Het HondenForum

Eentje 'favoriseren' heeft toch niks te maken met meer of minder graag zien in mijn ogen.
Ze betekenen allebei de wereld voor me maar Sanne, heeft dat tikkeltje anders.

Van mij is Tama mijn lieveling, maar waarom mag Joost weten, ze is een verschrikkelijke hysterica en een haaibaai maar toch moet er niet aan denken dat zij misschien wel de volgende is die dood gaat.
Nikkie heeft ook lieve kanten maar die kan me af en toe flink irriteren met haar gestress.
Jarah is de liefste en de zachtmoedigste van het stel maar heb toch niet zo heel veel met haar, ze is wel de ongehoorzaamste zij doet echt wat ze zelf wilt.

Al zou ik ze geen van driëen willen missen.

Yuna is mijn "lieveling", maar dat is gewoon omdat zij er langer is dan Chell.

ja ik heb cker een lieveling al moet ik zeggen dat ze allemaal wel iets hebben. vroeger zou ik altijd gezegd hebben dat kopó echt mijn lievelingetje is al zal ik nu zeggen dat piraat dat plekje heeft veroverd. en niña doet er alles voor om me voor haar te winnen maar ik kan zeggen dat ik absoluut niks met haar heb

Nee, ze hebben beiden hun eigen specifieke aard waar ik dol op ben.Niet vergelijkbaar, niet meer of minder maar gewoon...anders. Al is Tomas als oudste misschien wel vaster verankerd in mijn hart.

Mijn honden zijn me allebei even lief en zou ze niet kwijt willen, maar de band die ik had met mijn vorige hond heb ik beide niet.
Met scooby had ik genoeg aan een oogopslag en hij wist wat ik wilde.
Djenna is helemaal in love met stefan en ik kom bij haar op nummer 2 ook al ben ik degene die uitlaat, eten geeft ed.
Kibo gaat vooral zijn eigen gang, maar trekt wel meer mijn kant op.

Max is mijn lieveling.
Maar Jop is een goede tweede, dat kleine lastpakkie slaapt 's nachts op bed en gaat, terwijl ik na het opstaan in de badkamer ben, alvast naar beneden.
Als ik dan 2 min later ook beneden kom, komt hij dolgelukkig en krullend en springend op me af rennen, alsof hij me weken niet gezien heeft Mijn hart maakt dan altijd een soort sprongetje.
Met Mica heb ik het minst, en dat komt omdat ze zo'n dooie is.

Maar ik zou ze natuurlijk geen van alle kwijt willen.

pien. en kiefer. na pien dacht ik dat niets de band tussen haar en mij kon overtreffen maar het is kiefer toch gelukt. wat ben ik gek met die hond. hoewel pien ook nog heel diep in mijn hart zit en het nog steeds pijn doet al;s ik aan haar denk.
ik ben ook onwijs gek met lijfje, moet altijd erg om haar lachen en ze is zo lief, maar ze zit niet zo diep als kief.

Nee, geen lieveling hier eigenlijk. Bo is Bo, en met hem kan ik ondertussen lezen en schrijven, na jaren hard werken en leren van en met hem. Ik kan ondertussen voorspellen hoe hij op situaties zal reageren en kan lezen wanneer ik moet ingrijpen.
Layla is ook een speciaal meisje, vanaf de eerste dagen is ze onder m'n huid gekropen en heeft zich genesteld. Het is mooi om haar te zien groeien en bloeien. Aan de buitenkant en voor andere mensen lijkt er weinig met haar aan de hand, maar toch merk ik dat ze door haar mindere periode bij mijn voorganger, toch wat beschadigt is geestelijk. Daardoor zijn we nu extra intensief bezig om het vertrouwen op te bouwen. Ze wil zooooo graag wat voor je doen, maar als je iets van haar vraagt weet ze niet goed hoe ze daar mee om moet gaan en gaat rondjes rennen. Dus nu vooral bezig met rust, contact en vertrouwen.

Het verschilt hier per moment eigenlijk wie mijn lieveling is. Ze zijn ook zo verschillend. Mijn perfecte hond is een combinatie van die 2

Nu bij deze honden die ik nu heb is er geen voorkeur.
Big doet alles voor mij.voor mij een hele makkelijke hond,zeker geen allemans vriendje.
Oppakken en knuffelen, eten en uitlaten wordt alleen door mij geaccepteerd.

Bros is gewoon leuk in zijn doen en laten,op zijn tijd een knuffel maar meeste tijd druk druk druk met speelgoed en kluiven.
Op de bank in slaap vallen en dat hij dan achter mijn rug gekruld ligt met zijn hoofd in mijn nek

Maar wat ik met Griffin had,dat was vanaf dag 1 meteen raak daar heb ik nog steeds moeite mee al is het alweer 3 jaar geleden dat hij is ingeslapen.
Mijn maatje,mijn allessie ...

Gipsy was een schat van een lobbes, aan haar waren we allen erg gehecht en kapot door haar plotselinge dood. Zij was ieders lieveling.

Met de kleine eigenwijze Gizmo heb ik de laatste jaren een speciale band opgebouwd doordat hij blind en doof en hierdoor van mij afhankelijk was. Iedere avond sliep hij knus tegen mijn been aan, altijd lichamelijk contact zoekend. Hij was zeker mijn kleine lieveling.

Mijn dochter is de lieveling van Mowgli dit is zonder twijfel zo, waar Daniëlle is is Mowgli. Natuurlijk ben ik ook helemaal gek op haar, maar de band tussen Daniëlle en Mowgli is vele malen groter, hier komt niemand tussen. Maar toch is zij ook mijn grote lieveling.

En Balou mijn pup, na een moeilijke start door lichamelijke en gedragsproblemen, ben ik nu helemaal wijs met hem. Dan te denken dat ik hem bijna had weggedaan, ik ben blij dat het niet zover is gekomen. Hij is nu zeker ook mijn lievelingetje.

Een echt lievelingetje heb ik niet, iedere hond heeft wel iets wat hem speciaal maakt voor mij.

Absoluut
Ik heb nu nog maar 1 hond (Vinou) en zij en ik zijn een hecht team.
Devlin (overleden december 2011) en ik waren één

Kees is mijn oogappeltje.
Met hem kan ik lezen en schrijven, hij kon los op t erf rondscharrelen en je "helpen". Ik vind het weleens jammer dat Ozzie dat niet kan en direct teruggefloten moet worden. Kees is een heel betrouwbare hond. Nu ik ook echt met hem werk, is de band alleen maar sterker geworden.

Gelukkig heeft mijn man dat bij Ozzie. Hij vindt het werken met hem erg leuk en is ontzettend trots op hem. Bij hem is Kees op de 2e plaats gekomen.

We hebben nu dus ieder een "eigen" hond.

Ik hou van allemaal heel veel maar 1 is echt echt echt mijn allessie, met die ben ik 1, als die dood gaat ga ik ook

Ja Donna is mijn allessie,Leo en Ollie zijn geweldig op hun eigen manier ,Leo op zijn lompe "ik wil zo graag maar weet niet hoe"manier
en Ollie omdat hij zo ver is gekomen nadat hij zo vreselijk is mishandeld ze zijn me alle 3 zo dierbaar,maar Donna is gewoon mijn hond.
Het was de allerlelijkste hond die je ooit hebt gezien toen de stichting mij een foto stuurde maar ik ben gaan kijken,ze kwam op me af sprong in mijn armen en is nooit meer weggegaan,ze loopt vanaf dag 1 los,slaapt in mijn knieholte,waar ik ben is zij,als ik me niet lekker voel is zij er om me te troosten en er zit zon enorme diepe band tussen ons 2 dat ik er niet aan moet denken dat er ooit een tijd komt dat ze er niet meer is.

Lieveling is een groot woord want ze zijn me alle drie, zij het op verschillende manieren, even lief.
Ik heb een lichte voorkeur voor onze jongste. Ze heeft het vrolijkste karakter van de drie en heeft altijd lol en overal zin in. Ze is altijd enthousiast als we wat gaan ondernemen. Daarnaast is het een vreselijke knuffelkont. Een paar keer per dag komt ze me opzoeken voor een knuffelpartijtje en elke morgen stapt ze op bed, als mijn man eruit gaat. Dan liggen we saampjes nog een minuut of 5 te tutten.

Candy en Floor hebben allebei een speciaal plekje in mijn hart, en allebei op een heel verschillend level. Candy is een puppy van mijn overleden staffs Angel en Buddy, haar heb ik dus van de eerste seconde van haar leven mee mogen maken. Ze is al van jongs af aan al een zorgenhondje, en nu met haar 11 en half jaar kan ik haar aankijken en kruipt mij een gevoel van liefde en ook van verdriet om haar ook kwijt te raken... Floor daar in tegen is een jonge levenslustige mafkees,die het leven ziet als 1 groot feest. Als ik even weg ben geweest en ze heeft weer eens wat vervreten kan ik haar wel haar strotje om draaien, maar als ze sávonds tegen mij aan ligt weet ik dat ik ook zielsveel van haar houd.

Ze zijn mijn meiden, waar ik gewoon niet zonder kan!

Nee, ik hou van al mijn dieren evenveel. Ze zijn allemaal uniek dus ik hou van hun unieke kanten. De een is wat knuffeliger dan de ander, de een wat speelser. Maar dat vind ik juist zo leuk. Ik heb met allemaal wel wat speciaals eigenlijk. Dat groeit vanzelf. Het maakt ook niet uit hoe ongehoorzaam ze zijn, voor hoeveel ik van ze hou. Dat hoort gewoon bij sommige dieren en dat vind ik prima.

Ondanks dat wij nu hondloos zijn..
Cratos was mijn nummer 1 echt een hond met een goudenhart en superlief karakter.
Daarnaast is Lizzy mijn meisje mn kroeliejoelie..
Ivo tja opzich op sommige momenten een goeie sul maar had toch echt helemaal niks met hem..

Met stip op 1 ; Kenji

Zij is echt alles wat ik graag zie en meer. Mijn once in a lifetime dog
We zijn samen een hecht team , ik ben ook de enige die alles met haar kan doen.
Waar ik ga , gaat zij en andersom.

Hoewel ik met Roan ook een hele hecht band had, is die met Kenji nog hechter.
Roan had ook HD , maar ik heb daar veel minder moeite mee gehad dan nu met Kenji

Zeker als ik haar op de Flyball zo zie genieten , ik weet gewoon dat het straks echt niet meer gaat.
Als ik met de andere honden ga trainen en haar thuis moet laten, dat doet gewoon zeer.

Met de andere honden heb ik dat dus echt niet.


De band tussen mij en Ziva word trouwens ook steeds hechter, maar zo hecht als met Kenji gaat het echt nooit worden

Ze zijn alle 4 echt alles voor mij, maar Cujo en Kenzo zijn voor mij degene die er ver maar dan ook heel ver bovenuit springen, en dan niet van deze 4, maar van alle honden die ik tot nu toe gehad heb. Cujo is mijn alles, gewoon niet te omschrijven, een blik naar elkaar en we weten het, het is net een echte relatie
En Kenzo is mijn man, mijn allergrootste vriend, ook eigenlijk niet te omschrijven. Beide zijn erg knuffelig, luisteren perfect, en zijn ook heerlijk ondeugend met hun bijna 10 jaar.

Caro. schreef:Nee, echt een lieveling heb ik niet, ik zou absoluut niet kunnen kiezen tussen de twee honden.

Wel is het zo dat Puchu mijn 'pummeltje' is... daar moet je voor zorgen, dat is zo'n pukkel
en Kaya is veel zelfstandiger, die redt zich wel.
Daaruit voortvloeiend, kan ik soms wat meer gevoelens hebben voor Puchu. Hij springt bij me, gaat op zijn rug liggen, ik kan echt alles met hem doen, hij vindt alles goed. Hij zoekt mijn bescherming, maar tevens is hij ook een enorm eigenwijs etterstraaltje. Kortom: een hond waar je voor moet zorgen en waar je op moet letten dat hij niet in 7 sloten tegelijk loopt.
Kaya heeft dat niet, Kaya is zelfstandig en zéér verstandig, kalm en als ik iets zeg dan luistert ze aandachtig naar wat ik bedoel (wat overigens ook erg vertederend is).
Het 'zorgjong' wakkert dan bij mij wat warmere gevoelens aan dan het 'zelfstandigere' type. Aan de andere kant is Kaya mijn 'zielsverwant', we snappen elkaar door en door en hebben van elkaar aan een blik genoeg.

Dus tja

Alsof je het over mijn honden hebt! Ik had het zelf niet beter onder woorden kunnen brengen. Mijn zorgenkindje is ook nog eens echt een tijdje zorgelijk geweest (na een aanrijding) en dat heeft mijn gevoel alleen maar versterkt. Zij heeft me nodig

Ds is ontzettend speciaal, een vreselijk kreng
maar Runar is mijn baby'tje Dat kereltje is toch wel heel apart.

Angelique. schreef:Ik hou van allemaal heel veel maar 1 is echt echt echt mijn allessie, met die ben ik 1, als die dood gaat ga ik ook

wie

Ja, ik heb een lieveling.
Cas was onze eerste hond, heb alles van hem geleerd en heel veel voor hem gelaten.
Hij zit in mijn bloed, het Suske zit heel, heel diep in mijn hart.
Zonder haar was ik de afgelopen ruim anderhalf jaar echt knettergek geworden.
Zij is onze "troosthond", wil altijd alles goed maken
Belle vind ik leuk, lief en aandoenlijk.
Maar waar ik ongeveer een half jaar geleden dacht dat er over een jaar of tien waarschijnlijk
geen herder meer kwam.....
Moet ik nu bekennen dat ik daar op terug aan het komen ben.

Bunker (RIP) was mijn grote trots dat zal geen hond kunnen overtreffen..

Suske schreef: Maar waar ik ongeveer een half jaar geleden dacht dat er over een jaar of tien waarschijnlijk
geen herder meer kwam.....
Moet ik nu bekennen dat ik daar op terug aan het komen ben.

Ik zei hierna ook geen herder meer te willen, maar ook daar moet ik op terug komen. Ik weet het nog niet zeker, maar hou mijn opties open

Mijn once in à lifetime hond is Chaos, dat zal ook altijd zo zijn. Die ken ik van haver tot gort en hij mij, niets is hem teveel en een betere hond kan ik me niet wensen, hij zit onder mijn huid. Fien komt op een goede tweede, leuke ongecompliceerde hond, onwijs lief maar geen chaos, Fien is Fien.
En odin maar dat is ander verhaal..dat is mijn medebankhanger.

Joera schreef:

Suske schreef: Maar waar ik ongeveer een half jaar geleden dacht dat er over een jaar of tien waarschijnlijk
geen herder meer kwam.....
Moet ik nu bekennen dat ik daar op terug aan het komen ben.

Ik zei hierna ook geen herder meer te willen, maar ook daar moet ik op terug komen. Ik weet het nog niet zeker, maar hou mijn opties open

Het zal wel waarschijnlijk een iets gemoedelijker herder type dan een mecheltje worden.
Maar zelfs daar ben ik nu niet meer zo zeker van