Het HondenForum

Marion. schreef:

Caro. schreef: Ook dat heb ik gehad, zeker met Kaya: vanaf pup en een geweldige gehoorzame baasgerichte hond. Ik was dol op haar, een blik tussen
ons was genoeg om precies te weten wat de ander wilde.

Het geeft voor mij echter meer voldoening als ik zie hoe een hele bange hond opbloeit of hoe een hysterisch gevalletje langzaamaan de
rust en het vertrouwen vindt.
Bij beide was het niet de bedoeling: van Moritz wist ik absoluut niet hoe bang hij was en bij Jessie was de bedoeling een makkelijk hondje
van 15 kilo.
Het is slikken geweest en soms nog wel, maar we zijn zo'n eind gekomen samen en dat vind ik mooi en speciaal

Dat gezegd hebbende, wordt de volgende (hopelijk pas over 10 of 12 jaar) toch echt dat makkelijke hondje

En als het andersom was geweest Caro? Als Moritz eerst was en daarna pas Kaya? Dus dat je na het drama met je vorige pup eerst angstige Moritz had gehad?

Saar was zo'n makkelijke hond. En ik had dat heel erg nodig na het drama met de vorige 2. En nog scheet ik 7 kleuren stront toen ik 7,5 week oud pupje middenin het bos los liet. Niet eens op een pad, gewoon in the middle of nowhere. En maar bij me lokken en feestjes vieren. Maar echt heel erg snel gaf zij ons het vertrouwen in het wezen hond terug. Konden we misschien toch wel honden groot brengen. En daarom zit juist zij in ieder vezel van mijn lijf.
Collega belde me een keer, of het kon dat er een blonde Lab bij mij op de oprit lag (Saar had een redelijk korte vacht voor een Golden). Heb gevraagd of ze even terug wilde, en kijken of de Lab reageerde op SaarMiep. Ja dus. Het was dus Saar. Ik had in de haast de deur niet goed gesloten, en zij is toen op de oprit gaan liggen met Miep nog binnen. Ik weet zeker dat zij er een stokje voor gestoken had als Miep ook naar buiten wilde glippen. En ik weet ook zeker dat als collega haar niet naar binnen gedaan had, dat ze er 's middags nog zou hebben gelegen als Pieter thuis zou komen.
De band van mij met Miep was heel anders, en die met Sis ook trouwens. Beslist niet minder, maar gewoon heel anders.

Ja dat is een goeie... ik weet het niet, alhoewel niet zo gek veel later Moritz kwam (nog geen jaar na Tara).

Kaya kwam na Tara (het pup drama) en Kaya was ontzettend makkelijk. Het enige wat zij wilde in haar leven, is ons een plezier doen.
Een schuchter en pienter pupje, een geweldige hond.
Toen zij zo'n 8 á 9 maanden was, kwam Moritz erbij, dat was dus nog geen jaar na Tara.
Ik weet zeker dat ik overbezorgd was naar Moritz; Pieter zei dat vaak tegen me, maar ik luisterde naar niets of niemand, Moritz was van mij en
niemand moest zich ermee bemoeien Ongetwijfeld de reactie op Tara.

Toen Moritz overleed (5.5 jaar was hij pas) en Kaya alleen overbleef en zij het totaal niet meer naar d'r zin had als enige hond, wilde ik eerst
weer een 'buitenlandse' hond... nou ja, totdat de nachtmerries begonnen dat ook die ziek zou zijn
en toen heb ik voor een makkelijke weg gekozen toen pup Puchu op ons pad kwam.

Ik denk dat misschien alle honden op het juiste moment gekomen zijn... net zoals Saar bij jou: die moest bij jullie komen om je weer vertrouwen
te geven, net zoals Kaya bij ons moest komen om dezelfde reden. Zo denk ik dan maar

De reden van Jessie, daar moet ik nog achter komen
Ahhhh... nee, dat is niet helemaal waar hoor: in best wel moeilijke jaren (broer overleden, moeder ernstig ziek) is zij de clown die me iedere
dag weer aan het lachen maakt

Caro. schreef:Ja dat is een goeie... ik weet het niet, alhoewel niet zo gek veel later Moritz kwam (nog geen jaar na Tara).

Kaya kwam na Tara (het pup drama) en Kaya was ontzettend makkelijk. Het enige wat zij wilde in haar leven, is ons een plezier doen.
Een schuchter en pienter pupje, een geweldige hond.
Toen zij zo'n 8 á 9 maanden was, kwam Moritz erbij, dat was dus nog geen jaar na Tara.
Ik weet zeker dat ik overbezorgd was naar Moritz; Pieter zei dat vaak tegen me, maar ik luisterde naar niets of niemand, Moritz was van mij en
niemand moest zich ermee bemoeien Ongetwijfeld de reactie op Tara.

Toen Moritz overleed (5.5 jaar was hij pas) en Kaya alleen overbleef en zij het totaal niet meer naar d'r zin had als enige hond, wilde ik eerst
weer een 'buitenlandse' hond... nou ja, totdat de nachtmerries begonnen dat ook die ziek zou zijn
en toen heb ik voor een makkelijke weg gekozen toen pup Puchu op ons pad kwam.

Ik denk dat misschien alle honden op het juiste moment gekomen zijn... net zoals Saar bij jou: die moest bij jullie komen om je weer vertrouwen
te geven, net zoals Kaya bij ons moest komen om dezelfde reden. Zo denk ik dan maar

De reden van Jessie, daar moet ik nog achter komen
Ahhhh... nee, dat is niet helemaal waar hoor: in best wel moeilijke jaren (broer overleden, moeder ernstig ziek) is zij de clown die me iedere
dag weer aan het lachen maakt

Haha
Nou ja, ik geloof niet zo in voorzieningen. En redenen waarom iets gebeurt zoals het gebeurt. En bij ons was het ook niet helemaal toevallig natuurlijk, want er was bij de laatste 3 een fokker die al onze omstandigheden kende.

Nou ja, ik wilde eigenlijk alleen maar zeggen dat ik niet denk dat "de mate van hoeveel je moet werken aan je hond" bepalend is voor je band met elkaar

Marion. schreef: Nou ja, ik wilde eigenlijk alleen maar zeggen dat ik niet denk dat "de mate van hoeveel je moet werken aan je hond" bepalend is voor je band met elkaar

Dacht ik ook hoor, met die lastpakken. Je maakt jezelf wat wijs.
Waarom zou je voor een aangepaste hond niet net zo je best doen.

Die is lastig.. Jasper is mijn speciaaltje, mijn maatje, mijn gestoorde clown. We hebben een speciale band, voelen elkaar goed aan en ja hij heeft een handleiding, maar doordat we daar zo aan hebben moeten werken is onze band erg groot.
Maar Nikon, ja Nikon, ik weet niet wat het is met die hond, maar die heeft mij helemaal om z'n pootjes gedraaid. Die hond is mijn once in a lifetime hond. Hij is alles wat ik zoek in een hond. Stoer, grappig (ja, hij vind zichzelf ook echt super grappig), lief, zacht en tijdens 't werk heel serieus.
Ze zijn me allebei ontzettend dierbaar en met beiden een hele andere band, allebei op een andere manier. Ze zijn ook echt tegenpolen, maar bij elkaar is 't echt alles zegmaar

Er was ooit een "lievelings-combinatie". Billy en Silka. Die vulden elkaar perfect aan, ze vulden mij perfect aan. En er hoorde ook nog een poes bij: Brutus.
Billy is al weer 8 jaar dood, Brutus 7 jaar en Silka overleed onlangs. Ik droom nog regelmatig van dit drietal. Hoe we naar onze boerderij in Frankrijk gingen en zij daar in de tuin lagen te chillen alsof we er al jaren woonden.




Nu is er Sam. In mijn hart vanaf het moment dat hij op Schiphol uit de Vari-kennel stapte. Zo vol vertrouwen.



Ik heb gewoon meerdere lievelingshonden. Ze horen ook allemaal bij een bepaalde periode in mijn leven. Onlosmakelijk verbonden.

Och, toch Silka overleden. Ik vind het zo bijzonder hoe oud zij is geworden. Wat een lief hoofd had ze
Sterkte met het verlies, Rami

Donner is mijn eerste eigen hond en vanaf dag 1 wist ik, die hond zal nooit mijn zijde verlaten. Dat vind ik wel heel bijzonder, maar hij kan wel echt het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Altijd de grenzen zoeken om vervolgens weer heel lief naast me te komen lopen met z'n koppie omhoog. Zo jong nog, maar nu al heel bijzonder. Ik denk dat hij wel echt mijn lievelingshond is.

Met de teven is dat anders, misschien ben ik een reuenmens. Met Bayleigh heb ik niets, die gaat haar eigen gang en daar kan ik dan weer niets mee. Met Quira heb ik ook weinig, al is ze lief hoor, maar ze dient altijd omgekocht te worden met eten. Voor Donner hoef ik niets te doen, natuurlijk doe ik dat wel meestal, maar een vreugdehuppel is al genoeg als beloning. Hij vindt het gewoon fantastisch om samen dingen te doen. Dat karakter vind ik fantastisch.
Yara was mijn hond...die liep altijd weg als ze in de tuin was en wij even binnen, maar ik kon alles met haar. Ze liep ook nooit weg tijdens het wandelen trouwens, heel apart
1 keer als pup viel ze van een bruggetje en ik kon haar nog net aan haar halsband omhoog trekken (toen was het nog normaal dat je als 12-jarige met je pup kon lopen haha) sindsdien had ze alle vertrouwen in me. Maar pfoe wat kon ze je laten schrikken met dat soort acties. Ik werd gepest op school en dan is zo'n hond een levensredder.

Cataleya is er nog maar te kort om wat over te zeggen al is het wel een droppie hoor. Maar denk dat die eerste eigen hond toch het speciaalste blifjt

Manuma schreef:Och, toch Silka overleden. Ik vind het zo bijzonder hoe oud zij is geworden. Wat een lief hoofd had ze
Sterkte met het verlies, Rami

Dankjewel! Ik heb het inderdaad niet gedeeld hier. Ik kom hier niet zo vaak meer en dacht eigenlijk dat er niet veel HF-ers meer waren die Sil “kende”.

Ze is 18 jaar geworden. Ze had zo veel ouderdomskwalen bij elkaar dat ik de stilaan de lichtjes in haar ogen zag doven. Mijn vriend, Sam en ik hebben heel bewust afscheid genomen. Het ging heel kalm. Ze verliet het leven in mijn armen. Na zoveel jaar aan mijn zijde is het een enorm gemis, maar het is ook goed zo.

Jorla is mijn lievelingshond. Behalve Yuna zijn al mijn honden overleden, maar Jorla zal altijd mijn lievelingshond blijven.
Zo stoer, ik was zo trots op haar.

Niet dat het met Yuna behelpen is hoor, ze is echt wel mijn maatje, maar ik val nu eenmaal op grote, zware honden.

Rami schreef:

Manuma schreef:Och, toch Silka overleden. Ik vind het zo bijzonder hoe oud zij is geworden. Wat een lief hoofd had ze
Sterkte met het verlies, Rami

Dankjewel! Ik heb het inderdaad niet gedeeld hier. Ik kom hier niet zo vaak meer en dacht eigenlijk dat er niet veel HF-ers meer waren die Sil “kende”.

Ze is 18 jaar geworden. Ze had zo veel ouderdomskwalen bij elkaar dat ik de stilaan de lichtjes in haar ogen zag doven. Mijn vriend, Sam en ik hebben heel bewust afscheid genomen. Het ging heel kalm. Ze verliet het leven in mijn armen. Na zoveel jaar aan mijn zijde is het een enorm gemis, maar het is ook goed zo.

Ach Irmelin, deze had ik ook gemist. Mooie, wijze Silka. Fijn dat het rustig ging, heel veel sterkte

Och Silka heel veel sterkte

Rami schreef:

Manuma schreef:Och, toch Silka overleden. Ik vind het zo bijzonder hoe oud zij is geworden. Wat een lief hoofd had ze
Sterkte met het verlies, Rami

Dankjewel! Ik heb het inderdaad niet gedeeld hier. Ik kom hier niet zo vaak meer en dacht eigenlijk dat er niet veel HF-ers meer waren die Sil “kende”.

Ze is 18 jaar geworden. Ze had zo veel ouderdomskwalen bij elkaar dat ik de stilaan de lichtjes in haar ogen zag doven. Mijn vriend, Sam en ik hebben heel bewust afscheid genomen. Het ging heel kalm. Ze verliet het leven in mijn armen. Na zoveel jaar aan mijn zijde is het een enorm gemis, maar het is ook goed zo.

Ach Silka maar 18 jaar geworden ... wat een leeftijd zeg!
Zoveel prachtige herinneringen, maar na 18 jaar ook een heel groot gemis.

Heel veel sterkte gewenst

Silka is een van de forumhonden die ik altijd bijzonder heb gevonden.
Omdat ik haar werkelijk zo prachtig vond en later ook nog dat ze zo’n prachtige leeftijd wist te halen. Sterkte met het verlies en het grote gemis van je meisje.

Nanna schreef:

Rami schreef: Ze is 18 jaar geworden.

Ongelooflijk. Echt geweldige leeftijd. Sterkte met het verlies

Wat lief, dankjewel.

maart schreef:Och Silka heel veel sterkte

Bedankt!

Caro. schreef:

Rami schreef:

Manuma schreef:Och, toch Silka overleden. Ik vind het zo bijzonder hoe oud zij is geworden. Wat een lief hoofd had ze
Sterkte met het verlies, Rami

Dankjewel! Ik heb het inderdaad niet gedeeld hier. Ik kom hier niet zo vaak meer en dacht eigenlijk dat er niet veel HF-ers meer waren die Sil “kende”.

Ze is 18 jaar geworden. Ze had zo veel ouderdomskwalen bij elkaar dat ik de stilaan de lichtjes in haar ogen zag doven. Mijn vriend, Sam en ik hebben heel bewust afscheid genomen. Het ging heel kalm. Ze verliet het leven in mijn armen. Na zoveel jaar aan mijn zijde is het een enorm gemis, maar het is ook goed zo.

Ach Silka maar 18 jaar geworden ... wat een leeftijd zeg!
Zoveel prachtige herinneringen, maar na 18 jaar ook een heel groot gemis.

Heel veel sterkte gewenst

Dankjewel, ja, heel veel herinneringen. Een tijdperk in heel veel opzichten.

Dennenappel schreef:Silka is een van de forumhonden die ik altijd bijzonder heb gevonden.
Omdat ik haar werkelijk zo prachtig vond en later ook nog dat ze zo’n prachtige leeftijd wist te halen. Sterkte met het verlies en het grote gemis van je meisje.

Oh echt? Wat fijn om te lezen. Ze was ook heel bijzonder. In alles. En dankjewel!

Rami schreef:

Manuma schreef:Och, toch Silka overleden. Ik vind het zo bijzonder hoe oud zij is geworden. Wat een lief hoofd had ze
Sterkte met het verlies, Rami

Dankjewel! Ik heb het inderdaad niet gedeeld hier. Ik kom hier niet zo vaak meer en dacht eigenlijk dat er niet veel HF-ers meer waren die Sil “kende”.

Ze is 18 jaar geworden. Ze had zo veel ouderdomskwalen bij elkaar dat ik de stilaan de lichtjes in haar ogen zag doven. Mijn vriend, Sam en ik hebben heel bewust afscheid genomen. Het ging heel kalm. Ze verliet het leven in mijn armen. Na zoveel jaar aan mijn zijde is het een enorm gemis, maar het is ook goed zo.

Jeetje wat een prachtige leeftijd heeft ze gehaald, maar blijft treurig om afscheid te moeten nemen.

Ik heb niet echt een lievelingshond, elke hond heeft op zijn eigen manier herinneringen achtergelaten of doen dat nog steeds.

Eerder schreef ik dat Ari mijn lievelingshond is, dat is ten dele waar, want het is zeker een schat van een hond en ik ben echt dol op hem, geweldige clown in ons huis.
Maar met Yla had ik een speciale band, kan het niet goed beschrijven, maar zij was echt onder mijn huid gekropen zoals je dat wel eens hebt.
Voor Ria was het de hond ervoor, dat was Buddy, een Rottweiler x Herder, een geweldige hond ook, daar kon zij mee lezen en schrijven, die 2 hadden echt een hele hechte band.
Maar onze Aar is ook echt een geweldige hond hoor, we zijn gek op hem.

Mijn laatste aanwinst Bink, nog nooit een lievere en socialere hond als hem gezien.. die had ik 6 jaar eerder moeten hebben..

Verstuurd vanaf mijn SM-G935F met Tapatalk

Umi, dat was vanaf dag 1 mijn schaduw, mijn meisje die er altijd was en die ik niks heb hoeven leren, ze deed gewoon alles en zonder verlies van haar eigen ik

Toen Kiara aankwam was m’n eerste gevoel, dat is m’n “nieuwe” Umi. Een deel van het proces, een zware orthopedische operatie nav trauma herhaalt zich ook. Verder is ze ook echt mijn schaduw, mijn meisje en wederom zonder verlies van haar eigen ik.

En ja de rest is me ook dierbaar, maar toch anders, niet iets wat ik kan benoemen maar gewoon wat ik voel

Al mijn honden zijn mij lief, ik ben (en was) met allen een team
Maar Devlin en ik waren één