Vraag aan buitenlandse stichtingen

[Addy]

Ze heeft het de laatste tijd van haar leven fijn gehad, en dát is waar het om gaat.

En daarom ben ik nog steeds blij dat een Uschie in mijn leven is geweest, een Pimmetje, Tremolientje en Vicente.
Het loste niets op maar voor deze honden wel, ze hebben een heerlijk leven gehad vanaf dat ze hun pootjes op nederlandse bodem hebben gezet.
Persoonlijk wordt ik er een beetje verdrietig van als altijd maar geroepen wordt dat het niets oplost. Deels is dat waar maar voor mijn honden heeft het een wereld van verschil gemaakt
En juist omdat buitenlandertjes naar nederland gehaald zijn kwam er steeds meer publiciteit, steeds meer campagnes en begint er politiek gezien door de jarenlange druk beetje bij beetje ook iets te veranderen.

[Daisy@]

Mee eens Addy. Je doet het voor díé hond, die heeft het fijn. En waar hij/zij dan vandaan komt... Maakt dat iets uit? Het is een hond die een fijn plekje verdient.

Maar nogmaals, ik weet niet of ik het weer zou doen. Maar dat heeft dan niet te maken met het feit dat ik eigen land voor vind gaan, want zo werkt het niet. Meer met het feit dat ik misschien wel een rott uit het asiel zou willen. En dát vind ik wat riskanter als je die nog nooit gezien hebt.
Plus dat ik om eerlijk te zijn bang ben voor die ziekten. Maar ook dat calculeer je in als je voor een buitenlander gaat.

[Capivara]

Update: inmiddels vind ik steeds meer e-mailtjes in mijn Inbox van mensen met horror verhalen over adoptie via bepaalde stichtingen, vergelijkbaar met het verhaal dat op mijn weblog staat.

Dit verhaal is in slechts twee dagen tijd bijna 600 maal opgevraagd; blijkbaar leeft dit onderwerp meer dan ik dacht. Even voor de goede orde: ik zal uitsluitend ervaringen plaatsen als er

- inhoudelijk uitsluitend op feiten ingegaan wordt
- de schrijver beschikt over aanvullend en onweerlegbaar bewijsmateriaal (foto's, DA rapporten)
- de schrijver zichzelf met naam en toenaam bekend maakt.

Dus a.u.b. geen anonieme brieven sturen, geen 'van horen zeggen' verhalen, geen brieven waarvan het waarheidsgehalte niet te controleren is, en zeker geen brieven met ongefundeerde stemmingmakerij, ongeacht tegen welke stichting deze gericht is.

Bedankt!

Hans

[martineD]

Ik heb 2 schatten van herplaatsers. Bobby is nu 11 jaar en komt uit Nederland, ik heb hem nu 9 jaar. Hij was onopgevoed, veel te vet en een onuitstaanbaar kereltje. Eigenlijk het prototype jack russel reu wat je nu ook in de asiels vind. Gelukkig is hij wat dat betreft helemaal omgeslagen en na een hoop bloed, zweet en tranen is het nu een lieve sociale (meestal) goed luisterende russel.
Helaas laat zijn gezondheid te wensen over, hij is echt overal allergisch voor. Dit is mij nooit gemeld, maar hij had het al bij zijn eerste dierenarts bezoek, dit was binnen een week nadat ik hem had. Maarja, dan doe je hem al niet meer weg.
Bobbie heeft me een kapitaal aan dierenarts kosten gekost, op het moment gaat het redelijk met hem maar de vraag blijft altijd, voor hoelang.

Lety is 1 jaar oud, ze komt uit Spanje. Ik heb haar sinds februari dit jaar.
Over haar gezondheid kan ik nog niet zo heel veel zeggen natuurlijk, maar tot nu toe is ze een vrolijke, actieve en gezonde hond. Die op het moment vreselijke puber streken uithaald

Mijn eerste keus was eigenlijk een teefje van 4 jaar uit Spanje, maar na de testen bleek dat ze LM in de ergste vorm had. Ze mocht op dat moment niet reizen. En door de stichting werd mij ernstig afgeraden om haar te nemen.
Deze stichting was eerlijk over de ziekte en wat voor ellende dit kan veroorzaken. Het bleef moeilijk voor mij, want je wil zo'n beestje toch een goede toekomst geven. Maar ik ben nu blij dat ik Lety heb, het is echt een handenbindertje, maar ze is zo verschrikkelijk lief

Voor info over de stichting kun je een pb sturen.

[yuki]

Wanneer houden we eens op met dat stigmatiseren?
Ik ging voor een buitenlander, vooral omdat ik onbeschoft behandeld werd bij de meeste asiels waar ik interesse toonde voor een herplaatser. Of niet teruggebeld, gemaild of afgesnauwd aan de telefoon ("mevrouw die hond is allang weg", yeh sure, stond gewoon nog als beschikbaar )

Bij de stichting (AAI in mijn geval) , werd ik heel anders benaderd. Er werden gerichte vragen gesteld en ik kreeg een soort kruisverhoor of ik als baas geschikt zou kunnen zijn (prima!)

Mijn "turk" blijkt achteraf van alles te mankeren, maar geen buitenlandse ziektes, doch rasgebonden aandoeningen en iets anders erfelijks.

daarna heb ik alsnog een hondje uit een Ned. asiel gehaald, ze was wel wat zwakjes zei men mij.........en inderdaad ze overleed op de dag af na 1 maand aan nierfalen. (ik kreeg haar met een nierfunctie van 25%, maar daar kwam ik pas achter na een bezoek bij eigen d.a.)

daarna nog eentje via een asiel. Een hondje met een vermoedelijk ernstig verleden van mishandeling. Niets was onderzocht, niet qua gedrag noch qua afkomst. En het liep volledig uit de klauw. Toen we haar noodgedwongen terugbrachten, was de enige reactie "jammer".
Van het hele "dagboekje"met al haar eigenschappen en goede en minder goede kanten, adviezen, hebben de eigenaars erna NIETS ontvangen, ondanks mijn verzoek.

Dierenliefde beperkt zich niet tot de landsgrenzen, wat mij betreft.

[dutchdebs]

Mijn buitenlanders zijn super, en ja ze kunnen ziek zijn, maar is dat niet met alles en iedereen zo.
Wellicht ben ik morgen ongeneeselijk ziek.
Ik geniet elke dag van mijn hondjes, ik heb overigens een raszuivere Beardie gehad die inmiddels bij de leeftijd van één al gouden oren had, vanwege die dierenartskosten.
Dacht niet dat ie oud zou worden, maar is dan toch wel weer 16 geworden.
Mijn gezonde Beardie die nooit wat was is 4 geworden.
Mijn Spanjaarden heb ik tot nu toe mazzel mee, en ik geniet van elke dag, en verder kan ik niet anders dan afwachten.

Wanneer je de hond ziet waar je verknocht aan bent, dan maakt het toch niet uit of ie bij een fokker, een asiel in Nederland of uit het buitenland komt.

Sommige honden kijken je aan, en zijn dan eigenlijk al jouw hond.