Ik heb haar vanmiddag in laten slapen.
Normaal gesproken had ik het misschien nog een paar dagen uitgesteld, maar vanochtend wilde ze even een plas doen in de tuin en ze raakte finaal de weg kwijt. Ze liep tot twee keer toe tegen een hekje aan, probeerde toen door de bramenstruik heen te lopen en begreep even helemaal niets meer van de wereld. Ze had dat nog niet eerder gehad, en ze was ook heel snel weer 'normaal', maar het was zo akelig om te zien dat ik de knoop heb doorgehakt.
Net voordat we binnen stapten bij de dierenarts kwam er een pupje naar buiten, Lilo vond hem leuk en heeft nog even flink staan kwispelen. Dat was een mooi momentje.
Dierenarts was superlief, Lilo kreeg een kraantje aan haar poot en mocht daarna lekker op de grond op een kleedje half bij mij op schoot en dochter ernaast. Na het eerste infuus zakte ze al heel snel weg, en halverwege de tweede spuit in het infuus was ze volgens mij al helemaal vertrokken. Dat lijffie was echt op.
(Ik heb haar trouwens bewust niet thuis laten inslapen. Lilo moest de laatste tijd al helemaal niks meer weten van vreemde visite en thuis was een veilige plek. Voor mijn gevoel zou ze extra stress hebben als een dierenarts zou verschijnen op die veilige plek.)
Toto was er uiteraard bij, heeft nog heel even aan Lilo gesnuffeld zonder duidelijke reactie. Morgen ga ik lekker een enorm eind met hem lopen, dat is lang geleden en ik kijk daar ook wel naar uit, weer lekker uren door het park banjeren.
Het is goed zo. Ze heeft een wonderbaarlijk leven achter de rug, en ik heb er een fantastisch leuk hondje aan gehad. Het begin was zeker niet makkelijk, omdat ze zo vreselijk bang was voor alles, maar het resultaat was alles waard. Ze heeft gerend en gespeeld en allerlei boevenstreken uitgehaald, zoals de benen nemen en door achtertuintjes sjezen, haar neus in konijnenhokken op mensen hun terras steken, door de heg kruipen naar de volkstuintjes om daar wortels uit te gaan graven
, ze heeft katten de boom ingejaagd en een keer de resten van een T-bonesteak afgepakt van een kat met alle krassen op haar neus vandien. Ze is samen met Jack achter hazen aangerend terwijl ik tijdenlang machteloos naar twee stipjes in de verte keek (maar ze heeft nooit iets gevangen, laat staan doodgemaakt), ze heeft tot twee keer toe geprobeerd een pupje te ontvoeren (heel voorzichtig in het nekvel pakken en richting huis willen lopen), ze heeft in onbewaakte ogenblikken enorme kuilen gegraven in mijn tuin en ze heeft twee bankstellen gesloopt.
En zo bang als ze in het begin was voor andere honden behalve Jack, heeft ze daarna heel veel vrienden gemaakt. Ze kon al helemaal uit haar plaatje gaan als ik in het park zei van "Lilo, kijk wie daar is!" Dan ging ze helemaal opgewonden om zich heen kijken en als ze dan het vriendje in kwestie spotte, ging ze er met een waanzinnige noodvaart op af. Ze was wel heel selectief, van sommige honden moest ze helemaal niks weten en vooral in haar jonge jaren wilde ze nog wel eens een knauw uitdelen, maar haar vrienden waren onzelieveheer en sinterklaas. En daar werd dan mee gerend en ook verbazend ruw mee gespeeld. Ze heeft bijvoorbeeld een Jack Russelvriendje gehad, waar ze enorm mee kon rauzen, ook toen het nog een (gelukkig vrij stevig) puppeding was. Op een gegeven ogenblik schoof ze zelfs haar neus onder die pup en gooide hem een meter de lucht in. Pup vond het een geweldig spelletje en wilde echt nog een keer, maar dat vond ik niet zo'n goed idee.
Zelfs in de afgelopen maanden kon ze nog heel enthousiast reageren als we een vriendje tegenkwamen. Er waren er niet veel meer over, de meeste ervan zijn al jaren geleden overleden, maar voor die paar overgebleven vriendjes maakte ze nog enthousiaste sprongen en speelbuigingen (en viel dan bijna om).
Ik denk dat ze een goed leven heeft gehad. Het begon kut, maar zodra ze bij PROA Madrid binnen kwam zijn er mensen geweest die hun best hebben gedaan om haar een goed leven te bieden, en dat is denk ik goed gelukt. Het was een goeie hond, en er is heel veel van haar gehouden.
Dag lieve Lilo, ik ga je missen.
Ik sta er precies zo in.
Heel veel sterkte Hanneke 
