Het HondenForum

De dierenarts gesproken en de volgende conclusies. De leverwaarde was van 136 naar 56 gezakt. Weet effe niet welke precies. De ALT? gaat over afbraak levercellen en die is ook van niet meetbaar naar hoog maar meetbaar gegaan. Galzuur was echter nog steeds 300 en dat is extreem hoog. Nu krijgt hij naast infuus ook steroïden begreep ik. Dus die kunnen deze waarden beinvloeden. Ze houden hem tot zaterdag en geven hem alle ondersteuning die hij nodig heeft. Dan halen we hem op en kijken we of hij bergop of bergaf gaat. Vandaag of morgen komt ook de uitslag van het HCC virus binnen en we hopen dat hij dat niet heeft. Dat betekent nl vitale chronische leverontsteking en dat kunnen we niet meer genezen dan.
Het is wat ons betreft na zaterdag bergopwaarts of het is einde verhaal voor Tom...

Er is dus nog steeds een beetje hoop en ze doen wat ze kunnen. Hij eet en hij is rustig en ok zeiden ze. Arm beestje en arme wij. Maar nu opgeven kan ik gevoelsmatig nog niet.

Poeh, niet niks allemaal, maar zo te lezen is hij in ontzettend goede handen. Fijn dat er wel wat verbetering te zien is, ik duim gewoon verder dat die verbetering zich voortzet!

Mila had ooit ook eens schijnbaar uit het niets een leverwaarde die 13 x de normaalwaarde was. Ze is er nooit echt ziek van geweest en met een leverbesparend dieet was die waarde 3 weken later weer zo goed als normaal. We zijn er nooit achtergekomen wat dat toen heeft veroorzaakt. Hopelijk herstelt het zich bij Tom ook gewoon!

Nou, het blijft allemaal maar afwachten dus... logisch ook want het gaat niet ineens van heel erg slecht naar goed, dat zal schommelen, maar bergafwaarts moet het natuurlijk niet gaan (misschien op wat gammele dagjes na, maar de bloedwaarden moeten verbeteren).

De duimen blijven onverminderd draaien

Nog steeds afwachten dus, ik blijf duimen.

Tussen hoop en vrees zitten is zo naar
Ik duim ook.
Sterkte met deze onzekerheid.

moeilijke tijden....hopelijk krabbelt hij snel uit het dal, heel veel sterkte gewenst en ik blijf duimen

Fijn dat de waardes wat naar beneden gaan, maar het is natuurlijk nog steeds spannend.
Duimen blijven draaien!

Pfff wat een rollercoaster
Maar wel fijn dat er in ieder geval dalingen in de waarden zijn waargenomen, geeft toch iets hoop.
We duimen mee!

Wat een onzekerheid.. sterkte..

Ik blijf duimen voor Tom en jou.

Hoop en vrees.....hou vol Tom!

Ja mooi gezegd. Hoop en vrees. Gekke is dat ik hem al meerdere keren opgegeven heb en dan ineens is er weer hoop. Omdat de dierenarts niet weet wat het is heb ik weer hoop. Een diagnose kan ook fataal zijn nl maar dat geeft weer duidelijkheid. Niet meer te helpen is inslapen. Nu denk ik ergens steeds, wacht maar, hij gaat het winnen met die wil om te leven. Al dit gedoe doen we alleen maar omdat die hond de moed niet opgeeft. Niet omdat ik kost wat kost een hondje in leven wil houden. Hij blijft alles tegen beter weten in overleven en doormaken alsof het niks is. Eergisteren was hij nog aan het waken en doen terwijl hij bagger bloedwaarden heeft. En lief dat hij doet en actief dat hij was. Dan kan ik niet opgeven hem te helpen om een kans te hebben om door te leven. Tom is echt een hondje dat wil leven.

Je ziet niks aan hem. Hij eet alleen niet altijd en is soms sloom. Tussendoor waakt hij, danst hij op zijn achterpoten als hij eten krijgt en is hij overal als eerste bij. Bizar. Dus zo'n hondje moet je wel helpen als je zijn baasje bent.

Echt wel! ik zou er ook vol voor gaan hoor.

cloris schreef:Echt wel! ik zou er ook vol voor gaan hoor.

Nou zeker.

Ik ook! ga ervoor!

laeken schreef:Ja mooi gezegd. Hoop en vrees. Gekke is dat ik hem al meerdere keren opgegeven heb en dan ineens is er weer hoop. Omdat de dierenarts niet weet wat het is heb ik weer hoop. Een diagnose kan ook fataal zijn nl maar dat geeft weer duidelijkheid. Niet meer te helpen is inslapen. Nu denk ik ergens steeds, wacht maar, hij gaat het winnen met die wil om te leven. Al dit gedoe doen we alleen maar omdat die hond de moed niet opgeeft. Niet omdat ik kost wat kost een hondje in leven wil houden. Hij blijft alles tegen beter weten in overleven en doormaken alsof het niks is. Eergisteren was hij nog aan het waken en doen terwijl hij bagger bloedwaarden heeft. En lief dat hij doet en actief dat hij was. Dan kan ik niet opgeven hem te helpen om een kans te hebben om door te leven. Tom is echt een hondje dat wil leven.

Je ziet niks aan hem. Hij eet alleen niet altijd en is soms sloom. Tussendoor waakt hij, danst hij op zijn achterpoten als hij eten krijgt en is hij overal als eerste bij. Bizar. Dus zo'n hondje moet je wel helpen als je zijn baasje bent.

Natuurlijk, bij een hondje dat de behandeling zo goed doorstaat en zo graag wil, zou ik ook niet twijfelen. Ik hoop echt dat jullie vandaag positief nieuws krijgen!

Ik hoop voor jullie en voor Tom, dat hij met zijn levensdrang door deze zorgelijke tijden heen krabbelt en klautert.
Het lijkt soms misschien wel alsof je tegen de stroom in zwemt, ik hoop dat jullie snel in wat rustiger water komen.

DeDiana schreef:

laeken schreef:Ja mooi gezegd. Hoop en vrees. Gekke is dat ik hem al meerdere keren opgegeven heb en dan ineens is er weer hoop. Omdat de dierenarts niet weet wat het is heb ik weer hoop. Een diagnose kan ook fataal zijn nl maar dat geeft weer duidelijkheid. Niet meer te helpen is inslapen. Nu denk ik ergens steeds, wacht maar, hij gaat het winnen met die wil om te leven. Al dit gedoe doen we alleen maar omdat die hond de moed niet opgeeft. Niet omdat ik kost wat kost een hondje in leven wil houden. Hij blijft alles tegen beter weten in overleven en doormaken alsof het niks is. Eergisteren was hij nog aan het waken en doen terwijl hij bagger bloedwaarden heeft. En lief dat hij doet en actief dat hij was. Dan kan ik niet opgeven hem te helpen om een kans te hebben om door te leven. Tom is echt een hondje dat wil leven.

Je ziet niks aan hem. Hij eet alleen niet altijd en is soms sloom. Tussendoor waakt hij, danst hij op zijn achterpoten als hij eten krijgt en is hij overal als eerste bij. Bizar. Dus zo'n hondje moet je wel helpen als je zijn baasje bent.

Natuurlijk, bij een hondje dat de behandeling zo goed doorstaat en zo graag wil, zou ik ook niet twijfelen. Ik hoop echt dat jullie vandaag positief nieuws krijgen!

Hoop ik ook. Als hij HCC heeft hebben we echte pech! Ik heb wel moeite met dit dokteren aan dat diertje maar het feit dat hij zich zo goed houdt en zo goed gehumeurd is maakt dat ik doorzet. Het was alleen al een wonderlijk iets om te zien hoe hij direct na bloedprikken en vasthouden snoepjes aan nam. Thuis nam hij die niet eens aan van mij. Maar van een wildvreemde vrouw die hem net geprikt en gedaan had wel. Dat toont wel aan hoe sterk en flexibel dat hondje is. Hij was wel boos op haar tijdens het prikken en moest effe grommen toen de naald mis geprikt werd.
Ook dat toont zijn kracht. Niks slap dweiltje dat niet meer wil. Echt een levenslustige hond.

Tom is een hele vreemde hond. Door zijn verleden en nu achteraf misschien ook door zijn ziekte. Hij is echt zo anders dan al mijn andere honden ooit waren. Op zichzelf, heel volgzaam maar ook heel zelfstandig. Hij is niet aangepast aan het leven met de mensen. Durft dus gewoon bezoek te bedreigen en hapt mij ook gerust in mijn hand als ik hem wil knippen oid. Maar ondertussen zo onderdanig en zoekend naar aandacht en bevestiging. Een wolfje eigenlijk. Geen aangepast net huisdier. Gewoon een klein volgzaam maar super eigen wolfje.

Dat maakt hem ook zo bijzonder. Hij luistert en doet alles wat je wil als hij dat wil. Als iemand Bas wil aaien zal hij dat ook niet altijd ok vinden. Hij beschermt Bas tegen mensen soms en ook dat vind ik heel bijzonder. En elke avond ligt hij in diepe slaap tegen ons aan. Zo vol van vertrouwen en zo genietend van zijn nieuwe soort leven. Echt een heel apart vreemd maar mooi bijzonder hondje. Mijn hart breekt als zijn tijd er al zo snel op zit. Net nu hij de kans op een mooi lang fijn leven kreeg dit jaar

Hij klinkt een beetje als Amy, met dat hondse, ongepolijste en in sommige opzichten onaangepaste gedrag Hopelijk krijgt zijn verhaal net zo'n positieve wending.

Kreeg net een telefoontje van de assistente van de dierenarts. Heel vreemd allemaal en niet erg prettig. Ze zei dat hij het heel goed deed en het goed met hem ging. We konden hem waarschijnlijk morgen ophalen. Echter meldt ze ook effe dat hij leverfibrose heeft en dat de lever onherstelbaar beschadigd is en dat dat nooit meer goed komt.....

Dus het ging prima met Tom en hij mocht morgen naar huis maar hij is daarnaast ongeneeselijk ziek. In een zin en heel vreemd. Ik heb nu duizend vragen en de dierenarts zelf belt ons morgen op over wanneer ophalen en meenemen....maar wat dan? 5 dagen goed en weer doodziek.

Ben er effe helemaal door van mijn stuk....snap ook de positiviteit van die vrouw niet in combinatie met het nieuws. Ze zei je moet gewoon effe kijken hoe dat gaat. Hoezo effe kijken? Zijn lever is blijkbaar totaal beschadigd en zal nooit meer genezen. Want die vraag kon ik nog wel stellen. En ze zei gewoon nee. Die geneest niet meer dus haal hem morgen maar op. Hij doet het super!

Jeetje, raar dat de dierenarts zelf dan niet even belt met plan van aanpak en uitleg over de uitslag.

Echt een bericht van proficiat u kunt hem komen ophalen hij doet het super, maar morgen is ie toot????

Dat is inderdaad wel heel raar kan me voorstellen dar je er even doorheen zit.

Ik denk dat ze beter niks had kunnen zeggen, dan had je alles morgen wel gehoord van de dierenarts inclusief de uitleg en had jij je vragen kunnen stellen. Dit is een nogal 'vreemde' boodschap.

thom schreef:Ik denk dat ze beter niks had kunnen zeggen, dan had je alles morgen wel gehoord van de dierenarts inclusief de uitleg en had jij je vragen kunnen stellen. Dit is een nogal 'vreemde' boodschap.

dat vind ik ook...hier schiet je totaal niets mee op, alleen maar in de stress

laeken schreef:Kreeg net een telefoontje van de assistente van de dierenarts. Heel vreemd allemaal en niet erg prettig. Ze zei dat hij het heel goed deed en het goed met hem ging. We konden hem waarschijnlijk morgen ophalen. Echter meldt ze ook effe dat hij leverfibrose heeft en dat de lever onherstelbaar beschadigd is en dat dat nooit meer goed komt.....

Dus het ging prima met Tom en hij mocht morgen naar huis maar hij is daarnaast ongeneeselijk ziek. In een zin en heel vreemd. Ik heb nu duizend vragen en de dierenarts zelf belt ons morgen op over wanneer ophalen en meenemen....maar wat dan? 5 dagen goed en weer doodziek.

Ben er effe helemaal door van mijn stuk....snap ook de positiviteit van die vrouw niet in combinatie met het nieuws. Ze zei je moet gewoon effe kijken hoe dat gaat. Hoezo effe kijken? Zijn lever is blijkbaar totaal beschadigd en zal nooit meer genezen. Want die vraag kon ik nog wel stellen. En ze zei gewoon nee. Die geneest niet meer dus haal hem morgen maar op. Hij doet het super!

Misschien bedoelt ze dat hij 'chronisch' ziek is (zoals honden met suikerziekte) maar nog wel kwaliteit van leven heeft en nog wat jaren in het verschiet (eventueel met medicatie).
Maar ik snap je dubbele gevoel bij zo'n mededeling heel goed. Hopelijk geeft de dierenarts zelf duidelijkere informatie.

Rami schreef:

laeken schreef:Kreeg net een telefoontje van de assistente van de dierenarts. Heel vreemd allemaal en niet erg prettig. Ze zei dat hij het heel goed deed en het goed met hem ging. We konden hem waarschijnlijk morgen ophalen. Echter meldt ze ook effe dat hij leverfibrose heeft en dat de lever onherstelbaar beschadigd is en dat dat nooit meer goed komt.....

Dus het ging prima met Tom en hij mocht morgen naar huis maar hij is daarnaast ongeneeselijk ziek. In een zin en heel vreemd. Ik heb nu duizend vragen en de dierenarts zelf belt ons morgen op over wanneer ophalen en meenemen....maar wat dan? 5 dagen goed en weer doodziek.

Ben er effe helemaal door van mijn stuk....snap ook de positiviteit van die vrouw niet in combinatie met het nieuws. Ze zei je moet gewoon effe kijken hoe dat gaat. Hoezo effe kijken? Zijn lever is blijkbaar totaal beschadigd en zal nooit meer genezen. Want die vraag kon ik nog wel stellen. En ze zei gewoon nee. Die geneest niet meer dus haal hem morgen maar op. Hij doet het super!

Misschien bedoelt ze dat hij 'chronisch' ziek is (zoals honden met suikerziekte) maar nog wel kwaliteit van leven heeft en nog wat jaren in het verschiet (eventueel met medicatie).
Maar ik snap je dubbele gevoel bij zo'n mededeling heel goed. Hopelijk geeft de dierenarts zelf duidelijkere informatie.

Zoiets dacht ik ook idd.

malinois schreef:

Rami schreef:

laeken schreef:Kreeg net een telefoontje van de assistente van de dierenarts. Heel vreemd allemaal en niet erg prettig. Ze zei dat hij het heel goed deed en het goed met hem ging. We konden hem waarschijnlijk morgen ophalen. Echter meldt ze ook effe dat hij leverfibrose heeft en dat de lever onherstelbaar beschadigd is en dat dat nooit meer goed komt.....

Dus het ging prima met Tom en hij mocht morgen naar huis maar hij is daarnaast ongeneeselijk ziek. In een zin en heel vreemd. Ik heb nu duizend vragen en de dierenarts zelf belt ons morgen op over wanneer ophalen en meenemen....maar wat dan? 5 dagen goed en weer doodziek.

Ben er effe helemaal door van mijn stuk....snap ook de positiviteit van die vrouw niet in combinatie met het nieuws. Ze zei je moet gewoon effe kijken hoe dat gaat. Hoezo effe kijken? Zijn lever is blijkbaar totaal beschadigd en zal nooit meer genezen. Want die vraag kon ik nog wel stellen. En ze zei gewoon nee. Die geneest niet meer dus haal hem morgen maar op. Hij doet het super!

Misschien bedoelt ze dat hij 'chronisch' ziek is (zoals honden met suikerziekte) maar nog wel kwaliteit van leven heeft en nog wat jaren in het verschiet (eventueel met medicatie).
Maar ik snap je dubbele gevoel bij zo'n mededeling heel goed. Hopelijk geeft de dierenarts zelf duidelijkere informatie.

Zoiets dacht ik ook idd.

Ik hoop het. Maar ik kan me er niks bij voorstellen want hij heeft compleet leverfalen. En als hij echt leverfibrose heeft wordt dat elke ontsteking erger. Morgen horen we meer en tot die tijd ga ik het een beetje loslaten. Ben ook zo benieuwd waarom hij dat dan heeft en wat daar de oorzaak van kan zijn. Hoop niks besmettelijks en ik maak me meer en meer zorgen.

laeken schreef: Ik hoop het. Maar ik kan me er niks bij voorstellen want hij heeft compleet leverfalen. En als hij echt leverfibrose heeft wordt dat elke ontsteking erger. Morgen horen we meer en tot die tijd ga ik het een beetje loslaten. Ben ook zo benieuwd waarom hij dat dan heeft en wat daar de oorzaak van kan zijn. Hoop niks besmettelijks en ik maak me meer en meer zorgen.

Sterkte hoor, ik leef enorm met je mee.

Idd vreemd, maar als het echt zo is zoals het overkomt, waarom dan pas morgen ophalen?

Sterkte met wachten

Fire75 schreef:Idd vreemd, maar als het echt zo is zoals het overkomt, waarom dan pas morgen ophalen?

Sterkte met wachten

Snap er ook niks van. Ze zei we knappen hem nog verder op en zijn bloedwaarden zijn steeds beter. Al met al zo vaag als wat. Leek net alsof ze zelf vond dat het prima ging en dat we blij moesten zijn. Dus wie weet is hij wel echt te redden. Ik denk echter van niet. En weer bellen etc levert me niks op. Afwachten is nu het beste. Kan niks anders. Morgen is de eigen dierenarts er vast en zeker en dan gaan we horen wat de prognose is. Hij moet ook nog tweede behandeling babesia en hartworm etc. Dus het kan domweg niet goed met hem gaan als hij er leverfibrose bij heeft....

Hoe ziek kan een hondje zijn? En ik heb laatst heel stoer gezegd dat ik zo weer een Spaanse hond neem maar dat neem ik terug. Mijn hart breekt op dit moment en dit is me iets te hard allemaal. Iets te erg voor de hond ook. Die landen hebben zoveel ellende voor honden dat het bijna een hel is als je als hond daar geboren wordt. Als Tom ergens uit Scandinavie was gekomen was hij nu lekker gespierd en kerngezond. Door zijn herkomst is hij al ten dode opgeschreven nog voor wij hem namen en hem een goed leven wilde geven.

Arm klein wolfje..... Hij is gewoon vanaf dag 1 kansloos gekomen.