Het HondenForum

Ja..
vroeger, bijna 15 jaar geleden, heb ik altijd gezegd: " Bonnie mag niet schooien, als ze wat krijgt, krijgt ze het in haar eigen bak."
Nu, zo gauw ik mijn eten opgeschept heb, of ik eet een broodje, of een koekje.. trippelt mevrouw naar de keuken en komt ze naar me toe met haar voerbak. Of ik daar even een stukje van wat ik eet in wil doen.
Wijsneus. En zeg dan maar eens nee...

Princess schreef:Ja..
vroeger, bijna 15 jaar geleden, heb ik altijd gezegd: " Bonnie mag niet schooien, als ze wat krijgt, krijgt ze het in haar eigen bak."
Nu, zo gauw ik mijn eten opgeschept heb, of ik eet een broodje, of een koekje.. trippelt mevrouw naar de keuken en komt ze naar me toe met haar voerbak. Of ik daar even een stukje van wat ik eet in wil doen.
Wijsneus. En zeg dan maar eens nee...

Aaaaahhhh, daar zou ik ook echt geen nee tegen kunnen zeggen! En dat heeft ze zichzelf aangeleerd? Slim hoor.

Ja, maar hij doet het eigenlijk wel alleen als er iets 'te halen' valt.

Ik werk gebroken diensten en als ik 's morgens na mijn eerste dienst thuis kom ga ik vaak nog even een uurtje slapen. Semmy mag dan ook mee op de slaapkamer. Hij rent dan altijd al naar de slaapkamerdeur en gaat daar staan wachten.

En 'vroeger' moest Semmy altijd van ons op zijn plaats als hij iets lekkers kreeg. Als hij nu al het idee heeft dat hij iets lekkers kán krijgen lanceert hij zichzelf op zijn mand en gaat met een verwachtingsvolle blik zitten wachten.

Als het om eten of uitgaan gaat weten onze 2 heel goed duidelijk te maken wat ze willen.

Maar wat ik veel leuker vind is dat Kevin, onze vorige baardmans, ons heel goed duidelijk wist te maken dat zijn deken niet goed in zijn mand lag.
Hij was sowieso een zeikerd wat ligplek aanging. Toen hij, als pup, hier kwam heb ik diverse kussens, dekbedden etc gekocht om erachter te komen waar hij wél op wilde liggen. Uiteindelijk was het enig goede, een oude wollen deken die losjes aan één kant van de mand gedrapeerd werd. Dan lag hij met zijn kont in het kale gedeelte van de mand en met borst en kop op de deken.

Als zijn deken naar zijn zin niet goed lag, dan begon hij er in te graven terwijl hij ons steeds aankeek, om daarna naar die deken te kijken. Als je bleef zitten dan werd zijn gesteun en gekreun steeds harder, maar als je de deken oppakte en tussen duim en wijsvinger in zijn mand neervlijde dan liet hij een gelukzalig kreun horen en ging lekker liggen.

Buffelhuidenstaven vond hij lekker, maar lastig om vast te houden. Hij kwam dan naar je toe om je over te halen om die dingen voor hem vast te houden zodat hij makkelijk kon kluiven.
Hij kon je op zo'n manier overhalen dat je dat met plezier deed .

Ik zit te genieten van je verhaal Suzanne.

Hier bij ons zijn vast ook van speciale, vergelijkbare, "rituelen", maar daar moet ik wel even over piekeren.
Waarschijnlijk zijn ze al zo gewoon geworden dat ik het niet eens zie

Puck (Schotse herder) bij mijn ouders, wist precies wanneer je thuiskwam. Toen mijn broer in dienst ging en ik ging studeren, ging hij echt dagelijks op de poef zitten, rond het tijdstip waarop we normaal gesproken thuiskwamen. Hij mocht een keer mee naar de bus en toen ging hij pas vrijdags weer op de poef zitten. Ik snap het nog steeds niet, maar op de één of andere manier was de bus voor hem een teken dat het langer duurde voordat we weer terugkwamen.

De meiden hier weten aan precies of ik naar de training ga of naar het werk. In het laatste geval blijven ze liggen, in het eerste geval staan ze te stuiteren. Heb wel eens een grapje uitgehaald: trainingstas meegenomen en wandelschoenen aan vanwege een dagje uit! Hahaha, die koppen: huh, doet ze nou?

Herder Tosca heeft mijn kat Jip afgeleerd om de nagels aan de bank te scherpen. Ik heb maar één keer foei geroepen naar de kat. De keer daarna pakte Tosca Jip bij het nekvel en trok ze hem weg van de bank. Dit tot grote verbazing van zowel mij als de kat, maar sindsdien gebruikt de kat wel zijn krabpaal!

Lupo schreef:Herder Tosca heeft mijn kat Jip afgeleerd om de nagels aan de bank te scherpen. Ik heb maar één keer foei geroepen naar de kat. De keer daarna pakte Tosca Jip bij het nekvel en trok ze hem weg van de bank. Dit tot grote verbazing van zowel mij als de kat, maar sindsdien gebruikt de kat wel zijn krabpaal!

Die vind ik geweldig! Ook al zo'n regelneverige herder (of regelnichterig dan eigenlijk )

Inez87 schreef:

Princess schreef:Ja..
vroeger, bijna 15 jaar geleden, heb ik altijd gezegd: " Bonnie mag niet schooien, als ze wat krijgt, krijgt ze het in haar eigen bak."
Nu, zo gauw ik mijn eten opgeschept heb, of ik eet een broodje, of een koekje.. trippelt mevrouw naar de keuken en komt ze naar me toe met haar voerbak. Of ik daar even een stukje van wat ik eet in wil doen.
Wijsneus. En zeg dan maar eens nee...

Aaaaahhhh, daar zou ik ook echt geen nee tegen kunnen zeggen! En dat heeft ze zichzelf aangeleerd? Slim hoor.

Ik ook niet hoor.. Krijgt ook altijd wat.
Ja, helemaal zelf.. Zullen de bordercollie genen wel zijn.., haha