laeken schreef:Ik zou haar dus niet castreren. Weinig teven vriendelijker en makkelijker met honden dan intacte teven.
In veel huishoudens waar meerdere teven samen leven van pittigere rassen zijn dat huishoudens bij fokkers bv. Die castreren zelden of nooit. Meestal gaat dat goed tussen de intacte teven.
Ik heb bij geen van mijn teven 1 positieve verandering opgemerkt naar andere honden toe. Eva was intact en uitermate goed met elke hond. Cleo was intact en altijd goed met elke hond. Na castratie werd ze kribbiger. Wuilus was intact prima met teef en reu maar met 2,5 jaar is ze toch gecastreerd omdat ik mijn verantwoordelijkheid niet nam en haar loops ook liet spelen met reuen. Ik wilde best een nest als puber.![]()
Na 6 maanden werd ze extreem vechtlustig met teven en dat is haar hele leven zo gebleven.
Bas was tot oktober 2013 intact. De eerste 2 maanden bij ons was ze altijd lief met elke hond. Nu is ze dominant aan het worden met sommige honden. Op stijve pootjes er op af, overal markeren en soms grommen en snauwen.
In mijn ogen en uit mijn eigen ervaring is er niks liever, toleranter en vriendelijker dan een intacte teef. Eva is dus om die reden intact gebleven. Gewoon geen zin meer in dat dominante kribbige gedoe van die gecastreerde teven.
Er zijn natuurlijk ook teven die hormonaal kribbig worden en dan kan je altijd nog castreren. Nu al beslissen wanneer je je pup gaat castreren is gewoon onzinnig. Baseer het ergens op en ga niet denken dat je op deze manier je pup ideaal weet te houden. Voor hetzelfde geld vergal je haar daar mee en maak je haar intolerant en agressief dominant. Dat heb ik met Wuilus gedaan. Best zonde want die kon na 3-4 maanden na de castratie geen teef en geen gecastreerde reu meer ruiken of zien. Dan ontplofte ze terwijl ze 3 jaar lang elke dag veilig en leuk op de hondenspeelveldjes kwam. Ze had nooit 1 teken van agressie naar welke hond ook getoond. Ik heb altijd spijt gehad van die castratie.
Kijk daar heb ik iets aan, uit persoonlijke ervaring, bedankt voor deze reactie.
Daarom stel ik dus de vraag ook hier, omdat ik alleen met Julia ervaring heb, en voor haar was het echt supergoed dat ze gecastreerd werd, want daarna werd ze veel makkelijker en toleranter. Zij had echt extreem last van haar hormonen. Elke keer schijndrachtig, en ze wilde pups opvreten, die viel ze aan. Na haar castratie verdween dat gedrag als sneeuw voor de zon, en ze is tot aan haar dood een fijne hond geweest.
Alleen nadat ze twee keer flink aangevallen was, is ze iets lastiger geweest (een paar jaar) maar dat stond compleet los van de castratie.
Jouw advies is dus eigenlijk afwachten hoe ze reageert op de loopsheid, en als ze er geen last van heeft (zoals bij Juul) intact laten.






