Ik zie het juist andersom. Jack heeft een hele lage pijngrens. Als hij in een stekeltje trapt komt hij piepend en hinkend naar me toe en moet ik het 'beter' maken. Een prikje bij de DA waar Lilo niet over kikt is een enorme piep/jank en toen hij zijn teen brak (okee, dat doet natuurlijk ook verrotte zeer) heeft hij het hele park bij elkaar gegild en moest ik hem dus naar huis dragen.lieke schreef:Hangt het ook niet sterk af van de hond in kwestie? Mijn Gina bijvoorbeeld moet altijd pijn hebben gehad. Voor zover ik en de da het konden beoordelen, want ze had nog gein voor 6, wierp zich elke paar meter op de grond om met grote pret met haar poten in de lucht te maaien.
Pas toen ze niet meer rondsjeesde en rondtolde als een maniak maar naast me ging sjokken, vond ik dat het einde verhaal was voor haar.
Gina was een ongelooflijk harde hond die regelmatig over haar grenzen heen ging, maar ze had wél lol. Dus gunde ik haar die lol.
En als ik dan kijk naar bijvoorbeeld Lyndie is het een heel ander verhaal. Zij heeft momenteel een (miniscuul) sneetje in het kussentje van haar rechterachterpoot. Het bloedt verdorie niet eens maar ze loopt achter me aan te miemelen en te steunen, poot omhoog houden en zodra je even stilstaat, stort ze zich kreunend op de grond alsof ze minstens een gebroken poot heeft
.
Als zij ooit echt iets zou mankeren, ben ik bang dat ik haar heel snel zou moeten laten gaan omdat zij zo'n enorme aanstelster is.
Ik weet dus echt wel wanneer hij pijn heeft, en dat vind ik zijn geval wel een geruststellende gedachte. Als Lilo echt pijn aan zou geven denk ik dat we met loeiende sirene naar de DA moeten, want dan heeft ze echt iets ernstigs. Lilo kan in glas stappen en gooit dan gewoon zonder iets te melden die kapotte poot omhoog en rent op 3 poten verder. Dat vind ik enger, want je merkt dus niet gied aan haar als er iets loos is.
), maar het is best vervelend allemaal. 