Marion. schreef:En als het andersom was geweest Caro? Als Moritz eerst was en daarna pas Kaya? Dus dat je na het drama met je vorige pup eerst angstige Moritz had gehad?Caro. schreef: Ook dat heb ik gehad, zeker met Kaya: vanaf pup en een geweldige gehoorzame baasgerichte hond. Ik was dol op haar, een blik tussen
ons was genoeg om precies te weten wat de ander wilde.
Het geeft voor mij echter meer voldoening als ik zie hoe een hele bange hond opbloeit of hoe een hysterisch gevalletje langzaamaan de
rust en het vertrouwen vindt.
Bij beide was het niet de bedoeling: van Moritz wist ik absoluut niet hoe bang hij was en bij Jessie was de bedoeling een makkelijk hondje
van 15 kilo.
Het is slikken geweest en soms nog wel, maar we zijn zo'n eind gekomen samen en dat vind ik mooi en speciaal
Dat gezegd hebbende, wordt de volgende (hopelijk pas over 10 of 12 jaar) toch echt dat makkelijke hondje
Saar was zo'n makkelijke hond. En ik had dat heel erg nodig na het drama met de vorige 2. En nog scheet ik 7 kleuren stront toen ik 7,5 week oud pupje middenin het bos los liet. Niet eens op een pad, gewoon in the middle of nowhere. En maar bij me lokken en feestjes vieren. Maar echt heel erg snel gaf zij ons het vertrouwen in het wezen hond terug. Konden we misschien toch wel honden groot brengen. En daarom zit juist zij in ieder vezel van mijn lijf.
Collega belde me een keer, of het kon dat er een blonde Lab bij mij op de oprit lag (Saar had een redelijk korte vacht voor een Golden). Heb gevraagd of ze even terug wilde, en kijken of de Lab reageerde op SaarMiep. Ja dus. Het was dus Saar. Ik had in de haast de deur niet goed gesloten, en zij is toen op de oprit gaan liggen met Miep nog binnen. Ik weet zeker dat zij er een stokje voor gestoken had als Miep ook naar buiten wilde glippen. En ik weet ook zeker dat als collega haar niet naar binnen gedaan had, dat ze er 's middags nog zou hebben gelegen als Pieter thuis zou komen.
De band van mij met Miep was heel anders, en die met Sis ook trouwens. Beslist niet minder, maar gewoon heel anders.
Ja dat is een goeie... ik weet het niet, alhoewel niet zo gek veel later Moritz kwam (nog geen jaar na Tara).
Kaya kwam na Tara (het pup drama) en Kaya was ontzettend makkelijk. Het enige wat zij wilde in haar leven, is ons een plezier doen.
Een schuchter en pienter pupje, een geweldige hond.
Toen zij zo'n 8 á 9 maanden was, kwam Moritz erbij, dat was dus nog geen jaar na Tara.
Ik weet zeker dat ik overbezorgd was naar Moritz; Pieter zei dat vaak tegen me, maar ik luisterde naar niets of niemand, Moritz was van mij en
niemand moest zich ermee bemoeien
Ongetwijfeld de reactie op Tara. Toen Moritz overleed (5.5 jaar was hij pas) en Kaya alleen overbleef en zij het totaal niet meer naar d'r zin had als enige hond, wilde ik eerst
weer een 'buitenlandse' hond... nou ja, totdat de nachtmerries begonnen dat ook die ziek zou zijn
en toen heb ik voor een makkelijke weg gekozen toen pup Puchu op ons pad kwam.
Ik denk dat misschien alle honden op het juiste moment gekomen zijn... net zoals Saar bij jou: die moest bij jullie komen om je weer vertrouwen
te geven, net zoals Kaya bij ons moest komen om dezelfde reden. Zo denk ik dan maar
De reden van Jessie, daar moet ik nog achter komen
Ahhhh... nee, dat is niet helemaal waar hoor: in best wel moeilijke jaren (broer overleden, moeder ernstig ziek) is zij de clown die me iedere
dag weer aan het lachen maakt
heel veel sterkte 
... wat een leeftijd zeg! 
