Och ja, neerleggen klinkt wel heel passief. Maar het gaat me erom dat Lola normaal, ontspannen door het leven gaat. Dat ze weg is als ik tafel dek of sleutel in mn handen heb, dat is raar maar niet de reden waarom we nu aan de druppels etc zijn gegaan. Het doel is om haar een leuk leven te geven, de overige winsten zijn mooi meegenomen.Hanneke2 schreef:Fijn dat die medicatie helpt joh. Lilo kwam hier op de antidepressiva en heb ik toen dat afgebouwd was nog een jaar of wat op Valdispert gehouden, dat haalde ook de scherpe kantjes eraf.-Lilo- schreef:Lastig vooral, je kunt er zo weinig mee. Niet troosten, niet corrigeren en als het te erg is kun je ze ook niks meer leren.
En je kan inderdaad weinig behalve steun bieden en vertrouwen winnen. En vooral voor ogen houden wat het eindresultaat moet zijn, een blij zorgeloos hondje, en daar naar toe blijven werken, dus je nooit neerleggen bij die (resterende) angst alsof er niks meer aan te doen is.
De buren gingen vandaag een gat in de muur boren en Lilo vindt dat nog steeds vreselijk, kruipt altijd al bibberend tegen me aan als dat gebeurt. Maar ik was niet thuis en voor de allereerste keer zocht ze vandaag steun bij zoonlief die wel thuis was. Dat is toch weer een soort mijlpaal, na 9 jaar hier.
Haha, misschien is dat het. Irritant he? Vannacht is ze een paar keer van boven naar beneden en weer terug gerend. Juist....grover schreef:He wat fijn dat je verbetering ziet zeg!
Dat laatste, zou het in het weer zitten? Ik ben de afgelopen weken ook al een paar keer 's nachts wakker gemaakt door een bovenmatig blije Bolle hahaEn die mag gewoon op bed, daar lígt ie normaal ook, dus waar dat gedrag vandaan komt? Geen idee
Wat fijn om jouw verhaal te lezen Martijn. Het komt in de beste families voor zullen we maar zeggenCleva schreef:Normaliter ben ik niet zo van de druppeltjes maar toen ik mijn wijlen Cleo kreeg was ze net zo. In zichzelf gekeerd en echt doodsangst bij de gekste dingen.
Ik heb toen van die Bach-druppels gekregen van een vriendin en dat heeft een enorm en blijvend verschil gemaakt. Of niet, misschien was het toch al van voorbijgaande aard.
Misschien was het inderdaad ook gewoon de tijd maar uiteindelijk is ze helemaal fobie-vrij geworden terwijl ze het eerste jaar echt regelmatig angststuipen heeft gehad. Daarna had ze nog een jaartje dat ze soms heel gespannen was en soms ineens op eieren liep (langzaam en met stijve poten sluipen) maar uiteindelijk ook 8 of 9 jaar helemaal nooit meer angst. Het was juist een hele stabiele hond. Helemaal niet nerveus van aard.
Ik heb het nooit echt begrepen maar goed, het is weggegaan en ze heeft een goed en ontspannen leven gehad. Gelukkig maar want ik kon daar niet goed mee overweg.
Ik heb engelengeduld met veel hondse zaken maar ik kan niet tegen zenuwenlijerij. Ik word er erg chagrijnig van.
Ik wil gewoon een mug dood kunnen slaan zonder hond die dan in de hoek van de slaapkamer achter de plint wil kruipen en als je nooit een beuk hebt gekregen ga je niet pissen omdat ik een keer een hand omhoog steek omdat ik me uitrek. En ondertussen wel kafferen als ik je van de bank stuur. Ik kan er niets mee. Bloedirritant.
Ik merk dat vooral mijn man hetzelfde heeft als jij, die roept soms chagrijnig DOE NORMAAAAL als Lola weer in een paniek schiet om niks. Mijn geduld is wat groter, maar ik kan er niet tegen als ik geen contact krijg en dus geen zicht op vooruitgang heb. Die is er nu wel weer, dus dat is fijn
Haha dat is wel herkenbaar, ik heb ook een echte scoobydoo. En ook iemand met veel geduld, maar soms leidt het wel tot irritaties ja als ze bijvoorbeeld met een half tentenkamp aan de haal gaat omdat er een zeiltje wappert. 
Of omdat je met je mes door de zon een lichtje op de muur hebt gemaakt en vervolgens de hond weer onder het bed vandaan kan trekken want ze kan er wél zelf onder maar er niet meer zelf onder weg 
. 
