Nou laat ik (zus van Maxiem) me ook maar eens melden dan.
Ik heb het topic met stijgende verbazing zitten lezen. Er worden hier opmerkingen gemaakt waar ik werkelijk met mijn verstand niet bij kan en daar ga ik ook maar niet op reageren.
Wel wil ik graag een andere kant van het verhaal laten zien. En daarmee ook uitleggen waarom ik niet wil dat Max naar iemand anders gaat. Lief aangeboden, ik zie ook een aantal hele lieve aanbiedingen om mee te betalen, maar... nee dank je
Ik wil voorop stellen dat Max absoluut NIET weg gaat omdat Joske naar Amerika gaat, dat heeft er niets mee te maken. Als wij er geen kosten aan zouden willen maken en geen moeite voor zouden willen doen, dan was ze ruim een jaar geleden al weggebracht.
Die hond kost ruim E150,- in de maand alleen aan eten en medicatie, ze heeft zo'n E1500,- gekost aan dierenartsrekeningen. Denken jullie nou werkelijk dat ze weg gaat omdat een bloedonderzoek te duur is? Nee dus.
Ook ik heb heel veel tijd en energie in die hond gestopt. Want ja, ik ben degene die er mee naar de dierenarts gaat, die elke keer mee naar speurles gaat, die haar ook af en toe mee naar het bos neemt, die haar uitlaat en eten geeft als Joske niet kan of er niet is. Ik ben degene die gezegd heeft dat het mijn hond wordt op het moment dat Joske naar Amerika gaat. En ja, ook ik vind het verschrikkelijk moeilijk als Max weg zou moeten.
Maar ik zie ook de andere kant....
Het kan zijn dat ze diabetes heeft, dan zouden de 'hersenbloedingen' waarschijnlijk hypo's zijn. Daar zou je medicatie voor kunnen geven en dan kan het zijn dat ze zich iets beter gaat voelen. Klopt
Maar de bijtincidenten waren niet tijdens zo'n hypo.... die waren als ze gewoon goed bij kennis was.
Ja ze heeft een hele lage irritatiegrens en zal eerder bijten bij pijn. Absoluut!
Maar is het eerlijk om dit nog te gaan behandelen?
Want in hoeverre is dit behandelbaar als het al aanwezig is?
Daarnaast is ze verschrikkelijk allergisch, waar niets meer aan te doen is.
Ze krijgt 2 pijnstillers per dag omdat ze anders niet kan lopen door de artrose. En de laatste tijd krijgt ze steeds vaker eentje extra omdat ze anders niet overeind kan komen.
Ze heeft een alvleesklierontsteking waar ze al voor opgenomen is en nu voor op dieetvoer en medicatie staat. Bouw je dat af, dan gaat het fout.
Daarnaast heeft ze een gedragsprobleem. Ze heeft in 1,5 jaar tijd 30x gebeten.
Als er vreemden in huis zijn, moet zij opgesloten worden. Buiten kan je haar niet los laten als er veel mensen zijn. Veel andere honden in de buurt vind ze eng.
Als het hard regent/ onweert of er vuurwerk is, krijgt ze valium omdat ze daar zo verschrikkelijk bang voor is.
Ons hele leven en dagelijks ritme is aangepast aan die hond. Dat geeft niet, maar je moet er wel reëel in blijven.
Er is met de DA een paar maanden geleden afgesproken dat ze wat gezondheid betreft niet achteruit mag gaan. Met de gedragstherapeute dat ze wat gedrag betreft niet achteruit mag gaan. Beide is achteruit gegaan. Ja misschien zit er een verband....
Maar is het dan eerlijk om er mee door te gaan?
Ik vind van niet, je praat over een hond die zowel psychisch als lichamelijk een vervelende geschiedenis heeft. Dat heeft verschrikkelijk veel tijd, energie, tranen, nachtrust en euro's gekost.
Daar stop je niet zomaar mee.... En als je daar al mee stopt, is dat niet omdat het teveel moeite gaat kosten. Dan is dat omdat je de hond kent, ziet hoe het met haar gaat en oprecht denkt dat dat de eerlijkste optie is.
En dan is haar wegbrengen naar iemand anders, die je niet kent geen optie.
Addy, ik vind het een lief aanbod. Je zult vast het beste voor hebben met Max. Maar ik ben veel te gek met dat dier om haar, zo ziek als ze is, aan een vreemde toe te vertrouwen. Wij hebben voor Max gekozen en ze blijft wat mij betreft ook bij ons tot haar dood.
Een spuitje is niet de makkelijkste weg kiezen, haar wegbrengen naar een ander of terug naar het asiel. Dat is veel makkelijker.
Dat scheelt je namelijk een hele moeilijke en zware beslissing.
Die door dergelijke reacties alleen maar veel moeilijker gemaakt wordt.
