Het HondenForum

Stang schreef: Alle andere woorden ook, ze troosten allemaal, van het kleinste woord tot de mooiste zinnen. Ik weet hoe ze bedoeld zijn en alles troost.

Het gaat vooral nog met vallen Suzanne, ik probeer op te staan steeds weer, maar erg wil het nog niet lukken.
Ik wil alleen maar foto's kijken, filmpjes kijken en met Moritz bezig zijn, maar tegelijkertijd raak ik hier compleet van over mijn toeren. Dus ik ga toch proberen wat afleiding te zoeken.
Kaya is ook zo timide en is nog totaal niet bij me komen liggen, een klein knuffeltje is alles en dan gaat ze weer timide liggen.
We hebben even tijd nodig om te verwerken wat er de laatste tijd allemaal is gebeurd, van zeer hoopvol naar geen hoop en visa-versa steeds maar weer en uiteindelijk een einde wat ik te allen tijde voor Moppie had willen voorkomen, maar niet heb aan zien komen.

De gedachtes aan 'oneerlijk' probeer ik te verdringen... hij had recht op zoveel meer, op een gezonde afgelopen 4 jaar áls ik het maar geweten had, op nog zoveel meer jaren waarin hij op kon bloeien.
Een kloterige teek heeft hem vermoord, een stichting die veel te laconiek met levens van honden is omgegaan....
Maar ik wil proberen daar allemaal niet aan te denken, om niet naast verdriet ook nog woede en verbittering te voelen. Dat is niet hoe Moritz was en dat wil ik dus eigenlijk ook niet.

M'n schaduw is er niet meer en ik moet proberen verder te gaan, uiteindelijk zal het opstaan weer lukken, maar het is voor nu nog heel erg moeilijk allemaal...

Hanneke2 schreef:

Stang schreef: Alle andere woorden ook, ze troosten allemaal, van het kleinste woord tot de mooiste zinnen. Ik weet hoe ze bedoeld zijn en alles troost.

Het gaat vooral nog met vallen Suzanne, ik probeer op te staan steeds weer, maar erg wil het nog niet lukken.
Ik wil alleen maar foto's kijken, filmpjes kijken en met Moritz bezig zijn, maar tegelijkertijd raak ik hier compleet van over mijn toeren. Dus ik ga toch proberen wat afleiding te zoeken.
Kaya is ook zo timide en is nog totaal niet bij me komen liggen, een klein knuffeltje is alles en dan gaat ze weer timide liggen.
We hebben even tijd nodig om te verwerken wat er de laatste tijd allemaal is gebeurd, van zeer hoopvol naar geen hoop en visa-versa steeds maar weer en uiteindelijk een einde wat ik te allen tijde voor Moppie had willen voorkomen, maar niet heb aan zien komen.

De gedachtes aan 'oneerlijk' probeer ik te verdringen... hij had recht op zoveel meer, op een gezonde afgelopen 4 jaar áls ik het maar geweten had, op nog zoveel meer jaren waarin hij op kon bloeien.
Een kloterige teek heeft hem vermoord, een stichting die veel te laconiek met levens van honden is omgegaan....
Maar ik wil proberen daar allemaal niet aan te denken, om niet naast verdriet ook nog woede en verbittering te voelen. Dat is niet hoe Moritz was en dat wil ik dus eigenlijk ook niet.

M'n schaduw is er niet meer en ik moet proberen verder te gaan, uiteindelijk zal het opstaan weer lukken, maar het is voor nu nog heel erg moeilijk allemaal...

Ik denk ook dat je niet moet verwachten dat je na een paar dagen weer gewoon verder kan met je leven, jullie zullen echt alledrie wel even tijd nodig hebben om te rouwen en om van Moritz een hele mooie herinnering te maken in plaats van alleen maar een berg verdriet om het verlies.

Ik weet trouwens niet of je het gelezen hebt op het buitenlandse hondenforum, maar op dezelfde dag als Moritz is een opvangpup van Anita P. gestorven, aan een longontsteking. En heel stom, maar ik zie telkens in gedachten jouw Moritz daar op de regenboogbrug spelen met die pup met dat zwarte hartje op zijn roze neus, en dan schiet ik weer vol...

Het is ergens wel lullig voor al die vele mensen die ook een hond hebben verloren, want het is altijd vreselijk om je maatje kwijt te raken, maar wat anderen al zeiden, voor sommige forumhonden voel je toch wat extra. En Moritz was zonder dat hij er zelf weet van had heel erg populair hier.