Het HondenForum

renee-uk schreef: het zal allemaal wel raar zijn, maar voor mij voelt het goed zo.

Dan ben ik met je mee raar. Heb wel overwogen wat as in een sieraad of kleine urn (het is zo veel) te doen en de rest uit te strooien.
Maar inderdaad, dat uit elkaar halen is het voor mij toch niet.

dagmar88 schreef:

renee-uk schreef: het zal allemaal wel raar zijn, maar voor mij voelt het goed zo.

Dan ben ik met je mee raar. Heb wel overwogen wat as in een sieraad of kleine urn (het is zo veel) te doen en de rest uit te strooien.
Maar inderdaad, dat uit elkaar halen is het voor mij toch niet.

Dat is voor mij ook de reden van het niet hebben van een hangertje of zo.
Ze zijn nu zo compleet mogelijk uitgestrooid en zo hoort het voor mij.

Ik vind dat en ieder moet doen wat voor hem/haar goed voelt. Zelf heb ik niets met as in een urn oid, de energie/spirit/ziel of hoe je het ook wilt noemen van je dier blijft wel bij je.

Fendi schreef:Ik vind dat en ieder moet doen wat voor hem/haar goed voelt. Zelf heb ik niets met as in een urn oid, de energie/spirit/ziel of hoe je het ook wilt noemen van je dier blijft wel bij je.

dat heb ik ook altijd gezegd en ik heb al mijn vorige honden zelf begraven of hun as uit laten strooien bij het crematorium, maar met deze twee is het anders en kon ik dat niet.
geen idee waarom

De andere dieren, en dus ook honden waren allemaal oud toen ze gingen. Die lieten we bij de dierenarts en die werden dan met meerdere gecremeerd. Maar Sem was anders, was zo naar en abrupt gegaan en mijn partner en ik waren zo verdrietig. Ook omdat we zo graag hem erbij hadden gehad als de kleine komt.

Vandaar dat zomaar met andere dieren cremeren niet goed voelde. Uitstrooien wilde we wel echt doen maar we hebben een vervelende onplezierige en chaotische tijd achter de rug dat we steeds bleven denken 'als er weer meer rust in de tent is'. En nu staat hij er gewoon met zijn riem eromheen en heb ik geen zin om hem uit te strooien.

Al ben ik daar eigenlijk altijd wel nuchter in geweest. Het beest maakt er niets meer van mee dus voor hem boeit het niet. Geen idee wat het is.

Ik heb om die reden ook meer moeite met Baco en DuCain gehad, ze weren nog te jong, de 1 stte hond die ik had was 15 , en dat was dus gewoon klaar.
Bij de twee bullen is dat anders, als Gil 10 wordt zou ik er ook vrede mee hebben en hem uitstrooien. t is gevoelsmatig denk ik

Nanna schreef:Feitelijk maakt het allemaal geen zak meer uit voor de hond.
Alles wat je na zijn/haar dood doet, doe je puur voor jezelf. Daar is ook helemaal niks mis mee want je moet zelf door en de gevoelens daarbij moeten juist zijn.
Dus waar de één een complete nis inricht met kaarsen en zachte muziek brengt de volgende de hond gewoon naar de destructie.
Van mij mag het allebei.

Klopt. Wij hebben juist niets met een urn op de kast of schoorsteenmantel. Willen we zelf ook niet staan, dus onze dieren ook niet. Jari werd door het crematorium uitgestrooid in de buurt van de duinen. Tagor werd bij een ander crematorium gecremeerd en zijn as hebben we opgehaald en op dezelfde plek uitgestrooid. Voor ons gevoel waren de heren weer samen en in de buurt van een plek waar ze met mijn ouders heel veel gelopen hebben.
Maar wat Nanna al zegt: keuze is vooral voor ons gevoel geweest.

Tsuki staat nog steeds in haar blikje op de kast. Ik kan het niet.

Oryn staat in een urn op de kast, samen met z'n foto, pootafdruk en riem + halsband. Uiteindelijk gaat hij naar m'n kamer maar voor nu voelt het voor iedereen hier nog te vlug. Er brandt iedere avond een kaarsje bij zijn foto. Op den duur zal dat allemaal minder worden maar het verdriet is nu nog erg vers en rauw.

Lara hebben we destijds bij de dierenarts achtergelaten en ze is gecremeerd met andere dieren, haar as uitgestrooid. Lara was oud, had een mooi leven gehad en dat voelde goed. Nooit spijt van gehad.

Nog geen hond hoeven laten gaan, maar helaas al wel 3 katten. Heb een hondenurn gekocht bij de eerste, waardoor de as van alledrie nu in 1 en dezelfde urn zit (in aparte zakjes hoor). Wil geen mantel vol urntjes, maar mijn dieren horen bij en als ze dood zijn horen ze dat nog steeds vind ik. Dus komen ze terug.

Van Lotus heb ik nadat we haar hebben laten inslapen een pluk haar afgeknipt en die heb ik zelf in een holle glaskraal gedaan. Lijkt heel leuk, zo'n bolletje met witte en grijze accenten en ik weet dat het mijn prinsesje was.

Flame zal in de tuin van mijn schoonouders begraven worden. Het is de hond van mijn vriend en hij wil dat zo, dus klaar.

Ik merk zelf dat ik moeite heb met loslaten, en dat zal ook wel de reden zijn dat ik het toch fijn vind de boel weer thuis te hebben.

Izzy had ik op een mooie zachte winterse dag willen uitstrooien op haar geliefde plek.
Maar ja... die dag kwam maar niet.
Dat Juda zo snel na Izzy zou gaan, had ik niet verwacht.
Nu staan ze samen op een tafeltje in de gang te wachten totdat ik zover ben om hen uit te strooien of te begraven op de plek waar we graag en veel liepen. Het is er nog niet van gekomen. Maar daar horen ze, in het veld. Met het uitzicht op de reeën en hazen en aan het water.

Ik kanhet niet. Kan Bowie ook moeilijk uit het zicht wegzetten. Hij blijft bij mij tot het mijn tijd is. Hoe ik het met de andere honden ga doen, weet ik nog niet.

ik had op een gegeven moment 7 asbussen in de kast staan. op een dag was ik het zat. een dag later ben ik heel vroeg met 2 boodschappentassen met de asbussen en de levende honden naar het strand gegaan en heb alles daar uit gestrooid.
nu staan casper en bo in de kast en die zullen ook wel aan de beurt komen om uitgestrooid te worden, weet alleen nog niet wanneer en waar.
ellen

Nanna schreef:Feitelijk maakt het allemaal geen zak meer uit voor de hond.
Alles wat je na zijn/haar dood doet, doe je puur voor jezelf. Daar is ook helemaal niks mis mee want je moet zelf door en de gevoelens daarbij moeten juist zijn.
Dus waar de één een complete nis inricht met kaarsen en zachte muziek brengt de volgende de hond gewoon naar de destructie.
Van mij mag het allebei.

Van dit dus...
ik had persoonlijk niet gedacht dat ik waarde zou hechten aan de pot met
rimpel... of dat ik echt waarde zou hechten aan dat hij individueel gecremeerd is etc.
en toch is het me gebeurt....
ik was twee weken nadat rimpel dood was gegaan zooooo
blij dat ik hem niet had laten begraven want het werd ineens
stervenskoud.
Zo had ik mijn helft van de as laten verdelen over een
spekstenen potje met bloemen en de andere helft in een strooi
kokertje. Het potje wilde ik gewoon voor de sier ergens
neer kunnen zetten zonder dat je ziet dat het een urn is.
En nu...
nu staat het potje en de urn in een compleet ingericht
rimpel hoekje...
Het deel uit de koker gaat hier het bos in met mooi weer.

Ik heb nog even gedacht dat ik het misschien raar zou
vinden dat we hem in drie gesplitst hebben hi hi maar
gek genoeg boeit dat me niets
WEL vond ik het heel fijn dat ik den potjes hier had staan
en dat had ik niet verwacht.

dagmar88 schreef: Denk dat ik ze ooit allemaal bij me in m'n kist laat stoppen

Dayka en Devlin staan in huis en daar blijven ze ook totdat ik sterf.
Dan gaan ze inderdaad ook mee de kist in.
Vinou ook, maar dat weet ze nog niet

wij begraven hier ip alle honden op het terrein,1 hond kon vanwege de vrieskou een paar jaar geleden niet begraven worden,en is gecremeerd,het idee was zijn asbus daar bij de andere honden te begraven,alleen dat moet nog steeds gebeuren.....

vorig jaar zijn 2 honden overleden waar ik echt zoveel mee had,dat waren echt mijn speciaaltjes,ze overleden 2 weken na elkaar waarvan de eerste heel plotseling,van hem heb ik een beeld laten maken waar zijn as inzit,en die gaat echt nooit meer weg,van het teefje wordt ook een beeld gemaakt en zij zal binnenkort ook "thuis komen"dan gaat haar as ook in het beeld en dan zijn ze weer hier...

nee die 2 kon ik echt niet begraven...en uitstrooien al helemaal niet ...

Moet geen urnen in huis van mensen en ook niet van dieren en heb ook niets meer met een beetje as van wie dan ook .Zou bij mij net zo makkelijk uitgestrooid worden in zee, bos of de kliko.
Beeldjes en hangertjes met overblijfselen heb ik ook niets mee.
Hoe erg ik een mens of dier ook mis .

LongFields schreef:

Sanchis schreef: Het verbaast me hoeveel mensen waarde hechten aan crematie, potjes as, hangertjes en dingetjes met afgebrande hond erin.

Ieder zijn ding toch?

Mij hierover verbazen is dan mijn ding

Onze hond die nog niet zo heel lang geleden is overleden hebben we individueel laten cremeren en hem zelf in de oven gelegd. We hebben hem dezelfde dag weer mee naar huis genomen en hij staat nu in onze woonkamer in een speciaal ingericht hoekje samen met wat haar van hem en een pootafdruk. Uitstrooien wil ik niet, hij blijft hier in de woonkamer staan.

Het is het laatste tastbare dat je nog hebt van je overleden hond. En ik vind het moeilijk om dat laatste beetje Tsuki wat ik nog kan aanraken weg te doen. Het is Tsuki niet meer. De herinneringen zitten in mijn hoofd. En toch; dat beetje as. Dat was ze. Dat was haar lichaampje waar ik zo van hield en waar ik om moest lachen. Dat was haar vachtje waar ik zo graag mijn gezicht in begroef. Dat waren die gekke blije oogjes waar ik altijd van opvrolijkte. Dat laatste tastbare, al is het nu grijze as, dat kan ik (nog) niet weg doen.

Pendrag schreef:Nora is de eerste hond die ik heb laten cremeren. Ik had toen griep en het grondwater stond erg hoog. Anders had ik haar bij de andere begraven. Idee was wel om haar uit te strooien maar de kinderen zijn daar nog niet aan toe. Af en toe nemen ze het potje op hun schoot. En soms aaien ze haar dan ook nog even. Met als gevolg dat de geknoeide as vrolijk in de stofzuiger verdwijnt. Ach, als ik zo lang genoeg wacht, is er niets meer om uit te strooien

gewoon de stofzuigerzak uitstrooien.

Bij ons (mijn ouders) zijn er 2 katten en 2 honden dood gegaan, en we hebben ze alle 4 laten cremeren en mee naar huis genomen. Voor alle 4 een urn uitgekozen die niet al te urnig is en bij het dier paste.
Als een van mijn katten of honden dood zou gaan wil ik ze ook weer mee naar huis in een mooie urn. Ik heb niks met altaartjes, maar ook niet met een plek waar een dier/mens ligt begraven of uitgestrooid is, maar gewoon de urn thuis hebben vind ik wel een fijn idee.

Deze is van Kaminka


en van Youra


En van de katten:

Alhoewel ik mezelf allerminst sentimenteel zou willen noemen, ben ik toch blij dat ik mijn hond niet heb laten cremeren. Ik zou me de hele tijd schuldig voelen als ik de pot weer eens omstoot of waarschijnlijker de pot of urn vanwege abjecte lelijkheid achterin de kast zou zetten. Geheel passend bij onze persoonlijkheid hebben wij de hond dan ook eigenhandig begraven. En dat was nog best een klus. Hij ligt in ons eigen bos en omdat het daar ook heerlijk lopen is, zoeken we hem regelmatig op.

Noot bij de foto: de hond op de foto leeft nog, de overleden hond ligt onder de stenen

mercedes2803 schreef:

Nanna schreef:Feitelijk maakt het allemaal geen zak meer uit voor de hond.
Alles wat je na zijn/haar dood doet, doe je puur voor jezelf. Daar is ook helemaal niks mis mee want je moet zelf door en de gevoelens daarbij moeten juist zijn.
Dus waar de één een complete nis inricht met kaarsen en zachte muziek brengt de volgende de hond gewoon naar de destructie.
Van mij mag het allebei.

Van dit dus...
ik had persoonlijk niet gedacht dat ik waarde zou hechten aan de pot met
rimpel... of dat ik echt waarde zou hechten aan dat hij individueel gecremeerd is etc.
en toch is het me gebeurt....
ik was twee weken nadat rimpel dood was gegaan zooooo
blij dat ik hem niet had laten begraven want het werd ineens
stervenskoud.
Zo had ik mijn helft van de as laten verdelen over een
spekstenen potje met bloemen en de andere helft in een strooi
kokertje. Het potje wilde ik gewoon voor de sier ergens
neer kunnen zetten zonder dat je ziet dat het een urn is.
En nu...
nu staat het potje en de urn in een compleet ingericht
rimpel hoekje...
Het deel uit de koker gaat hier het bos in met mooi weer.

Ik heb nog even gedacht dat ik het misschien raar zou
vinden dat we hem in drie gesplitst hebben hi hi maar
gek genoeg boeit dat me niets
WEL vond ik het heel fijn dat ik den potjes hier had staan
en dat had ik niet verwacht.

Wij hebben Mats ook verdeeld
Dat vind ik ook helemaal niet moeilijk of raar. Ze was van ons allemaal.

Toen ze dood was hoefde crematie voor mij niet echt, de rest wilde het wel graag. Achteraf maar goed, want ik had echt spijt gekregen.
En nu ben ik degene die nog het meeste waarde hecht aan haar urn...

Gio's as staat nog steeds in het 'koekblik' waarin het is meegekomen in onze vitrinekast, naast een boekje met foto's van hem, en een pootafdruk in gips.
Denk dat we 't zo gaan houden ook. Geen behoefte om er een speciale urn van te maken, maar ik kan het toch ook niet over mijn hart krijgen om de as uit te strooien. Dan had ik dat even goed meteen kunnen laten doen, denk ik dan. Nu is hij gewoon terug 'thuis', waar hij hoort.
We lachen wel eens, als de volgende hond overlijdt (al denk ik niet dat we elke hond zouden laten cremeren), dan gaat die bij Gio op het schap. Zou ook de eerste keer zijn dat hij goed overeenkomt met een andere hond, dan.

Achja, 't is voor iedereen anders. Waar ik zo nuchter ben wanneer het erover gaat dat we een hond moeten laten gaan, zo sentimenteel ben ik blijkbaar toch ook weer als die as thuiskomt. (Gio was de eerste hond waarmee ik een sterke band had, die ik ben kwijt geraakt, dat wel).

Ff off topic hoe krijg je die pootafdruk in gips zo mooi schoon? Heb t ooit van xavi gedaan voor zn fokker maar die was erg zwart zeg maarvan t zand...

Goh, onze DA had die voor ons gemaakt, met Knauf die hij nog had staan om gaten in het bezetsel van de muren op te vullen.
Is goed gelukt, en bewaart prima. Hij had de voetkussentjes van Gio mooi proper gemaakt en de haartjes rondom wat bijgeknipt, en zo een afdruk gemaakt.

Ik had zo'n voet- en handjesafdruk van mijn metekind in een 'prefab'-setje voor baby's, maar dat ging al snel grauw worden.

Scooby zijn as zou nooit uitgestrooid worden maar van de rest wel; dus in een asbus laten doen.
Nu staat ook hier alles nog in de kast met halsbandjes erbij en kan me er niet toezetten om het uit te strooien.

Dusty staat in een urn bij mijn moeder. Door de plotse verhuizing destijds daar even neergezet. In principe gaat dit met al mn honden gebeuren maar dan wel weer bij mij terug.... uiteindelijk mogen ze allemaal met mij mee als t zover is.

vwb gips ga ik ff een topic over openen

Mijn eerste hond is met de destructor meegegaan.
De 3 latere honden zijn gezamenlijk met andere dieren gecremeerd en op een strooiveld van het crematorium in het bos uitgestrooid.
Ik hoef geen as in huis. Van Rico heb ik wel de haren van zijn staartpunt afgeknipt en in een bakje gelegd. Staat nog steeds ergens tussen de andere dingen op de kast.
Nu heb ik alleen nog maar een kleine kat van nog geen 3 kilo. Als zij overlijdt, zal ik haar in de tuin begraven.