Lievelingshond

[Laura84]

Laicka, zonder er ook maar 1 seconde over na te hoeven denken.
Fix is m'n "meisje", een lekker lief poppetje die houdt van aandacht en knuffelen. Heerlijk om erbij te hebben maar Laicka, na 9 jaar blijft ze me verbazen en uitdagen, haar zelfstandige karakter, haar eigen mening, ze past als een handschoen.

[Ingrid48]

Nina is al vanaf de foto die ik van haar zag vanuit Kreta "mijn" hondje Ik was toen op zoek naar een gastgezin voor haar en Hans voelde de bui al aankomen, want hij wilde meteen geen opvangers meer
Na een hoop omzwervingen en ellende is ze toch na anderhalf jaar bij ons terecht gekomen en ze is mijn maatje! Het is echt een 1 baas hond en ze houdt me overal in de gaten, ook als Hans met haar voorop loopt dan kijkt ze om en ik hoef maar een knipoog of een klein handgebaar te maken en het is goed.

Pippy, onze eerste eigen hond, is natuurlijk ook een heerlijk wijffie, maar dat is meer Hans z'n hond en Jane is ons aller prinsesje


Ik vraag me ineens af, wij hebben geen kinderen, maar heb je dat met kinderen ook dat je toch stiekem een favoriet kind hebt??

[Izzie_Anneke]

Nee, ze zijn zo verschillend dat ik niet kan kiezen, ik ben dol op allebei. Izzie is wel afhankelijker van mij, Lot zou ik overal kunnen parkeren en die leeft dan net zo gelukkig verder, Izzie kan niet zo goed met verandering. Die is stabieler met mij in de buurt. Maar dat heeft niet met hoeveelheid liefde die ik voel te maken, sterker, ik hou juist door haar ongecompliceerdheid zoveel van Lot.

[Caro.]

Ik heb nu maar één hond, maar als ik denk aan alle honden die ik heb gehad, dan lag mijn hart het allermeeste bij Moritz.
Dat was mijn schaduw en 100% mijn hond, omdat ik de enige was die hij echt vertrouwde. Bloed, zweet en tranen in hem gestoken,
want wat was hij bang en toen hij in de jaren opbloeide, hield het na 4 jaar plotseling op en ging hij dood aan een tekenbeet die
hij in Griekenland had opgelopen. Zijn verleden wat hij zo probeerde achter te laten en een blije hond te worden, haalde hem
letterlijk in. Toen ging ik stuk.
Maar wat was hij leuk, wat heb ik genoten van de eerste twinkeling in zijn ogen tot aan het eindelijke 'run free' moment...




Zelfs 13.5 jaar na zijn overleden kan ik dit nog niet met droge ogen schrijven

[ellen en de birmanen]

ik heb 2x een soulmate gehad.
mijn gilly, helaas alweer 3 jaar dood


en teun, maart dit jaar ingeslapen.


de honden die in nu heb zijn mij allemaal even lief, daar zit geen lievelingetje bij.

[lucie]

Het zal best schandalig zijn maar ik heb een lievelingshond
En dat is Csikasz.
Niet dat die andere twee me niet heel dierbaar zijn maar met Csiek heb ik nou eenmaal het meest.
Hebben jullie, mensen met meerdere honden, ook een lievelingshond?

Wat maakt Csikasz eigenlijk zo byzonder? Het lijkt me dat honden van hetzelfde ras erg dicht bij elkaar liggen qua karakter?

[Pemba]

Bij mij was Pemba echt mijn favoriet, mijn eerste tibetaan.
Daarna Senghe, maar die 2 leken dan ook heel veel op elkaar qua karakter.

[Wilma]

Samica is mijn lievelingshond. Eigenlijk al vanaf dat ze heel jong was. De andere Tatra's waren ook lief en bijzonder maar zij heeft nét dat beetje extra.
Met Pepe (Catalaantje) heb ik veel minder dan met de andere hond(en).

[laeken]

Mijn honden zijn dermate verschillend dat ze niet te vergelijken zijn. Ik ben dol op Guus. Ik vind hem mooi, leuk grappig speels en super prettig. Echt een totaalplaatje van de perfecte hond. Wat hij mist heeft Bas in grote mate. En dat is persoonlijkheid en speciaal zijn. Bas is wel echt een speciale hond. Die kan je aankijken of dingen doen die echt menselijk zijn en bijnzonder. Dus dat vult elkaar lekker aan en zo ben ik volledig voorzien door de twee honden. Mijn zwem speel gave mooie Guus en mijn lieve trouwe persoonlijke lelijke Bas.

Geen voorkeur. Bij Bas jank ik harder als ze er niet meer is en die is meer onvervangbaar maar Guus is domweg alles wat goed en leuk is aan een hond dus echt de ideale hond. Sociaal, speels, lief en trouw. Aanhankelijk etc. Ik heb ze samen omdat ze samen compleet zijn.

[duitse herder]

Noah is toch wel echt mijn top hond. Met haar zoveel meegemaakt, dat zal ik nooit vergeten. Haar heb ik ook alweer 12 jaar; je maakt alle fases van een hondenleven mee. Ik zal haar erg missen als ze er ooit niet meer is, maar weet ook dat het goed is.
Perry is een waardige opvolger van Noah. De dingen die ik met hem nu doe, deed ik altijd met Noah. Hij is met zijn 14 maanden nog volop in ontwikkeling in zijn karakter en nog lang niet af, maar vind van wat ik zie wel al een hele fijne hond. Ook trekjes van Noah zie ik in hem doordat ze samen op groeien.

Perry de vrolijke snuiter

Noah de wijze dame

[DeDiana]

Ik heb dat gevoel ook wel ja, dat Mila, Amy en Amoz met z'n drieën zo perfect zijn, en juist ook omdat ze alle drie zo anders zijn, waardoor ze alle drie ook op hun eigen manier echt speciaal zijn. Met Mila kan ik echt lezen en schrijven, die snapt vaak nog eerder dan ik zelf wat ik bedoel dat het lijkt alsof ze mijn gedachten kan lezen, Amy raakt en ontroert mij het meest en Amoz is mijn beste, meest trouwe vriend, mijn hondse soulmate. Ik zou niet weten hoe ik daaruit een lievelingshond zou moeten kiezen.
Ik denk eigenlijk niet dat ik ooit nog drie honden zal krijgen die zo perfect bij elkaar passen en zo'n eenheid vormen terwijl ze toch zo enorm verschillend zijn.

[Floortje]

Zelfs 13.5 jaar na zijn overleden kan ik dit nog niet met droge ogen schrijven

Ik denk eigenlijk niet dat ik ooit nog drie honden zal krijgen die zo perfect bij elkaar passen en zo'n eenheid vormen terwijl ze toch zo enorm verschillend zijn.

Dat heb ik ook met Fribbel, Tiba en de eeuwige opvanger. Dat zijn/waren drie zulke verschillende honden, maar ze hoorden gewoon bij elkaar. Zo'n roedel krijg ik nooit meer.

Zelf weet ik niet wie mijn lieveling is. Tiba is van mijn vriend, en hoewel ik gek op haar ben zit er toch onbewust een afstand. Terwijl zij op papier de meest ideale hond ooit is. Ze is gewoon perfect.

Rakoes en Fribbel zijn erg verschillend en ik heb Rakoes pas een jaar terwijl ik met Fribbel een derde van m'n leven heb doorgebracht.
Rakoes is erg makkelijk en dat is fijn. Fribbel had een uitgebreide gebruiksaanwijzing, maar ik kon met hem lezen en schrijven. Dat maakt hem ook weer speciaal.

[Sassy]

Wat maakt Csikasz eigenlijk zo byzonder? Het lijkt me dat honden van hetzelfde ras erg dicht bij elkaar liggen qua karakter?

Nee hoor, onze border collies zijn allemaal anders, zowel van uiterlijk als van karakter en ook in het werken.

Ik had er zelfs twee uit een nest, en echt, verschillender kon niet, een zwart witte langhaar, Mika, een heel zachte hond, absoluut de hond waar ik het meeste aan gehecht was mijn once in a lifetime hond, helaas maar 6 jaar geworden.
En dan zijn broertje Ted, een korthaar met veel wit (piebald), een heel harde hond in het werk, die op zich niemand nodig heeft om zich te amuseren, heel extravert. Een vrolijke clown, met altijd goed humeur en humor.
Maar Ted heb ik echt moeten leren handlen, ik was met Mika gewend dat ik haast maar iets hoefde te denken en die deed dat, alsof we een onzichtbaar draadje hadden als team.
En Ted heb ik wel eens iets moeten vertellen op luidsterkte 20 eerdat het binnenkwam

Joe en Jacky, korthaar tricolor, familie van elkaar, heel coole zelfbewuste honden, sterk in het werken, niet vooruit bestaat niet, gaan ook niet in discussie met de schapen, komen heel zelfverzekerd aan en alles gaat in beweging, ongeacht of er moeders met lammeren bij lopen, of boze schapen die naar de hond uitvallen.

Ik zeg wel eens onze Jacky is van postuur klein, maar heeft een leeuwenhart dat meisje.
Die zullen je, hoe moe ze ook zijn, of hoe lastig de job die dag ook was nooit in de steek laten.
Wat een rust en gelatenheid hebben die allebeiden ook buiten het werk, dat zijn hondjes daar kun je er werkelijk 10 van hebben zo gemakkelijk als die overal meedraaien.
Globetrotters, mee in de auto, hotel, vreemd huis, ok, eten voor de neus, eten, uitlaten en dat gaat liggen snurken

Bill en Pearce, hele andere honden als Joe en Jacky, ook die beiden zijn aan elkaar verwant, lijken heel erg op elkaar, uiterlijk en deels van karakter, als ik de oren niet kan zien moet ik soms twee keer kijken wie wie is.

Pearce heb ik als pup gekocht een paar maanden nadat ik Mika moest laten inslapen, Bill heb ik als volwassen hond gekocht om een werkhond te hebben, daar heb je dan toch een andere band mee.
Bij die twee zie ik sommige karaktereigenschappen die lijken op elkaar, het hogere energie nivo, waarbij Pearce met je mee wil werken, en Bill nogal eens denkt ik weet het beter.
Pearce heeft een net wat gemakkelijkere "uit-knop"

P. kan Mika niet vervangen, dat zal geen een hond ooit kunnen, dat hoeven ze ook niet, ik zie ze allemaal graag, ieder heeft zijn eigen karakter en eigenschappen, en dat is prima zo.
Waarbij een Wolfje (onze wannabee border zonder papieren, waar vast nog iets anders als border collie inzit, zo'n attitude als dat kleine ding heeft ) of Pearce wel heel dicht in de buurt komen als het om het etiket lievelingshond gaat

[nomo]

Oh ja hoor, hier ook een lievelingshond. Ayla is mijn werkertje, mijn druktemaker, mijn meisje, mijn hondje die zo graag wil maar ze is geen Morris. Morris zit zo diep onder mijn huid. We hebben samen zoveel meegemaakt, zijn zo met elkaar vergroeid. We hebben aan 1 blik genoeg. En toch weet hij me na bijna 10 jaar soms nog te verbazen.
Ik ben gek op beide honden en zou ze beide niet willen missen, maar een Morris krijg ik nooit weer. Dat is toch wel een once in a lifetime hond

[kloesje]

Macho is mijn soulmate, mijn kleine vriendje
Maar Timber is op een andere manier onder mijn huid gaan zitten, ik vind het echt zo'n geweldige hond, juist met zijn onhebbelijkheden.
Ze mogen van mij voor geen goud meer weg.

En Bindi is echt mijn meisje lief meisje, top met pups, super lief voor mensen en hangt meer aan me dan ik had verwacht.

Ach.... dus... ik denk dat Macho mijn lievelingshondje is, Timber mijn lievelingshond en Bindi mijn lievelingsmeisje

[Tineke]

Niet echt een lieveling hier , ze hebben allemaal leuke kanten en soms een minder leuke kant.
Abra is het liefst , Luus het gehoorzaamst en Jimi het eigenwijst

[Jules01]

Van alle honden dus ook de overleden honden is dat Truus, by far!
Ze is maar 3 jaar bij ons geweest, maar vanaf moment 1 konden we met elkaar lezen en schrijven.
1 blik was genoeg. Ik herken veel van die band in mijn huidige band met Joia.
Gek genoeg heb ik altijd gezegd meer een reuen-mens te zijn
En Archie is gewoon uniek, en vaak stout. En ook zo intens lief dat het een hoop goed maakt.
Beide zijn ook prima gezinshonden gebleken, behalve het ombeuken van kinders dan

[truusje]

Ik heb vele cockers gehad, maar Mose is toch wel heel speciaal.

[truusje]

Ik heb vele cockers gehad, maar Mose is toch wel heel speciaal.

[Sandra&co]

Izzy was m'n lieveling. Nu heb ik geen voorkeur meer, ze zijn me allebei even lief om verschillende redenen.

[Hylos]

Voske is hier nog maar net dus dat is sowieso niet moeilijk kiezen.
Je merkt zodra je een tweede hond erbij neemt heel goed wat de andere hond voor je betekent.
Xavi is en blijft mijn lievelingshond.
Och wat heb ik hem toch vaak achter het behang willen plakken.. denk juist omdat je zoveel met elkaar mee maakt dat het de band zo sterk maakt.
Ze gaan onder je huid zitten, die rattenbekken.
Maar oh het is wel echt een "mamas" hondje, duizend kusjes op zn mooie bekkie.

[Dennenappel]

Bam, mijn eerste was het meest speciaal denk ik om werkelijk meer dan 1000 redenen.
Ik denk dat iedereen die mij kent zou zeggen dat hij mijn lieveling was.
Maar tegelijkertijd heb ik van allemaal evenveel gehouden, ze zijn allemaal zo uniek op hun eigen manier.
Met allemaal een unieke band.

Nu met Cash en Sue inmiddels ook weer, buiten dat ze samen echt zooo geweldig leuk zijn, zitten ze allebei weer onder mijn huid en wil ik me geen dag meer zonder ze voorstellen.

Ik ben zonder meer een reuen-mens maar wat ben ik toch verliefd op Cash geworden en hoe fijn is het om een zelfverzekerde en blije meid aan je zijde te hebben.
Zij is echt geweldig en nog veel meer dan ik ooit had gedacht
En Sue, tja ik zeg altijd: All you need is Sue .

[Caro.]

Izzy was m'n lieveling. Nu heb ik geen voorkeur meer, ze zijn me allebei even lief om verschillende redenen.

[Caro.]

Voske is hier nog maar net dus dat is sowieso niet moeilijk kiezen.
Je merkt zodra je een tweede hond erbij neemt heel goed wat de andere hond voor je betekent.
Xavi is en blijft mijn lievelingshond.
Och wat heb ik hem toch vaak achter het behang willen plakken.. denk juist omdat je zoveel met elkaar mee maakt dat het de band zo sterk maakt.
Ze gaan onder je huid zitten, die rattenbekken.
Maar oh het is wel echt een "mamas" hondje, duizend kusjes op zn mooie bekkie.

Ik denk inderdaad ook wel dat het meespeelt dat je juist zoveel tijd en energie in een hond hebt moeten steken.
Ik had dat met Moritz en nu ook wel met Jessie, allebei verschillend, maar beide een heel flink 'project'.
Het is werken, de juiste knopjes vinden en die nog 100 keer opnieuw moeten uitvinden en 3 miljoen keer tot 100 moeten tellen.
Is het altijd leuk? Nee. Maar het is verplicht samenwerken en samenwerken versterkt de band en de blijdschap is groot als het blijkt te
werken en daar kan heel weinig tegenop
Als Jessie zo doorgaat dan wordt ze echt een wereldhond. Ze stabiliseert wat, minder explosief, meer betrouwbaar en dat lachebekkie is goud waard

[dagmar88]

Het is werken, de juiste knopjes vinden en die nog 100 keer opnieuw moeten uitvinden en 3 miljoen keer tot 100 moeten tellen.
Is het altijd leuk? Nee. Maar het is verplicht samenwerken en samenwerken versterkt de band en de blijdschap is groot als het blijkt te
werken en daar kan heel weinig tegenop

Ja hoor. Een hond die zo goed bij je past dat het van begin af aan op rolletjes loopt.
Een zondagspup met een blije snuit en hang naar een harmonieus geheel.

Ik hoef alvast geen frustratie, plicht of uitdaging meer, niets daarvan is nodig om een optimale band te ontwikkelen.

[Miezemuis]

Lizzie is geweldig, maar dát zou ze bij iedereen zijn. Die hond vertrouw ik helemaal. Ze is echt de allerliefste. Keetje is een draak, ik vind haar karakter echt vreselijk grappig. Maar mijn man kan veel minder met haar. Daarom heb ik met haar het meeste plezier. Lizzie is de liefste en keetje de leukste.

[blondie]

TS heeft het over de huidige honden.
Dan is Aki mijn "lievelings" daar heb ik gewoon meer mee qua karakter.

[Caro.]

Het is werken, de juiste knopjes vinden en die nog 100 keer opnieuw moeten uitvinden en 3 miljoen keer tot 100 moeten tellen.
Is het altijd leuk? Nee. Maar het is verplicht samenwerken en samenwerken versterkt de band en de blijdschap is groot als het blijkt te
werken en daar kan heel weinig tegenop

Ja hoor. Een hond die zo goed bij je past dat het van begin af aan op rolletjes loopt.
Een zondagspup met een blije snuit en hang naar een harmonieus geheel.

Ik hoef alvast geen frustratie, plicht of uitdaging meer, niets daarvan is nodig om een optimale band te ontwikkelen.

Ook dat heb ik gehad, zeker met Kaya: vanaf pup en een geweldige gehoorzame baasgerichte hond. Ik was dol op haar, een blik tussen
ons was genoeg om precies te weten wat de ander wilde.

Het geeft voor mij echter meer voldoening als ik zie hoe een hele bange hond opbloeit of hoe een hysterisch gevalletje langzaamaan de
rust en het vertrouwen vindt.
Bij beide was het niet de bedoeling: van Moritz wist ik absoluut niet hoe bang hij was en bij Jessie was de bedoeling een makkelijk hondje
van 15 kilo.
Het is slikken geweest en soms nog wel, maar we zijn zo'n eind gekomen samen en dat vind ik mooi en speciaal

Dat gezegd hebbende, wordt de volgende (hopelijk pas over 10 of 12 jaar) toch echt dat makkelijke hondje

[80564M]

Het is werken, de juiste knopjes vinden en die nog 100 keer opnieuw moeten uitvinden en 3 miljoen keer tot 100 moeten tellen.
Is het altijd leuk? Nee. Maar het is verplicht samenwerken en samenwerken versterkt de band en de blijdschap is groot als het blijkt te
werken en daar kan heel weinig tegenop

Ja hoor. Een hond die zo goed bij je past dat het van begin af aan op rolletjes loopt.
Een zondagspup met een blije snuit en hang naar een harmonieus geheel.

Ik hoef alvast geen frustratie, plicht of uitdaging meer, niets daarvan is nodig om een optimale band te ontwikkelen.

Ook dat heb ik gehad, zeker met Kaya: vanaf pup en een geweldige gehoorzame baasgerichte hond. Ik was dol op haar, een blik tussen
ons was genoeg om precies te weten wat de ander wilde.

Het geeft voor mij echter meer voldoening als ik zie hoe een hele bange hond opbloeit of hoe een hysterisch gevalletje langzaamaan de
rust en het vertrouwen vindt.
Bij beide was het niet de bedoeling: van Moritz wist ik absoluut niet hoe bang hij was en bij Jessie was de bedoeling een makkelijk hondje
van 15 kilo.
Het is slikken geweest en soms nog wel, maar we zijn zo'n eind gekomen samen en dat vind ik mooi en speciaal

Dat gezegd hebbende, wordt de volgende (hopelijk pas over 10 of 12 jaar) toch echt dat makkelijke hondje

En als het andersom was geweest Caro? Als Moritz eerst was en daarna pas Kaya? Dus dat je na het drama met je vorige pup eerst angstige Moritz had gehad?

Saar was zo'n makkelijke hond. En ik had dat heel erg nodig na het drama met de vorige 2. En nog scheet ik 7 kleuren stront toen ik 7,5 week oud pupje middenin het bos los liet. Niet eens op een pad, gewoon in the middle of nowhere. En maar bij me lokken en feestjes vieren. Maar echt heel erg snel gaf zij ons het vertrouwen in het wezen hond terug. Konden we misschien toch wel honden groot brengen. En daarom zit juist zij in ieder vezel van mijn lijf.
Collega belde me een keer, of het kon dat er een blonde Lab bij mij op de oprit lag (Saar had een redelijk korte vacht voor een Golden). Heb gevraagd of ze even terug wilde, en kijken of de Lab reageerde op SaarMiep. Ja dus. Het was dus Saar. Ik had in de haast de deur niet goed gesloten, en zij is toen op de oprit gaan liggen met Miep nog binnen. Ik weet zeker dat zij er een stokje voor gestoken had als Miep ook naar buiten wilde glippen. En ik weet ook zeker dat als collega haar niet naar binnen gedaan had, dat ze er 's middags nog zou hebben gelegen als Pieter thuis zou komen.
De band van mij met Miep was heel anders, en die met Sis ook trouwens. Beslist niet minder, maar gewoon heel anders.

[malinois]

Ik vind t lastig... ik ben gek met al mijn honden, Xygan is echt mijn vriendje, zo lief en dat weet ie dus gebruikt ie ook. En hoe zwart wit ik ook ben, hij mag dat tot een bepaalde hoogte natuurlijk. Xanu is zo'n hondje waar echt alles makkelijk bij gaat, ook mn maatje maar anders, een hele speciale band. Van beide kun je er eigenlijk 10 hebben. Sociaal naar mens en dier, geweldige werkers die zo graag met je bezig zijn maar ook onderling geweldig.
En dan heb ik Xavi, een speciaaltje omdat ie zo lastig was. Hij wil alles voor je doen x300%. Alles moet daarvoor ook opzij hij gaat letterlijk door ramen als t moet. Hij heeft me heel wat zweetdruppels gekost en af en toe nog steeds ondanks zijn 10 jaar. Een volgende hond hoop ik weer op een Xanutje of Xyganneke. Ik vind Xavi geweldig hoor maar af en toe is wat relaxter iets doen ook wel fijn maar hij heeft geweldige pups gegeven (xanu en xygan) dus alleen al daarvoor een geweldige kanjer