Charlie schreef:Heb ook jarenlang voor een zieke hond (ook een herplaatser) gezorgd. Hond was op den duur dagelijks aan de zware pijnstilling. Het heeft jarenlang een stempel op ons normale leven gedrukt. Weekendje weg ging niet, vakantie ging niet. Verjaardag of bezoekjes, dat ging alleen als het niet te ver was. Hij had echt een regelmatig leven nodig, niet te veel afwijkingen, anders had hij te veel pijn en onrust. Het was een superlieve hond, dus dan doe je het zorgen wel......
Afgelopen juni is hij gestorven en in het begin mis je hem ontzettend, maar is er opluchting dat hij niet meer moet lijden. Je valt in echt als "in een gat", want het zorgen voor valt weg. Nu zijn we wat verder en nu pas merken we wat voor stempel het drukte. Nu pas merken we dat we "weer adem krijgen". En hoe lief hij ook was, als ik het opnieuw zou doen, dan denk ik niet dat ik ooit nog de keuze zou maken om hem in ons gezin op te nemen. Het was echt heeeeel zwaar (en dan heb ik het nog niet over het financiele gedeelte).
Ik begrijp Peter heel goed. Ik denk dat het een hele verstandige keuze is. Wel een moeilijke keuze en het kost tranen, maar wel een eerlijke keuze !
Nou, sorry, maar dat moet niet. Ik heb heel veel over voor mijn honden, heb allerlei tweedehands stumperds gehad. Met alles van gedragsproblemen/angst, slechte heupen, vreselijke allergieën, spijsvertering waar niets van klopt, kanker op jonge leeftijd.
Mijn insteek is dat ik ze neem met alles erop en eraan en het ze zo lang mogelijk zo prettig mogelijk maak. Daarna is het klaar.
Dat moment is er nu met Niko. Om hem heb ik jarenlang zorgen gehad om zijn gewicht en gestel. Iets verkeerds eten van straat of voer waar hij na een tijdje niet meer tegen kon, loopse teven, stress door wat dan ook en het was een skelet.
Als ik terugdenk heb ik echt belachelijk veel geld uitgegeven aan speciaal voer op die acht jaar, hij zal gerust net zo veel extra aan voer hebben gekost als zo'n HD operatie.
Nu zijn z'n heupen ver op. Is altijd een zwak punt geweest, maar foto's vond ik niet nodig. Zou er toch niets anders om doen. Weekje pijnstilling, biefstuk en aai, leuker kan ik het niet maken.
Honden die het niet goed gehad hebben zo ver mogelijk oplappen en zien opbloeien heeft ook wat, maar het is een keuze die ik niet meer snel bewust zal maken.
Met kinderen in de mix al helemaal niet, hier ben ik de enige die er zorgen om heeft.