Ik vind het altijd wel bijzonder dat 'voorstanders' van castratie altijd net die ene reu hebben waarbij ballen eraf weinig uitmaakt. Ik zie namelijk in het dagelijks leven dat mijn reu in 99% van de gevallen anders reageert op een gecastreerde reu dan op een intacte reu. Ik zou het gek vinden als zoiets 'basis' niet door honden opgepikt zou worden. En nee, mijn reu rijdt absoluut niet op elke gecastreerde reu. En teven kunnen ook vriendelijk zijn tegen castraten. Dus zo zwart/wit is dat inderdaad niet, gelukkig niet zegCasey schreef:Wederom, niet zo zwartwit. Mijn reu is sociaal gezien nog steeds reu. Alleen zijn de scherpste kantjes er nu wel af. Dus niet iedere reu die groter is dan hij en zich niet meteen overgeeft, moet meteen dood. Nog steeds haalt geen reu het in zijn hoofd mijn reu te proberen te dekken, terwijl loopse teefjes nog steeds met hem sjansen. Conclusie: nog steeds reu, alleen een beetje gecontroleerder.
Hier net zo hoor.Zoek stok! schreef:Ik vind het altijd wel bijzonder dat 'voorstanders' van castratie altijd net die ene reu hebben waarbij ballen eraf weinig uitmaakt. Ik zie namelijk in het dagelijks leven dat mijn reu in 99% van de gevallen anders reageert op een gecastreerde reu dan op een intacte reu. Ik zou het gek vinden als zoiets 'basis' niet door honden opgepikt zou worden. En nee, mijn reu rijdt absoluut niet op elke gecastreerde reu. En teven kunnen ook vriendelijk zijn tegen castraten. Dus zo zwart/wit is dat inderdaad niet, gelukkig niet zegCasey schreef:Wederom, niet zo zwartwit. Mijn reu is sociaal gezien nog steeds reu. Alleen zijn de scherpste kantjes er nu wel af. Dus niet iedere reu die groter is dan hij en zich niet meteen overgeeft, moet meteen dood. Nog steeds haalt geen reu het in zijn hoofd mijn reu te proberen te dekken, terwijl loopse teefjes nog steeds met hem sjansen. Conclusie: nog steeds reu, alleen een beetje gecontroleerder.
Bij mij is het wel erg hoor. Ik zou er echt niet van slapen als de ballen er af moesten bij Bram vanwege een medische reden. Dat hondje is zo charmant precies zoals hij is. Ik zou me de rest van z'n leven schuldig voelen, erg heNanna schreef:Ballen of baarmoeders zijn voor mij geen sacrale voorwerpenZoek stok! schreef: Ikzelf vind dat het reu-zijn mijn hond mede maakt tot wat hij is. En aangezien ik hem nogal leuk vind, zijn de ballen ook heilig voor mij
Maar het zijn ook geen zaken die je maar zo lichtzinnig verwijderd "omdat je toch geen nessie neemt".
Soms zijn er medische noodzaken, dan kom je er niet onderuit.
En in een heel aantal gevallen kan het ook helpen om een anders niet te hanteren reu die niet leuk is om mee samen te leven om te toveren naar een socialer wezen met meer oog voor de omgeving ipv alleen maar voor te neuken teven of te beknokken reuen.
En ja, daar kunnen ze van uitzakken.
Ik kan me ook voorstellen dat mensen hun teef willen laten castreren vanwege het feit dat ze baarmoederontstekingen of mammatumoren een heel end voor zijn.
Kortom, ieder moet het gewoon voor zich weten. Zolang je maar op de hoogte bent van de voors en tegens en die tegen elkaar afgewogen hebt. En niet achteraf zegt: had ik dát maar geweten.
Ik heb niet echt gereageerd op jouw verhaal mbt Tommie omdat ik er wel wat moeite mee had. Dit omdat Tommie me op bepaalde punten doet denken aan Bram. Het is echt een reutje naar mijn hart. Ik vond het zielig voor hem. Weet dat het nergens op slaat. Waar dat toch vandaan komt bij mijmiekmiek schreef:Ik vond het ook eng om Tommie te laten castreren, je bent toch bang dat hij een totaal andere hond wordt. En er zijn ook dingen veranderd; hij is dikker geworden (hij was wel mager, dus heel erg vind ik dat niet), hij heeft duidelijk meer honger. Maar is ook veel aanhankelijker naar ons toe. Wil ineens dichtbij je zitten en met je knuffelen. Aan de ene kant vind ik dit natuurlijk fijn (helemaal natuurlijk omdat zijn eeuwige voorhuidontsteking en de daaruit voortvloeiende problemen ook opgelost zijn, o.a. de reden voor de castratie) Aan de andere kant is het nu dus idd een andere hond en geloof ik dus ook wel dat ik hem in zijn eigen wezen aangetast heb. Ik heb ervoor gekozen om hem te veranderen. Ik geloof niet dat hij ongelukkiger of gelukkiger is, hij is nu gewoon anders. Hij haalt zijn geluk nu uit contact met mij, in plaats van de luchtjes uit de buurt inspecteren. Door de castratie is hij een knuffelhond geworden, waar hij in zijn diepste wezen natuurlijk gewoon een reu is waarbij instinctief het leven draait om geuren en contact met andere honden. Ik vind het een heel dubbel gevoel en ik weet niet of ik in de toekomst weer voor castratie zou kiezen. Het doet toch meer met me dan dat ik verwacht had.
Natuurlijk is hij nog steeds Tommie! Zoals iemand eerder zei is een hond meer dan de ballen, maar ik vond juist het echte 'reu-ige' zo leuk aan Tommiemiekmiek schreef:Ik begrijp je meteen omdat Bram me ook altijd aan Tommie doet denken.
Ik vond het een vreselijk moeilijke beslissing, maar de lichamelijke problemen gaven toch de doorslag. Nu lijkt het net alsof hij veranderd is in een dikke knuffelzak, wat niet helemaal reeël is. Hij is nog steeds Tommie. Maar ik zal niet ontkennen dat er niets veranderd is.
Ik denk dat hoe later de castratie is, hoe minder groot de invloed. Reuen die heel jong gecastreerd worden, vind ik vaak niet 'af'.miekmiek schreef:jep, net als Bram gewoon soms zijn eigen plan trekken. Beide hele zelfstandige honden. Gelukkig heeft hij dat nog wel, wat dat betreft is dat denk ik ook een gewoonte die erin slijt. Tommie is al zes jaar lang gewend om zijn eigen plan te trekken en daar stopt hij niet ineens mee. Net als dat hij nog steeds tegen iedere grasspriet zal markeren, dat is 'zijn ding'. Voor hem hield dat echter ook in dat hij een bepaalde afstand van mij hield dus ik was zwaar verbaasd dat hij s'avonds ineens bijna in me kroop om te knuffelen. Heel lief, maar wie ben jij??
Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?Martijn schreef: Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.
Nou wil je dat Xantos even gaan uitleggenMartijn schreef:Wat zeg je daar? Verschil tussen reu en teef? Ongehoord!malinois schreef:nou, ik denk dat dit er toch heel veel mee te maken heeft... mijn honden zouden zonder ballen denk ik een stuk 'minder hond' zijn... ze zouden geen schim meer zijn van wat ze waren denk ik, want bepaalde dingen komen toch echt wel van de hormoontjes....Hanneke2 schreef:Karakter van een hond is niet alleen ballen of een baarmoeder.
Xena moet loops worden en hij is niet meer vooruit te branden, hij mag al niet meer met Xena mee van me, want dan kom ik geen stap verder, hij is net zo'n koelkastmagneetje bij haar en hij lebbert het hele spoor af waar ze gelopen heeft. Verder zijn ze allemaal 'vervelend', Xena is mokkig en de heren zijn in love... 
Maar waarom zou het makkelijk moeten? Jij hebt er toch ook moeite voor moeten doen en dat heeft zich uitbetaald, dat blijkt. Als je een hond wil, dan mag je daar ook moeite voor doen en niet voor de makkelijkste weg kiezen...Zoek stok! schreef:Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?Martijn schreef: Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.
Ik denk inderdaad de de gemiddelde honden bezitter( zeg ongeveer 70% van de hondenbezitters) niet zoveel tijd, energie en moeite in zijn hond steektZoek stok! schreef:Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?Martijn schreef: Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.
tja ben ik met je eens hoor, als mensen vaak al te beroerd zijn om bijvoorbeeld met de hond te wandelen,verder dan de straat uit, wat verwacht je dan als er een probleempje opduiktNanna schreef:Dan kun je stampvoeten en eisen dat ze die kennis wel in huis hebben. Dat gebeurt toch niet dus dan kunnen er twee dingen gebeuren. Ze castreren de moeilijke hond zodat hij kan blijven en het wat leefbaarder wordt. Of ze gooien hem met zijn hormonen en al in het asiel.S@ndr@ schreef: Ik denk inderdaad de de gemiddelde honden bezitter( zeg ongeveer 70% van de hondenbezitters) niet zoveel tijd, energie en moeite in zijn hond steekt
den dat de meeste niet eens de kennis hebben of willen vergaren .
Zeg het maar.
Ik denk dat een hond een hartstikke leuk leven kan hebben bij iemand die niet zoveel energie steekt in z'n honden als ik. Bijvoorbeeld een van de bruine labjes bij ons in de buurt. Leuk gezin met twee oudere kinderen. Hond krijgt behoorlijk wat beweging, is nauwelijks alleen en heeft aan aandacht geen gebrek. Maar hij was wel wat wegloperig als hij een loopse teef rook. Dan kan ik zeggen 'dan houd je hem aan de lijn en ga je heel hard trainen'. Maar zij hebben gecastreerd en het probleem is weg. Ze kunnen lekker los met hem lopen, hij loopt niet meer weg. Tsja, ik snap het dan eigenlijk wel. Ook al zou ik het zelf anders doen.S@ndr@ schreef:Ik denk inderdaad de de gemiddelde honden bezitter( zeg ongeveer 70% van de hondenbezitters) niet zoveel tijd, energie en moeite in zijn hond steektZoek stok! schreef:Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?Martijn schreef: Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.
den dat de meeste niet eens de kennis hebben of willen vergaren .
ik wil dat het over is en ik wil het NUja precies dat vind ik dus ookMartijn schreef:Er zijn ook hele volksstammen die zeggen: "Leuk, een hond. Maar daar heb ik geen tijd voor." en die doen het dan ook gewoon niet.Zoek stok! schreef:Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?Martijn schreef: Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.
Niemand verplicht je om een hond te nemen. Doe je het wel dan kost het je de tijd en moeite die het je kost.
En anders leef je gewoon met je hond zoals hij is. Ook dat kan.
Maar eindeloos slecht kiezen en het verschil tussen plan en realiteit dan ten koste van de hond afkopen vind ik niet erg indrukwekkend.
Misschien dat er dan bij de dierenartsen iets moet veranderen dat dit niet maar zo gedaan wordtS@ndr@ schreef:tja ben ik met je eens hoor, als mensen vaak al te beroerd zijn om bijvoorbeeld met de hond te wandelen,verder dan de straat uit, wat verwacht je dan als er een probleempje opduiktNanna schreef:Dan kun je stampvoeten en eisen dat ze die kennis wel in huis hebben. Dat gebeurt toch niet dus dan kunnen er twee dingen gebeuren. Ze castreren de moeilijke hond zodat hij kan blijven en het wat leefbaarder wordt. Of ze gooien hem met zijn hormonen en al in het asiel.S@ndr@ schreef: Ik denk inderdaad de de gemiddelde honden bezitter( zeg ongeveer 70% van de hondenbezitters) niet zoveel tijd, energie en moeite in zijn hond steekt
den dat de meeste niet eens de kennis hebben of willen vergaren .
Zeg het maar.
de doorsnee honden bezitter hier op het forum is echt niet representatief voor de doorsnee honden bezitter in Nederland, en dat wordt heel vaak zomaar even vergeten, en soms wordt er hier echt snoeihard geoordeeld over dingen die in het dagelijks leven zeer geaccepteerd zijn en aan de lopende band gebeuren
zoals bijvoorbeeld castratie
Dat het niet zo normaal wordt gevonden.Wij gaan er inderdaad altijd maar vanuit dat mensen alle opties kennen. De mensen waar ik over schreef, hebben de dierenarts in het dorp die erg graag baarmoeders en ballen weghaalt. Al bij het eerste bezoek met je pup begint hij er over. Ik weet ook niet over alles wat ik heb alle ins en outs. Honden hebben dan erg mijn belangstelling, maar voor de mensen in kwestie is hij er gewoon ook. Niet iets waar ze vreselijk veel over nadenken, maar ze zijn er wel goed voor.Nanna schreef:Ik denk dat het deels gemakzucht is en deels gewoon aannemen wat de DA erover zegt. En die zegt maar al te vaak: castreren die hap.S@ndr@ schreef:Is dat niet een beetje mens eigen dat we instant oplossingen willen,
En ja, als de professional dat zegt dan doe je dat maar.
Moeilijk gedrag eruit trainen is iets wat heel veel mensen helemaal niet zien zitten en wellicht komen ze niet eens op het idéé:
De buren hadden een wegloopreu en die is gecastreerd en doet dat nu niet meer. Wat is dan voor de hand liggender dan het zelf ook zo te doen?
miekmiek schreef:Ik vond het ook eng om Tommie te laten castreren, je bent toch bang dat hij een totaal andere hond wordt. En er zijn ook dingen veranderd; hij is dikker geworden (hij was wel mager, dus heel erg vind ik dat niet), hij heeft duidelijk meer honger. Maar is ook veel aanhankelijker naar ons toe. Wil ineens dichtbij je zitten en met je knuffelen. Aan de ene kant vind ik dit natuurlijk fijn (helemaal natuurlijk omdat zijn eeuwige voorhuidontsteking en de daaruit voortvloeiende problemen ook opgelost zijn, o.a. de reden voor de castratie) Aan de andere kant is het nu dus idd een andere hond en geloof ik dus ook wel dat ik hem in zijn eigen wezen aangetast heb. Ik heb ervoor gekozen om hem te veranderen. Ik geloof niet dat hij ongelukkiger of gelukkiger is, hij is nu gewoon anders. Hij haalt zijn geluk nu uit contact met mij, in plaats van de luchtjes uit de buurt inspecteren. Door de castratie is hij een knuffelhond geworden, waar hij in zijn diepste wezen natuurlijk gewoon een reu is waarbij instinctief het leven draait om geuren en contact met andere honden. Ik vind het een heel dubbel gevoel en ik weet niet of ik in de toekomst weer voor castratie zou kiezen. Het doet toch meer met me dan dat ik verwacht had.
een levenloos velletje hing er in plaats van twee mooie ronde ballen. 
maanden. 
.Zelfs gecastreerde Moos had dat. Intacte reuen was het niet altijd gezellig mee, gecastreerde reuen ging altijd probleemloos.estelle schreef:Hier net zo hoor.Zoek stok! schreef:Ik vind het altijd wel bijzonder dat 'voorstanders' van castratie altijd net die ene reu hebben waarbij ballen eraf weinig uitmaakt. Ik zie namelijk in het dagelijks leven dat mijn reu in 99% van de gevallen anders reageert op een gecastreerde reu dan op een intacte reu. Ik zou het gek vinden als zoiets 'basis' niet door honden opgepikt zou worden. En nee, mijn reu rijdt absoluut niet op elke gecastreerde reu. En teven kunnen ook vriendelijk zijn tegen castraten. Dus zo zwart/wit is dat inderdaad niet, gelukkig niet zegCasey schreef:Wederom, niet zo zwartwit. Mijn reu is sociaal gezien nog steeds reu. Alleen zijn de scherpste kantjes er nu wel af. Dus niet iedere reu die groter is dan hij en zich niet meteen overgeeft, moet meteen dood. Nog steeds haalt geen reu het in zijn hoofd mijn reu te proberen te dekken, terwijl loopse teefjes nog steeds met hem sjansen. Conclusie: nog steeds reu, alleen een beetje gecontroleerder.
IK zie ook duidelijk verschil bij Bikkel tussen contact leggen met een intacte reu of een reu zonder ballen.
Lijkt mij ook niet meer dan logisch.
Haha, en ik vind dat klokkenspel bij een kortharige reu juist uitermate lelijkCaro. schreef:Ik lieg er niet om: ik vind ze prachtig. Zal vast een gek mens zijn
haha hier is het ook gezellig.malinois schreef: Nou wil je dat Xantos even gaan uitleggen
Dus daar hebben de hormoontjes niks mee te maken?
(Overigens heb ik liever 2 x per jaar 3 weken dit dan een balloze hond)
En precies daarom zeg ik ook in mijn vorige posting: Om gedragsredenen... hmm, hij maakt het al soms bont, maar hij zou het wel erg bont moeten maken, zou ik het laten doen en heel soms vind ik dat ook weleens egoïstisch van mezelf, want misschien heeft hij wel een veel leuker leven gecastreerdchrico schreef:Maar heeft de gecastereerde er dan zo een groot probleem mee dat andere honden niet meer willen knokken, dat hij milder benaderd word door honden en er geen matpartijen of dekkingen met gevolg plaats vinden?
Je leest dat reuen balloze anders benaderen en onderscheid maken. Okee, kan mij er wel in vinden. Maar vanuit het oogpunt van de gecastereerde gezien lees ik alleen maar dat het hopeloze dingen zijn geworden, geen leven waardig zijn, geen bestaan meer hebben.
Als ik kijk naar Scar die op latere leeftijd balloos is geworden zie ik nog altijd de Scar als reu met ballen alleen minder vechtlustig, niet elke reu was meer een indringer, hij ging zowaar af en toe spelen met honden. Geen dik uitgezakt gedrog met paars haar wat zo weinig te eten krijgt dat hij tekorten zou gaan krijgen, verdwaast rondwandelend, te min voor andere honden. Geen zielig hoopje ellende wat niet meer naar buiten durfde omdat hij zijn ballen kwijt was of geen energie had.
Ja hij raakte de scherpe kanten kwijt en kon zowaar loslopen in een losloopgebied zonder knokpartijen. Het maakte hem geen mindere hond maar kreeg wel iets toegevoegd. Iets wat hij niet gekend heeft en dat is contact met andere honden.
Ik begrijp dat maar het laat ook zien hoe weinig mensen ervan snappen.Bas Rouge schreef:Een van Reins broers is kortgeleden gecastreerd (op 5 jarige leeftijd). Zijn eigenaar is helemaal in jubelstemming. Hij is veel minder fel naar andere honden en overall makkelijker te hanteren. Hij heeft het mij daarom ook warm aanbevolen. We klaagden samen weleens over de heftigheid van de beide heren.
Ik zou een hond als Rein in de drukke omgeving waarin we nu wonen niet snel weer nemen. Het is een geweldige hond, maar lichtontvlambaar op alle fronten en helaas is de realiteit van alledag dat mensen weinig (mee)gevoel hebben bij een hond als Rein.
).