van fokkers, rasliefhebbers en mensen die met hun honden werken zelden tot nooit honden gecastreerd worden. Het is dus wel degelijk 90% voor het gemak van de eigenaar. Immers, mensen die trainen of rasliefhebber zijn halen het zelden in hun hoofd honden te castreren. Ga eens kijken bij IPO, vrijwel geen enkele reu is gecastreerd. Behendigheid, idem. En bij jagers zal je ook nooit een reu treffen zonder ballen. Dat is not done voor de echte liefhebbers. Als je voor je eigen gemak je hond van geslachtsorganen mag ontdoen dan vind ik het vreselijk krom dat je voor de mooi zijn staart niet mag laten amputeren. Ik had 100 keer liever de staart van Dapper geamputeerd dan zijn ballen. Dat omdat ik nooit aan het karakter en gedrag wil komen uit respect voor de hond. Ik ben god niet die beslist dat ik de hond makkelijker wil hebben. Ik heb gekozen en ik zal werken tot het werkt, simpel. Ik haal toch ook geen spier weg uit de poot van een jagende hond zodat hij er niet meer vandoor kan gaan?

Ah ok, ik ben dus slecht voor mijn hond want ik hou geen rekening met hem Fijn om te weten
Al ben ik het er totaal niet mee eens want mijn hond krijgt alles wat hij nodig heeft Alleen als Luca vreselijk gestresst raakt als hij ook maar een teefje ruikt dat gaan zn ballen er wel af ja. Ook voor de hond is dat misschien wel helemaal niet zo erg!

Jingo is een zeer vrolijke, blije hond, wordt door anderen niet als een teef gezien, maar heeft geen ballen. Daarbij hebben mn ouders ook zijn zusje Khaya, Heeey, een teefje! Is ook handig, een intacte reu en een teef bij elkaar houden... Broertje&zusje... ik denk niet dat je het risico wil lopen dat dat fout gaat...
Nog erger.. Khaya is ook gecastreerd... Ze werd namelijk helemaal gek toen ze loops was. Vloog door het hek, sprong in onze armen als ze andere honden zag. Was gewoon zielig..

Verder denk ik dat heel veel mensen het ergens stiekem ook zo vinden. Waarom? Omdat de "harde kern" van dit forum zich altijd zeer uitgebreid gaat lopen excuseren voor een castratie. Het moest echt want "duizend redenen". Als het allemaal zomaar even tussendoor kan en geen drastische gevolgen heeft dan lijkt het mij nergens voor nodig een beslissing als deze ook maar met 1 woord te hoeven verantwoorden. Wat ik doe beslis ik toch zeker zelf wel. Het lijkt mij dus duidelijk dat dat aangeeft dat mensen blijkbaar zelf ook vinden dat het eigenlijk not done is op hun eigen hele goede reden na dan. Dan hebben ze immers zelf ineens last van hun keuze een reu te nemen of een reu erbij te nemen en dan moeten toch die ballen eraf als hij lastiger blijkt dan gehoopt.

MARC_S schreef:Verder denk ik dat heel veel mensen het ergens stiekem ook zo vinden. Waarom? Omdat de "harde kern" van dit forum zich altijd zeer uitgebreid gaat lopen excuseren voor een castratie.

Ik denk dat dat meer is omdat zo'n mededeling zonder uitgebreide disclaimer een heel naar traject tot gevolg heeft.

Machie schreef:Ah ok, ik ben dus slecht voor mijn hond want ik hou geen rekening met hem Fijn om te weten
Al ben ik het er totaal niet mee eens want mijn hond krijgt alles wat hij nodig heeft Alleen als Luca vreselijk gestresst raakt als hij ook maar een teefje ruikt dat gaan zn ballen er wel af ja. Ook voor de hond is dat misschien wel helemaal niet zo erg!

Jingo is een zeer vrolijke, blije hond, wordt door anderen niet als een teef gezien, maar heeft geen ballen. Daarbij hebben mn ouders ook zijn zusje Khaya, Heeey, een teefje! Is ook handig, een intacte reu en een teef bij elkaar houden... Broertje&zusje... ik denk niet dat je het risico wil lopen dat dat fout gaat...
Nog erger.. Khaya is ook gecastreerd... Ze werd namelijk helemaal gek toen ze loops was. Vloog door het hek, sprong in onze armen als ze andere honden zag. Was gewoon zielig..

Dus alle honden die jij kent zijn beter af zonder ballen en eierstokken om de meest uiteenlopende redenen die jij allemaal zelf bedacht hebt? Haha. Ze zijn eigenlijk zielig omdat ze geboren worden met een geslacht. Je wil liever gewoon een plas en poepgat en geen karakter of dierlijke eigenschappen? Dan moet je inderdaad op tijd de geslachtsorganen laten verwijderen zodat je daar geen last meer van hebt.

PS, honden die worden gek gemaakt. Ik ken er geeneen die normaal behandeld wordt. Moet wel zeggen dat zowel mijn reuen als teven wel eens gedrag vertoonden dat inderdaad niet leuk was als je eigenlijk een beertje van Intertoys had verwacht. Ik had er geen probleem mee want ik had een hond genomen en dus verwachtte ik niet anders dan dat gedrag bij een reu of ongecastreerde teef. Dan is er ineens niks ergs meer aan. Gek he?

We hebben een andere mening, geen probleem toch?
Maar om nu te zeggen dat ik dus een intertoys hond verwacht vind ik wel erg ver gaan...
Je kent me niet eens
Iedereen moet lekker doen met zijn hond wat hij of zij wil!
Zolang je maar goed voor je hond zorgt, en ik vind castratie geen mishandeling.

Jaap* schreef:

MARC_S schreef:Verder denk ik dat heel veel mensen het ergens stiekem ook zo vinden. Waarom? Omdat de "harde kern" van dit forum zich altijd zeer uitgebreid gaat lopen excuseren voor een castratie.

Ik denk dat dat meer is omdat zo'n mededeling zonder uitgebreide disclaimer een heel naar traject tot gevolg heeft.

Ik denk dat dat eerder andersom is en verder lijkt het mij geen enkel probleem om achter je eigen weloverwogen beslissing te staan. Wat kan mij het schelen wat mensen vinden van het feit dat ik mijn hond snachts in een bench laat slapen. Ik wordt er niet warm of koud van want ik sta daar achter. Nu zouden de mensen die hun hond castreren ook gewoon stevig achter die beslissing kunnen staan toch? Hoef je je ook niet eerst te excuseren hier want juist dat geeft die discussies.

Inge O schreef:

MARC_S schreef:
Ik beweer overigens niet dat alle honden naar loopse teef gaan ruiken maar wel een aantal. Alle gecastreerde reuen ruiken overigens wel anders want anders konden mijn honden het verschil ook niet meteen en zelfs van een afstand al maken. Die zijn echt niet door mij beïnvloed daarin.

dat beweerde je in eerste instantie eigenlijk wel, vandaar ook al de reacties die met het tegendeel aankomen.

en dat vind ik toch zo'n onzin, altijd dat zwart-wit gedoe. dieren zíjn niet zwart-wit en gedrag al helemaal niet.

sette heeft ook een hekel aan gecastreerde reuen, heb ik hier al veel vaker verteld, dus mij hoor je niet zeggen dat er helemaal geen invloed is.
maar attack staat dan weer even goed te sjansen met gecastreerde reutjes - hoezo zwart-wit?

Ik ging er eigenlijk vanuit dat je wel zelf kon bedenken dat ik niet ga zeggen dat elke gecastreerde hond naar teef ruikt. Wel ruikt elke gecastreerde hond niet naar ongecastreerde reu. Dat lijkt mij logisch? Dapper rook naar een sterke muskgeur, dropperig. Eva heeft die geur ook. Cleo niet, de ruikt een klein beetje naar hond. Ik ruik dus zelf al het verschil tussen ongecastreerde en gecastreerde honden. En dat baseer ik niet alleen op mijn eigen honden.

Zwart wit ben ik niet en ik dacht eigenlijk dat je dat zelf wel bedacht had. Ik had misschien het woordje KAN er tussen moeten zetten.

Hey, nu moet je niet met die topics aankomen terwijl er nog een zin bij hoort he

wat goed is, daar denkt iedereen idd anders over. Ik vind alleen dat iedereen voor zeker de basisbehoeften moet zorgen voor een hond.
Hieronder zie ik iig:
- water ter beschikking
- voldoende eten
- droge schuilplek
- medische zorg waar nodig
- voldoende beweging

Dan zorg je denk ik voldoende voor een hond, maar zeker niet perfect... Want ook dat is voor iedereen verschillend

Ik heb Pablo ook laten castreren.
Ik had het eerlijk gezegd liever niet gedaan, want zijn karakter is gewoon top, niks op aan te merken.
Alleen piste hij ook heel het huis onder, en reed op alles wat hij tussen zijn pootjes kon klemmen en liep meerdere malen op een dag met een halve erectie rond.
Eerst hebben we alles uit de huiskamer gehaald waar hij eventueel op zou kunnen rijden, dat hielp wel even, maar daarna begon hij gewoon te ''luchtrijden''
Zodra meneer zijn poot op kon tillen werd alles gemarkeerd, heb meerdere malen gehad dat ik er ineens middenin stond, zelfs als hij net buiten was geweest kreeg hij het altijd voor elkaar nog wel een paar druppels eruit te persen.
Toen we verhuist waren heeft ie het een maandje niet meer gedaan, daarna ging ie ook weer vrolijk aan de slag.

Wij hebben overigens een gecastreerde Jack Russell gehad, en die presteerde het toch echt om een loopse teef op haar hoogtepunt gewoon te dekken, en zelfs te koppelen
En geen enkele reu die tegen hem een grote bek had, of het ook maar in zijn hoofd zou halen hem te berijden :N:
Teven waren overigens ook allemaal dol op hem, en behandelde hem niks anders als een volle reu.

Ik heb daar eerlijk gezegd ook nog nooit van gehoord, dit is de eerste keer voor mij.
Er zal heus een grote kern van waarheid in zitten, ik ben dan ook heel benieuwd hoe zich dit bij Pablo zal ontwikkelen, zowel in de omgang met teven als met reuen.
Ga er zeker op letten, of ik veranderingen merk in de manier waarop ze hem behandelen.

Machie schreef:Hey, nu moet je niet met die topics aankomen terwijl er nog een zin bij hoort he

wat goed is, daar denkt iedereen idd anders over. Ik vind alleen dat iedereen voor zeker de basisbehoeften moet zorgen voor een hond.
Hieronder zie ik iig:
- water ter beschikking
- voldoende eten
- droge schuilplek
- medische zorg waar nodig
- voldoende beweging

Dan zorg je denk ik voldoende voor een hond, maar zeker niet perfect... Want ook dat is voor iedereen verschillend

Ik denk dat je er veel beter voor zorgt wanneer je zorgt dat hij mentaal in orde is. Die dingen die jij noemt maken van een doberman een hond die zichzelf opvreet en van een herder een staartdraaiende debiel. Bij mij komt op nr 1 de sociale behoefte. Beter Bonzo eten en een baas die de hele dag bij je is en goed is voor je als hond dan vers vlees eten in een garage na je 3e wandeling van een uur naast de fiets draven. Ik denk dat wanneer je de sociale behoefte voorziet de kans op een probleemhond minimaal wordt. Ga je echter elke week 40 uur werken en mag de hond verder naast je kinderen rondrennen dan is de kans inderdaad groot dat hij seksueel een beetje vreemd gedrag gaat tonen naast de gedragingen verder die ook minimaal apart genoemd mogen worden. Castreren kan hem laten berusten in zijn lot. Eens.

Ik denk dat iedereen in de discussie over castratie uit gaat van zijn eigen honden.Logisch, en daarom krijg je dat welles-nietes gedoe steeds.Want de ene hond reageert schijnbaar toch altijd anders dan de andere
(gelukkig maar )

Noor, of het eerlijk is voor de heren is natuurlijk alleen aan jou te bepalen. Als je echt denkt dat Ollie relaxter is zonder een andere reu zou het inderdaad een optie kunnen zijn voor herplaatsing. Misschien is het voor jouw gevoel een moeilijke situatie, maar voor de beide heren best te doen. Schat de situatie goed in en maak een beslissing. Dan is het altijd goed toch? Maak er maar niet een te groot punt van, ondanks je liefde voor ollie.

Ik heb zelf ook een oude man van 11 jaar die overal tegenaan plast, alles wat van buiten naar binnen komt moet weer even gemarkeerd worden. De dweil staat continu klaar en wasmachine draait overuren. Maar echt geen enkele haar op mn hoofd dat ik hem laat castreren. Hij is heerlijk actief en ontzettend vitaal en nog nooit een dag ziek geweest. Houdt zijn kakelende teven in het gareel en helpt de pups mee opvoeden. In het bos werkt hij hele sporen uit. Zal nooit achter andere loopse teven aan gaan. Kortom een geweldige kerel en zn ballen zijn me heilig

Zou het niet mogelijk kunnen zijn dat als honden in een roedel opgroeien mss anders reageren dan de zg. "huishond" op gecastreerde reuen. Ikzelf merk zeker wel verschil in reactie van mijn teven op gecastreerde reuen. Intacte reuen worden verleid terwijl gecastreerde reuen worden genegeerd en soms wel afgesnauwd.

Ik vind het spijtig dat ik die beslissing heb moeten nemen, vond mijn honden mooi mét ballen.Maar ik heb geen spijt van de beslissing op zich, zou het zo weer doen indien nodig

MARC_S schreef:
Ik beweer overigens niet dat alle honden naar loopse teef gaan ruiken maar wel een aantal. Alle gecastreerde reuen ruiken overigens wel anders want anders konden mijn honden het verschil ook niet meteen en zelfs van een afstand al maken. Die zijn echt niet door mij beïnvloed daarin.

Nou, dan zijn we er Veel reacties, o.a die van mij, kwam(en) omdat je in eerste instantie wel zei dat gecastreerde reuen naar loopse teef ruiken. Dat het zeker niet om alle gecastreerde reuen gaat moest dan wel even genuanceerd worden.
Dat honden er heel vaak verschil tussen maken (ontmoeten van een wel of niet gecastreerde reu) dat zal ongetwijfeld. Zo hebben mijn honden over het algemeen meer met gecastreerde reuen omdat die niet zo overdreven stoer aan komen lopen of meteen op ze willen

Roelfien schreef: Nee, castratie heeft (naast medisch) het doel te zorgen dat een hond die in een constante staat van opwinding verkeert door zijn hormonen enige rust te geven. En dat heeft natuurlijk effect op zijn gedrag, ben ik helemaal mee eens.
Maar een kuthond wordt niet lief door castratie.

En daarom komen er heel wat bazen van een koude kermis thuis als hun gecastreerde reu nog steeds andere reuen naar het leven staat, bijvoorbeeld.
Van wat ik heb meegemaakt met gecastreerde reuen is dat je vooral het verliezen van de sex-drive zeker kunt verwachten als gedragsverandering.

Ik ken gecastreerde reuen die nog zo hun mannetje staan dat je echt even goed moet kijken of er geen ballen hangen. Zelfs Billy (volle reu) trapt er nog wel eens in. Waar dat mee te maken heeft? Leeftijd van castreren wellicht? Dat gedrag van naar sexe-genoten misschien al zo 'ingesleten' is, dat het niet verdwijnt na castratie?
Oh ja, en Silka (gecastreerde teef) houdt niet zo van teven maar volle of gecastreerde reuen (zo lang ze maar niet hard wegrennen/angstig zijn) vindt ze allebei even leuk.

monky (gec.) is nog steeds de baas in huis, ze kunnen erg ver gaan maar klaar is klaar
4 van mijn 5 honden zijn gecastreerd (1 reu & 3 teven), ik hou mijn honden liever in roedelvorm als gescheiden

ook wordt monky niet anders behandeld, of misschien toch wel?? sinds hij gec. is wordt hij niet meer gebeten door andere honden maar dat wil niet zeggen dat er dan maar gereden wordt oid monky toloreerd dat niet, maar daar ontstaan geen gevechten uit
monky is in mijn ogen veel gelukkiger, vrolijker, ontspannen geworden zonder ballen en om die redenen moest hij (vanwege zijn gezondheid) gec. worden, ik vindt het zelfs erg dat ik het niet eerder heb gedaan (hij was 6 ) oke zijn mooie verschijning is totaal verdwenen maar ik heb er een fijnere hond voor terug gekregen

hier heerst er spanning in huis, met 5 honden gebeurt dat gewoon
ze weten er alemaal gewoon goed mee om te gaan, iza & sara zijn hier de spanning veroorzakers
van iza mag dit niet, en van sara dat niet. ze weten daar allemaal goed mee om te gaan en hoe ze het moeten vermijden
en soms hebben ze er scheit aan dan is er een schermutseling maar ik ben zelf niet zo bang dat het uit de hand loopt
en dat gebeurt dan ook niet, ze zoeken het ook maar lekker zelf uit (ben wel op de achtergrond aanwezig natuurlijk, al denk ik dat ik zelf de gene ben die de stress veroorzaakt want het draait meestal om mij)

ook kan ik heel goed begrijpen dat noor het soms ff kwijt moet, soms moet je gewoon ff je verhaal kunnen vertellen
soms ben je ze gewoon ff "zat" en het zou fijn zijn als je dat ff kwijt kan, bij mensen die het ergens wel kunnen begrijpen (hondenforum)
kom op ze is al jaren met die hond bezig, zelfs ik die niet veel schrijf hier weet in grote lijnen waar het hier om gaat

ik zou het dus nog ff aankijken mijn honden kunnen bijvb beter tegen de spanning onderling als bijvb mijn spanning, als ik gespannen ben reageren ze daar heftiger op
iig veel succes & sterkte want wat je beslist zal in mijn ogen allebij wat aanpassing vergen, je moet er zelf achter zien te komen wat voor aanpassing je kiest, of houden of herplaatsen zijn allebij dingen die voor en nadelen hebben

Martijn schreef:
-knip-

Tja, ik weet natuurlijk niet wat voor honden andere mensen hebben maar de mijne lopen een castraat in ieder geval straal voorbij. En als het zich opdringt kan hij een schop onder zijn geopereerde hol krijgen.

Bah, wat een achterlijke opmerking.
-knip-

Castratie dient specifiek dat doel; het aanpassen van het gedrag van de hond/ het wegnemen van de interesse in teefjes/ niet meer vechten met reutjes.

Oh, is dat zo, bij mijn 2 gecastreerde reuen was het specifieke doel ze in leven te houden.

Nou iets meer nuance zou niet misstaan. Ik heb 2 honden op late leeftijd moeten laten castreren, resp. 6 e 7 jaar vanwege medische noodzaak, had ze wss volgens jou beter in kunnen laten slapen.

Bij beide merkte ik géén gedragsverandering, vermoedelijk omdat ze op zo'n late leeftijd pas gecastreerd werden, 1 van beide werd aantrekkelijk voor 1 andere reu, voor de rest geen last.
Ik zou er zelf nooit voor kiezen een hond te laten castreren zonder medische noodzaak, reu of teef, vind het uberhaupt niet prettig als één van mijn dieren een medische ingreep moet ondergaan.
Het zou niet eens in mij opkomen om een hond op jonge leeftijd enigszins medisch aan te passen, maar om de honden die wel gecastreerd zijn te kwalificeren als debiele karikaturen gaat ook een beetje ver.

Nanna schreef:Maar goed, beter eruit zien als een ouwe vent dan een tuin op je buik, niewaar

Precies dat was mijn gedachte dus ook toen ik dit jaar voor de keuze stond met Bayko. Ik had gehoopt hem gewoon z'n hele leven intact te kunnen houden dus in dat opzicht vind ik het wel jammer, maar ik heb liever een gecastreerde dan een dode hond. Wat contact met andere honden betreft merk ik tot nu toe trouwens geen verschil. Bayko is nog steeds super met pups en teven (en dus gelukkig ook met Cyntha ) en een bepaald slag andere reuen mot ie nog steeds niet Ik heb niet het idee dat z'n soortgenoten hem anders behandelen nu z'n ballen eraf zijn, maar dat zal ook te maken hebben met het feit dat Bayko qua gedrag en houding niet is veranderd in z'n interactie met andere honden. De castratie is wel pas 3,5 maand geleden uitgevoerd dus misschien verandert er nog wel iets, maar ik verwacht (en hoop) het eigenlijk niet.

Ik heb Buck laten castreren omdat voor mij op een gegeven moment duidelijk werd dat als hij zich zo zou blijven gedragen naar andere volle reuen hij niet meer los kon lopen. Buck is een poolhond/herder kruising. Loslopen is voor hem het belangrijkste in zijn leven. Die 2 a 3 uren per dag leeft hij eigenlijk voor. Als hij een dag niet los kan veranderd hij in een depri hond.

Ik was zelf niet in staat om hem zich anders te laten gedragen, en ook had ik niet voldoende appel op hem. Daarbij het feit dat we in een drukke stad wonen en ik niet in staat was om wel mogelijkheden voor hem te scheppen om los te lopen.

Buck is toen gecastreerd. Buiten het feit dat hij daardoor voor mij beter bereikbaar werd was er ook het feit dat bij zijn gepats naar andere volle reuen deze hem wat meer krediet gaven na de castratie. Daardoor gaf dit mij de mogelijkheid om hem beter te kunnen trainen waardoor hij nu goed onder appel staat en los kan lopen.

Zeker geen ideale oplossing en je zou kunnen zeggen als Buck op dat moment bij iemand had gewoond die er meer ervaring mee had en in een betere omgeving had gewoond, dat de castratie vermeden had kunnen worden. Maar dat was niet zo. Hij woonde bij mij, en buiten het feit dat ik zelf herplaatsen geen optie vond, was het ook het soort hond dat al verschillende bazen achter de rug zou hebben gehad op 2 jarige leeftijd dus of hij bij iemand anders beter af was geweest is maar de vraag.

Misschien als ik de ervaring had gehad die ik nu heb dat het wel goed was gegaan zonder castratie. Maar je moet het doen met wat voorhanden is en in die situatie was het de beste beslissing die ik kon nemen na al ruim een jaar een poging gedaan te hebben om het op te lossen.

Niet als excuus bedoeld maar als uitleg dat het niet alleen maar de geslachtsdrift is waardoor honden worden gecastreerd. Het maakt mij ook verder niet uit wat iemand anders er van vind. Buck is een vrolijke en gelukkige en slanke hond . Daar gaat het me om.

Inge O schreef:

Ri@ schreef:Ik heb Buck laten castreren omdat voor mij op een gegeven moment duidelijk werd dat als hij zich zo zou blijven gedragen naar andere volle reuen hij niet meer los kon lopen. Buck is een poolhond/herder kruising. Loslopen is voor hem het belangrijkste in zijn leven. Die 2 a 3 uren per dag leeft hij eigenlijk voor. Als hij een dag niet los kan veranderd hij in een depri hond.

Ik was zelf niet in staat om hem zich anders te laten gedragen, en ook had ik niet voldoende appel op hem. Daarbij het feit dat we in een drukke stad wonen en ik niet in staat was om wel mogelijkheden voor hem te scheppen om los te lopen.

Buck is toen gecastreerd. Buiten het feit dat hij daardoor voor mij beter bereikbaar werd was er ook het feit dat bij zijn gepats naar andere volle reuen deze hem wat meer krediet gaven na de castratie. Daardoor gaf dit mij de mogelijkheid om hem beter te kunnen trainen waardoor hij nu goed onder appel staat en los kan lopen.

Zeker geen ideale oplossing en je zou kunnen zeggen als Buck op dat moment bij iemand had gewoond die er meer ervaring mee had en in een betere omgeving had gewoond, dat de castratie vermeden had kunnen worden. Maar dat was niet zo. Hij woonde bij mij, en buiten het feit dat ik zelf herplaatsen geen optie vond, was het ook het soort hond dat al verschillende bazen achter de rug zou hebben gehad op 2 jarige leeftijd dus of hij bij iemand anders beter af was geweest is maar de vraag.

Misschien als ik de ervaring had gehad die ik nu heb dat het wel goed was gegaan zonder castratie. Maar je moet het doen met wat voorhanden is en in die situatie was het de beste beslissing die ik kon nemen na al ruim een jaar een poging gedaan te hebben om het op te lossen.

Niet als excuus bedoeld maar als uitleg dat het niet alleen maar de geslachtsdrift is waardoor honden worden gecastreerd. Het maakt mij ook verder niet uit wat iemand anders er van vind. Buck is een vrolijke en gelukkige en slanke hond . Daar gaat het me om.

dit vind ik nu een typisch verhaal waar (wat mij betreft) geen speld tussen te krijgen is en zo goed aangeeft dat 'zeg sowieso nee tegen castratie ' gewoon kortzichtig is en een hond meer kwaad dan goed kan doen, in sommige gevallen .

Mee eens!
Ben blij voor Ria (en Buck!) dat het zo heeft uitgepakt. Tegelijkertijd maakt dit verhaal ook duidelijk dat het castreren op zich geen 'wondermiddel' is om aanvaringen tussen reuen 'zo maar' te doen stoppen. Een beter bereikbare hond, die beter reageert op training, dat is de uitkomst van castratie (iig bij Buck).

Rami schreef:

Inge O schreef:

Ri@ schreef:Ik heb Buck laten castreren omdat voor mij op een gegeven moment duidelijk werd dat als hij zich zo zou blijven gedragen naar andere volle reuen hij niet meer los kon lopen. Buck is een poolhond/herder kruising. Loslopen is voor hem het belangrijkste in zijn leven. Die 2 a 3 uren per dag leeft hij eigenlijk voor. Als hij een dag niet los kan veranderd hij in een depri hond.

Ik was zelf niet in staat om hem zich anders te laten gedragen, en ook had ik niet voldoende appel op hem. Daarbij het feit dat we in een drukke stad wonen en ik niet in staat was om wel mogelijkheden voor hem te scheppen om los te lopen.

Buck is toen gecastreerd. Buiten het feit dat hij daardoor voor mij beter bereikbaar werd was er ook het feit dat bij zijn gepats naar andere volle reuen deze hem wat meer krediet gaven na de castratie. Daardoor gaf dit mij de mogelijkheid om hem beter te kunnen trainen waardoor hij nu goed onder appel staat en los kan lopen.

Zeker geen ideale oplossing en je zou kunnen zeggen als Buck op dat moment bij iemand had gewoond die er meer ervaring mee had en in een betere omgeving had gewoond, dat de castratie vermeden had kunnen worden. Maar dat was niet zo. Hij woonde bij mij, en buiten het feit dat ik zelf herplaatsen geen optie vond, was het ook het soort hond dat al verschillende bazen achter de rug zou hebben gehad op 2 jarige leeftijd dus of hij bij iemand anders beter af was geweest is maar de vraag.

Misschien als ik de ervaring had gehad die ik nu heb dat het wel goed was gegaan zonder castratie. Maar je moet het doen met wat voorhanden is en in die situatie was het de beste beslissing die ik kon nemen na al ruim een jaar een poging gedaan te hebben om het op te lossen.

Niet als excuus bedoeld maar als uitleg dat het niet alleen maar de geslachtsdrift is waardoor honden worden gecastreerd. Het maakt mij ook verder niet uit wat iemand anders er van vind. Buck is een vrolijke en gelukkige en slanke hond . Daar gaat het me om.

dit vind ik nu een typisch verhaal waar (wat mij betreft) geen speld tussen te krijgen is en zo goed aangeeft dat 'zeg sowieso nee tegen castratie ' gewoon kortzichtig is en een hond meer kwaad dan goed kan doen, in sommige gevallen .

Mee eens!
Ben blij voor Ria (en Buck!) dat het zo heeft uitgepakt. Tegelijkertijd maakt dit verhaal ook duidelijk dat het castreren op zich geen 'wondermiddel' is om aanvaringen tussen reuen 'zo maar' te doen stoppen. Een beter bereikbare hond, die beter reageert op training, dat is de uitkomst van castratie (iig bij Buck).

Nee castratie op zich is geen wondermiddel. Je moet er evengoed wel goed mee aan de slag in de vorm van training.

Ri@ schreef:Ik heb Buck laten castreren omdat voor mij op een gegeven moment duidelijk werd dat als hij zich zo zou blijven gedragen naar andere volle reuen hij niet meer los kon lopen. Buck is een poolhond/herder kruising. Loslopen is voor hem het belangrijkste in zijn leven. Die 2 a 3 uren per dag leeft hij eigenlijk voor. Als hij een dag niet los kan veranderd hij in een depri hond.

Ik was zelf niet in staat om hem zich anders te laten gedragen, en ook had ik niet voldoende appel op hem. Daarbij het feit dat we in een drukke stad wonen en ik niet in staat was om wel mogelijkheden voor hem te scheppen om los te lopen.

Buck is toen gecastreerd. Buiten het feit dat hij daardoor voor mij beter bereikbaar werd was er ook het feit dat bij zijn gepats naar andere volle reuen deze hem wat meer krediet gaven na de castratie. Daardoor gaf dit mij de mogelijkheid om hem beter te kunnen trainen waardoor hij nu goed onder appel staat en los kan lopen.

Zeker geen ideale oplossing en je zou kunnen zeggen als Buck op dat moment bij iemand had gewoond die er meer ervaring mee had en in een betere omgeving had gewoond, dat de castratie vermeden had kunnen worden. Maar dat was niet zo. Hij woonde bij mij, en buiten het feit dat ik zelf herplaatsen geen optie vond, was het ook het soort hond dat al verschillende bazen achter de rug zou hebben gehad op 2 jarige leeftijd dus of hij bij iemand anders beter af was geweest is maar de vraag.

Misschien als ik de ervaring had gehad die ik nu heb dat het wel goed was gegaan zonder castratie. Maar je moet het doen met wat voorhanden is en in die situatie was het de beste beslissing die ik kon nemen na al ruim een jaar een poging gedaan te hebben om het op te lossen.

Niet als excuus bedoeld maar als uitleg dat het niet alleen maar de geslachtsdrift is waardoor honden worden gecastreerd. Het maakt mij ook verder niet uit wat iemand anders er van vind. Buck is een vrolijke en gelukkige en slanke hond . Daar gaat het me om.

Jij hebt er dus een afweging voor gemaakt. En je staat er vierkant achter en dus heb je er volgens mij nog nooit commentaar op gehad toch? Er zijn echter genoeg mensen die hun hond niet geven wat hij nodig heeft en dan de hond castreren omdat hij "oversekst" is oid. Ik ken geen oversekste honden die krijgen wat ze nodig hebben. Ik geloof sowieso totaal niet in zomaar oversekste honden. Die hebben of een baas die alles rondom seks extreem en eng vindt of ze zijn zo gefrustreerd dat ze de hele dag gaan rijden om aandacht en weet ik wat. Een tevreden hond rijdt niet op alles wat beweegt. Misschien bestaan ze wel maar ik heb er nog nooit een gezien. ik zou het dan ook een debiele hond vinden waar iets niet aan spoort.

En de honden die eenzaam en totaal gefixeert op andere honden rondlopen vertonen ook al snel abnormaal gedrag als ze een keer bij een hond komen.

MARC_S schreef:

Ri@ schreef:Ik heb Buck laten castreren omdat voor mij op een gegeven moment duidelijk werd dat als hij zich zo zou blijven gedragen naar andere volle reuen hij niet meer los kon lopen. Buck is een poolhond/herder kruising. Loslopen is voor hem het belangrijkste in zijn leven. Die 2 a 3 uren per dag leeft hij eigenlijk voor. Als hij een dag niet los kan veranderd hij in een depri hond.

Ik was zelf niet in staat om hem zich anders te laten gedragen, en ook had ik niet voldoende appel op hem. Daarbij het feit dat we in een drukke stad wonen en ik niet in staat was om wel mogelijkheden voor hem te scheppen om los te lopen.

Buck is toen gecastreerd. Buiten het feit dat hij daardoor voor mij beter bereikbaar werd was er ook het feit dat bij zijn gepats naar andere volle reuen deze hem wat meer krediet gaven na de castratie. Daardoor gaf dit mij de mogelijkheid om hem beter te kunnen trainen waardoor hij nu goed onder appel staat en los kan lopen.

Zeker geen ideale oplossing en je zou kunnen zeggen als Buck op dat moment bij iemand had gewoond die er meer ervaring mee had en in een betere omgeving had gewoond, dat de castratie vermeden had kunnen worden. Maar dat was niet zo. Hij woonde bij mij, en buiten het feit dat ik zelf herplaatsen geen optie vond, was het ook het soort hond dat al verschillende bazen achter de rug zou hebben gehad op 2 jarige leeftijd dus of hij bij iemand anders beter af was geweest is maar de vraag.

Misschien als ik de ervaring had gehad die ik nu heb dat het wel goed was gegaan zonder castratie. Maar je moet het doen met wat voorhanden is en in die situatie was het de beste beslissing die ik kon nemen na al ruim een jaar een poging gedaan te hebben om het op te lossen.

Niet als excuus bedoeld maar als uitleg dat het niet alleen maar de geslachtsdrift is waardoor honden worden gecastreerd. Het maakt mij ook verder niet uit wat iemand anders er van vind. Buck is een vrolijke en gelukkige en slanke hond . Daar gaat het me om.

Jij hebt er dus een afweging voor gemaakt. En je staat er vierkant achter en dus heb je er volgens mij nog nooit commentaar op gehad toch? Er zijn echter genoeg mensen die hun hond niet geven wat hij nodig heeft en dan de hond castreren omdat hij "oversekst" is oid. Ik ken geen oversekste honden die krijgen wat ze nodig hebben. Ik geloof sowieso totaal niet in zomaar oversekste honden. Die hebben of een baas die alles rondom seks extreem en eng vindt of ze zijn zo gefrustreerd dat ze de hele dag gaan rijden om aandacht en weet ik wat. Een tevreden hond rijdt niet op alles wat beweegt. Misschien bestaan ze wel maar ik heb er nog nooit een gezien. ik zou het dan ook een debiele hond vinden waar iets niet aan spoort.

En de honden die eenzaam en totaal gefixeert op andere honden rondlopen vertonen ook al snel abnormaal gedrag als ze een keer bij een hond komen.

Ik heb er inderdaad nog nooit commentaar op gehad. En ik denk dat het de beste keuze is geweest in die omstandigheden. Ik vind een ongecastreerde reu ook veel mooier. Maar het is dan een keuze tussen gelukkig of mooi en dan is de keus al snel gemaakt. Gelukkig en mooi is beter natuurlijk Hoewel ik Buck met mijn roze bril nog steeds best mooi vind
En ik ben het met je eens dat castratie om "oversekstheid" wat makkelijk overkomt.

Zou het sowieso nog even een tijdje aan kijken. En in de tussentijd kun je je bedenken dat mocht het voor jouw gevoeln niet goed zijn met welke van de 2 je "meer" hebt.

ik heb er wel een over gedacht om mijn volle teefje juist te laten castreren in de hoop dat ze iets feller/assertiever wordt.

Niet gedaan overigens omdat het argument 'niet snijden in een gezonde hond' voor mij nog altijd zwaarder weegt.

pooh schreef:ik heb er wel een over gedacht om mijn volle teefje juist te laten castreren in de hoop dat ze iets feller/assertiever wordt.

vanwege melkkliertumoren heb ik mijn basenjiteef moeten laten castreren, ik was bang dat het effect ervan zou zijn dat ze nog feller en agressiever werd en helemaal niet meer in de roedel zou passen.... het tegendeel is waar, het beestje zit veel beter in dr vel, is relaxter en zachter geworden , accepteert ineens de meeste drukte in de roedel, staat niet meer zo op dr strepen ( tenzij het om voer gaat of ze moe en sjago is ) en lijkt weer een jonge hond van 3 jaar oud tijdens de wandelingen

dus het kan ook anders uitpakken

als ze nog braver wordt kan ze zo in de etalage van Bart Smit

pooh schreef:als ze nog braver wordt kan ze zo in de etalage van Bart Smit

Neeheee, van Carpet Right

Marie-Josée schreef:

pooh schreef:als ze nog braver wordt kan ze zo in de etalage van Bart Smit

Neeheee, van Carpet Right

kan ook, maar voorlopig beweegt ze nog hoor