volgens mij krijgt de hond een heerlijk leven en gaan jullie er hartstikke van genieten.Bedankt voor het uitgebreide antwoordlucie schreef:ik geef je helemaal gelijk: een hond (erbij) nemen doe je niet zomaar. als er meer mensen eens bij stilstonden wat de gevolgen hier van zijn, zouden er niet zoveel herplaatsers worden aangebodenKitsune schreef:Allemaal bedankt voor de reacties!
Tja, dat zal wel iets voor introverten zijn....alle mogelijkheden bekijken, alle nadelen en voordelen nauwkeurig wegen, vanuit alle perspectieven er naar kijken en niet snel een beslissing nemen.
Uiteraard snap ik dat je het soms gewoon moet doen en je veel dingen niet van te voren kunt weten/inschatten. Maar goed, ik wil wel een overwogen keus maken.
En ja, het wordt sowieso een herplaatser. Zolang er honden in het asiel zitten, wil ik geen pup (persoonlijke keuze). En uiteraard zullen we dan een ontmoeting regelen om te zien hoe het gaat met Sira. Zelf neigen we dan ook naar een reu die wat jonger is (3-5 jaar). Sira is gecastreerd (of gesteriliseerd zoals ze het in de volksmond noemen) overigens.
Verder ben ik een echte introvert en ga zelden na verjaardagen, feestjes, sociale dingen
@ Apple, grootste nadeel vind ik ook dat we dus nog in een appartement wonen en ze niet even de tuin in kunnen bijv.
super dus, dat je nadenkt over wat je wel en niet wilt, en wat je zelf te bieden hebt.
als je een hond hebt, die gauw opgefokt raakt van een ander, kies er dan een met eenzelfde of lager energieniveau. Dat je in een appartement woont hoeft geen probleem te zijn hoor, als je maar genoeg met ze doet. honden die echt met elkaar gaan spelen zijn een zeldzaamheid ( en dat kunnen ze ook doen op wandeling).
Voor ons eerste teefje zijn we ook diverse asiels afgegaan om te zien of er een klik was met de tweede. Het werd uiteindelijk een windhond, terwijl we een herder hadden. heel uiteenlopende types dus maar dat had als voordeel dat onze herder bv haar balletjes niet hoefde te delen. en de windhond kon altijd op de bank want dat boeide herder niet zo.
Een tweede hond brengt niet alleen maar voordelen vind ik. Het is zeker wat lastiger en ook vind ik het gedrag naar andere honden toe wat anders dan een eenling (ze treden meer als een roedel op). Maar zodra ik gewend was aan twee, vond ik 1 maar heeeeeel kaal en ongezellig toen nr 1 dood ging, en kwam er gauw weer een nieuwe (en ja, die moest weer klikken met mw windhond).
Overigens staan we nu voor de beslissing of we er een derde bij gaan nemen.... en ben ik net zo aan het twijfelen als jij!
succes
. Ik hoor ook wel van meerdere kennissen dat de stap van 2 naar 3 honden minder groot is dan van 1 naar 2 . Maar goed, dat zie ik wel vaker...heb je meerdere honden en meerdere botten of stukken speelgoed en dan moeten ze uiteraard allemaal dezelfde hebben . Zo gaat dat bij m'n ouders tenminste altijd met 3 honden (geen ruzie, maar wel competitie drang en afwachten totdat ze het voorwerp van de andere op slinkse wijze kunnen afpakken 
).Valerie schreef:In jullie geval zou ik er zo voor gaan hoor
Ja dat denk ik ook....Sluit ik mij bij aanValerie schreef:In jullie geval zou ik er zo voor gaan hoor
kun je eigen honden onderling wel leren hoor.Kitsune schreef: Dat met balletjes herken ik. Als ze alleen is, brengt ze die netjes terug maar met meerdere honden gaat ze met het de bal er vandoor om niet te hoeven delen
Dit vind ik ook een hele goede opmerking. Ik zit zelf namelijk wél met een heel beìnvloedbare hond die in sommige zaken zeker niet de makkelijkste is (jagen en onrust. Beide kunnen heel erg versterkt worden door de invloed van een hond die verkeerd gekozen is, en beide kunnen heel erg verzwakt worden door het kiezen van de juiste hond)DeDiana schreef:
Mila is totaal niet beïnvloedbaar door andere honden, dus zij gaat gelukkig niet ineens blaffen als de opvanger of logé een blafferd is, of mee jagen of dat soort dingen. Ze moet de eerste dagen altijd wennen aan een nieuwe hond, maar is na een paar dagen altijd gewoon weer helemaal zichzelf en neemt geen gewoontes over van de nieuwe hond. Daar zou ik persoonlijk dus niet zo bang voor zijn, maar dat ligt natuurlijk ook heel erg aan de hond in kwestie.
En het is echt, het is echt heel gezellig. Ik moet wel zeggen dat die 3 van mij eigenlijk weinig met elkaar hebben. Ze gaan alle 3 hun eigen gang, behalve als er wat te beleven is dan staan ze gedrietjes vooraan! Oeps, staandes dusTara schreef:Staandes, van voorstaande. Niet staandeRs.Kitsune schreef: daarna hebben mijn ouders altijd Duitse Staanders gehad (lang haar en later ruw harig). Ik ben dus wel bekend met Staanders
Ik lees in je openingspost een heleboel dat gebaseerd is op interactie met andere honden. Maar ik vind dat je dat niet kunt vergelijken met een andere hond in je eigen huishouding. Een hond die 'enig hond is' zal bij interactie met soortgenoten soms geneigd zijn de kans op spelen en interactie tot het maximale te benutten. Die gaat dus door en door en door. Een hond die niet 'enig hond' is, die heeft zijn maatje bij de hand waardoor de behoefte om te spelen tot hij erbij neervalt veel minder zal zijn. Honden zijn er ook een keer zat van hoor. De interactie met honden die tot hetzelfde huishouden behoren zal altijd anders zijn dan met honden die niet tot het huishouden behoren. Het is bijzonder om te zien, en ik zou eigenlijk ook nooit meer 'maar' één hond willen hebben.
Volgens mij heb jij een prima sociale hond, en ik denk niet dat je ook maar enig probleem hoeft te verwachten als ik het allemaal zo lees.
. Nooit zo gerealiseerd waar de naam vandaan kwam, dus weer wat geleerd...had ik ook verwacht, maar ik heb er nu zo'n 20 gehad en er is er geen een blijven hangenKitsune schreef:Tara schreef:Kitsune schreef:
@Ingrid48,
Ik zal zeker even kijken. En ik denk dat wanneer we opvangers zouden hebben, ze ook zouden blijven hangen
en er zaten hele leuke lieve bij hoor! )Links een staander, rechts de staande:Kitsune schreef: Oeps, staandes dus
Och, het hangt er helemaal van af wat je met de honden doet of je nooit meer terug kunt naar eenKitsune schreef:Oeps, staandes dusTara schreef:Staandes, van voorstaande. Niet staandeRs.Kitsune schreef: daarna hebben mijn ouders altijd Duitse Staanders gehad (lang haar en later ruw harig). Ik ben dus wel bekend met Staanders
Ik lees in je openingspost een heleboel dat gebaseerd is op interactie met andere honden. Maar ik vind dat je dat niet kunt vergelijken met een andere hond in je eigen huishouding. Een hond die 'enig hond is' zal bij interactie met soortgenoten soms geneigd zijn de kans op spelen en interactie tot het maximale te benutten. Die gaat dus door en door en door. Een hond die niet 'enig hond' is, die heeft zijn maatje bij de hand waardoor de behoefte om te spelen tot hij erbij neervalt veel minder zal zijn. Honden zijn er ook een keer zat van hoor. De interactie met honden die tot hetzelfde huishouden behoren zal altijd anders zijn dan met honden die niet tot het huishouden behoren. Het is bijzonder om te zien, en ik zou eigenlijk ook nooit meer 'maar' één hond willen hebben.
Volgens mij heb jij een prima sociale hond, en ik denk niet dat je ook maar enig probleem hoeft te verwachten als ik het allemaal zo lees.
Ja, het klinkt heel logisch dat een honden in een huishouding heel anders reageren op elkaar dan op andere honden en dat ze uiteraard wel een keer moe zullen zijn of genoeg hebben van spelen. Naar dat soort ervaringen was ik ook benieuwd, aangezien we hier (nog) geen ervaring mee hebben. We zijn nooit verder gekomen dan een lang weekend weg met de familie en 3 honden. Dan slapen ze uiteindelijk ook wel samen, maar toch elke kleine verstoring (mensen die opstaan, deur die dicht gaat) wordt vaak aangegrepen om weer te spelen.
Ik kan me ook heel goed voorstellend dat wanneer we eenmaal 2 honden hebben, ook niet meer terug kunnen naar 1
@Ingrid48,
Ik zal zeker even kijken. En ik denk dat wanneer we opvangers zouden hebben, ze ook zouden blijven hangen
Dank je...helder verhaal en leerzame ervaringenranetje schreef:Och, het hangt er helemaal van af wat je met de honden doet of je nooit meer terug kunt naar eenKitsune schreef:Oeps, staandes dusTara schreef:Staandes, van voorstaande. Niet staandeRs.Kitsune schreef: daarna hebben mijn ouders altijd Duitse Staanders gehad (lang haar en later ruw harig). Ik ben dus wel bekend met Staanders
Ik lees in je openingspost een heleboel dat gebaseerd is op interactie met andere honden. Maar ik vind dat je dat niet kunt vergelijken met een andere hond in je eigen huishouding. Een hond die 'enig hond is' zal bij interactie met soortgenoten soms geneigd zijn de kans op spelen en interactie tot het maximale te benutten. Die gaat dus door en door en door. Een hond die niet 'enig hond' is, die heeft zijn maatje bij de hand waardoor de behoefte om te spelen tot hij erbij neervalt veel minder zal zijn. Honden zijn er ook een keer zat van hoor. De interactie met honden die tot hetzelfde huishouden behoren zal altijd anders zijn dan met honden die niet tot het huishouden behoren. Het is bijzonder om te zien, en ik zou eigenlijk ook nooit meer 'maar' één hond willen hebben.
Volgens mij heb jij een prima sociale hond, en ik denk niet dat je ook maar enig probleem hoeft te verwachten als ik het allemaal zo lees.
Ja, het klinkt heel logisch dat een honden in een huishouding heel anders reageren op elkaar dan op andere honden en dat ze uiteraard wel een keer moe zullen zijn of genoeg hebben van spelen. Naar dat soort ervaringen was ik ook benieuwd, aangezien we hier (nog) geen ervaring mee hebben. We zijn nooit verder gekomen dan een lang weekend weg met de familie en 3 honden. Dan slapen ze uiteindelijk ook wel samen, maar toch elke kleine verstoring (mensen die opstaan, deur die dicht gaat) wordt vaak aangegrepen om weer te spelen.
Ik kan me ook heel goed voorstellend dat wanneer we eenmaal 2 honden hebben, ook niet meer terug kunnen naar 1
@Ingrid48,
Ik zal zeker even kijken. En ik denk dat wanneer we opvangers zouden hebben, ze ook zouden blijven hangen
Ik heb tegenwoordig nog maar een hond.
In principe weinig verschil met twee, aangezien ik met beide honden werk(te).
Ze waren ook meer op mij gericht dan op elkaar.
In het begin zullen de honden misschien wat meer spelen, maar zodra Sira merkt dat de andere hond niet meer weg gaat wordt het normaler om met twee te zijn en wordt het intensieve spelen vanzelf minder.
Dat blijft een verschil met als je gaat logeren en in dat huishouden is ook een hond.
Of er komt een hond op bezoek.............
Dan moet je als hond de tijd samen uitbuiten
Het ene stel zal buiten meer roedelgedrag vertonen dan het andere.
Ook maar net hoe de klik is tussen de honden en of ze min of meer dezelfde interesses hebben.
Spelen met een balletje kan je ze heel goed leren.
Elk een eigen bal, of alleen er achter aan als je de naam van de betreffende hond zegt gaat prima.
Is even wennen, maar lukt doorgaans na een tijdje uitstekend.
In het begin kan je het gevoel hebben dat je buiten ogen tekort komt omdat je opeens op twee honden moet letten die lang niet altijd dezelfde richting op lopen
Maar het went snel vind ik
Of je op een apartement woont of in een huis met tuin hoeft geen verschil uit te maken.
Als je voldoende met ze op pad bent breken ze thuis de boel doorgaans niet af.
.