Het HondenForum

Ach, wat rot voor jullie. Sterkte en ik hoop dat ze snel opknapt.

Ikke93 schreef:Ach jeetje, fijn dat ze in ieder geval naar huis komt!
Nog heel veel sterkte en beterschap gewenst!

Let je wel op met de leptospirose? Ivm je andere honden en (niet geheel onbelangrijk) jezelf!

ja zeker, hier laat ik in ieder geval gericht op testen!

Wat goed dat ze weer zo ver opgeknapt is dat ze weer naar huis mag! Nu nog uitvinden wat ze verder dan onder de leden heeft zodat het gericht behandeld kan worden. Ze zal vast dolblij zijn als ze weer thuis is.

Amber is weer thuis . Wat was ze ongelofelijk blij ons te zien. Dat is ze altijd wel, maar zoals nu hebben we haar nog nooit meegemaakt
Het verschil met gisteren was echt enorm, ze leek al haast weer de oude, hoewel ze nu uiteraard compleet is ingestort na alle emoties.

We hebben uitgebreid met de da gesproken. Het lastige nu is, dat ze natuurlijk donorbloed heeft gehad welke haar bloedbeeld kan verstoren (bv die toename van de witte bloedcellen), plus dat ze nog maar net een beetje aan het bijkomen is van een bijna dood situatie. Hierom hebben we besloten nog even te wachten met verdere onderzoeken. Haar AB (ook voor lepto, hoewel de andere da die we spraken het dan weer niet zo waarschijnlijk vond) zal worden voortgezet en ze krijgt cortisone. Na een of twee weken zien we dan wel verder, tenzij ze natuurlijk achteruit gaat.

Nu is het vooral zaak haar rustig te houden en natuurlijk lekker te verwennen

Super dat ze weer thuis is.
Nu eerst maar eens bijkomen allemaal. De tijd zal het gaan leren hoe het verder gaat.

Ik duim dat ze gewoon verder opknapt en nu eerst maar fijn van haar genieten

Fijn dat ze weer thuis is!!

Fijn dat ze weer thuis is! Nu rustig aan opknappen

Dikke knuffel voor Amber, hopelijk is ze er door de kuur weer snel bovenop!

gisteravond is Amber volledig ingestort, doodop van alles wat ze heeft doorstaan. Sinds ik haar (bijna exact) 4 jaar geleden uit het asiel heb gehaald, heb ik haar niet meer zo moe gezien. Eten wilde ze nauwelijks, wel veel drinken door de prednison.
's nachts om half 1 wakker geworden van een naast mijn bed kotsende hond; wat eruit kwam leek wel orale diaree . Hierna werd ik natuurlijk wakker van ieder zuchtje of kreuntje. Maar 's ochtends kwam ze als vanouds haar knuffel halen
Mijn man was er gelukkig nog om met de andere 2 te gaan lopen, dus kon ik met Amber thuis blijven. Ik ben wat op het erf gaan rommelen zodat ze me in de gaten kon houden zonder zich zelf al te veel in te spannen. Soms lag ze er een beetje als een ziek vogeltje bij, maar er waren ook heel wat momenten dat ze weer hoopvol met har bal aan kwam sjouwen . Eerst had ik haar wat yoghurt gegeven omdat ze zacht voedsel nu wat beter lijkt te verdragen dan brok, maar toen de rest terugkwam, was ze hoogst beledigd dat zij niks kreeg, dus heb ik haar toen nog wat brokjes met blikvlees gegeven wat ze gretig naar binnen werkte, zoals het Amber betaamt. Hoewel ze alles binnen lijkt te houden, heb ik net kip en rijst gekocht om steeds wat van te geven.

Al met al oogt ze minder vermoeid, maar eerder ontspannen en wat alerter, dus ik vind het zeker niet slecht gaan. Laat onverlet dat ze nog veel moet rusten natuurlijk.

Fijn dat ze weer lekker thuis is. Zet 'm op meisje.

Fijn dat ze terug is!

aan allen die meeleven!

Fijn dat ze weer terug is, hoop dat ze snel de oude is.

De zorgen zijn nog niet over, maar gelukkig is ze weer thuis. Nu hopelijk iedere dag een beetje beter!

Rustig aan iedere dag iets beter, duimen draaien door

Voorzichtig optimistisch. Fijn dat ze thuis is!
Ik blijf duimen.

Weer lekker thuis, hopelijk zet de positieve trend daar verder door

Gelukkig, ze is toch nergens beter dan thuis

Om met het goede nieuws te beginnen: het gaat echt de goeie kant op met Amber. Ze is een stuk fitter en actiever, wil het liefst weer mee op wandeling waarbij ze dan ouderwets gaat lopen stuiteren. Dit vind ik nog een beetje too much, dus ik beperk haar tot een klein wandelingetje deels aan de lijn totdat ze is gekalmeerd. De rest van de dag loopt ze met haar bal te sjouwen alsof er niets aan de hand is. Ze drinkt en plast veel (ook in huis dankzij de prednison maar vooruit) en ook eten gaat nu helemaal goed . De eerste dagen was haar ontlasting nog erg oranje. Het was erg spannend of dit het gevolg was van voortdurende bloedcellen afbraak, of opruiming in haar lijf. Dit laatste lijkt gelukkig aan de hand te zijn .

Eigenlijk ziet alles er supergoed uit voor haar, behalve dat ze stokdoof lijkt te zijn geworden
Ik vond haar reacties al in de kliniek erg traag, alsof ze uit een soort roes moest komen, wat gezien de situatie niet erg gek was natuurlijk. En ook hier thuis kreeg ik haar bv niet uit haar slaap, ze reageerde niet op enig geluid. Ook dat weet ik in eerste instantie aan moeheid, medicijnen enz.
Maar nu weet ik het zeker: ze hoort he-le-maal NIETS meer, of in ieder geval dringt er geen geluid meer tot haar door. Amber is juist een hond die heel sterk op geluiden (en bewegingen) van mij reageert en luistert als een tierelier. Maar nu kan ik roepen/fluiten/klappen wat ik wil en ze reageert totaal niet
Ze schrikt nu natuurlijk wel iets sneller, maar verder valt er eigenlijk niets byzonders op. Ze krabt ook niet aan haar oren en lijkt er ook niet door van slag. Best raar met haar gevoelige karakter. Geluk bij een ongeluk dat ze zo enorm op mij gefocussed is van nature. Ze loopt niet bij me weg, kijkt om de paar meter naar me om, doet niks doms of stouts enz. Ik gebruik altijd al veel gebaren en mimiek en benadruk dit nu natuurlijk extra. Dus vooralsnog redden we het wel zo samen.

Desondanks hoop ik natuurlijk wel dat dit iets tijdelijks is. En dat het niet een uiting is van een andere aandoening, vooral nu het verder zo goed lijkt te gaan.
Iemand ervaring hiermee? Ik kan er weinig over vinden op het net.

Wat fijn dat Amber zich weer beter voelt en dat het herstel goed verloopt!
Maar die plotselinge doofheid is wel heel vreemd inderdaad!
Ze heeft nu ondertussen wel genoeg medische toestanden achter de rug!

Gelukkig dat ze weer lekker fit is maar wat bizar dat ze opeens doof is. Nog nooit meegemaakt. Hopelijk is het tijdelijk ja. Apart ook dat ze zich er niks van aantrekt. Lijkt me toch wel vreemd voor zo'n beestje om opeens niks meer te horen.

Kan het een bijwerking zijn van medicijnen? Dan zou het over kunnen gaan als de kuur klaar is. Fijn dat ze verder opknapt

Dat plotseling doof herken ik van Bonnie.
's ochtends was ze iets afwezig, 's avonds hoorde ze werkelijk niks meer.
Haar gehoor is nooit meer terug gekomen, en we zijn er nooit achter gekomen wat het was.
Was prima mee te leven voor haar gelukkig, maar je staat wel even raar te kijken!

Heb ooit een border collie gehad die ook opeens doof was. Als baasje zijnde was het even een aanpassing. Ajs je thuis kwam dan kwam je hond je niet begroeten. Hij had niet gehoord dat je thuis was gekomen. Dan moest ik hem even heel zachtjes aanstoten van : we zijn weer thuis. Gelukkig hadden wij van jongsaf aan al met gebaren gewerkt, dus dat was een pluspunt. Voor hem was het eigenlijk niet echt een grote verandering.

Heavy schreef:Ik heb wel eens van een hond gehoord die doof was geworden na een hersenvliesontsteking .

ja, dit ben ik ook tegengekomen. Denk niet dat dit bij Amber aan de hand is want er heeft geen nekpijn oid.

DeDiana schreef:Ze heeft nu ondertussen wel genoeg medische toestanden achter de rug!

zeg dat wel ja, maar ik zie dit niet los van elkaar. Het zal denk ik toch of de andere aandoening zijn die de artsen nog vermoeden (Ehrlichiose misschien??), of een bijwerking van de medicijnen (al heb ik daar niks over kunnen vinden in de bijsluiter) of misschien een, al dan niet tijdelijk, neurologisch verschijnsel.
Ze vertoont namelijk nog ander licht afwijkend gedrag, wat al sterk verminderd is. Evenwichtsverlies, niet 100% nog controle over haar ledematen, de eerste dagen kon ze niet blaffen en af en toe nog trillen. Maar dit is dus al verbeterd en haar gehoor niet

[quote="Yara Apart ook dat ze zich er niks van aantrekt. Lijkt me toch wel vreemd voor zo'n beestje om opeens niks meer te horen.[/quote]
dit vind ik dus ook zo vreemd! ik las op internet van honden die aan hun oren gaan krabben of erg onzeker en schrikachtig worden. Ik merk wel dat ze nu nog meer het oogcontact zoekt, maar verder lijkt het haar niet uit te maken

Tamara81 schreef:In de tussentijd maar meer gaan gebaren. Gelukkig is ze zo op jou gefocust.

't is wel wennen dat ze niets hoort, ook al hoef ik bij haar eigenlijk amper mijn stem te laten horen. Maar ik heb hier twee keer een dove opvanger gehad en dat was toch wel stukken lastiger. Met amber kan ik lezen en schrijven. Ergens vind ik het ook wel interessant hoe ik haar nu verder kan begeleiden en ervoor zorgen dat ze een zo normaal mogelijk leven heeft.
Al hoop ik natuurlijk vooral dat ze haar gehoor weer terugkrijgt!

fes/lou schreef:Kan het een bijwerking zijn van medicijnen? Dan zou het over kunnen gaan als de kuur klaar is. Fijn dat ze verder opknapt

zou kunnen idd. ik ga vandaag met de da bellen. misschien heeft hij nog ideeen.

Ri@nne schreef:Dat plotseling doof herken ik van Bonnie.
's ochtends was ze iets afwezig, 's avonds hoorde ze werkelijk niks meer.
Haar gehoor is nooit meer terug gekomen, en we zijn er nooit achter gekomen wat het was.
Was prima mee te leven voor haar gelukkig, maar je staat wel even raar te kijken!

bizar hoor! en zij had niets onder de leden (daarvoor dan?)

Charlie schreef:Heb ooit een border collie gehad die ook opeens doof was. Als baasje zijnde was het even een aanpassing. Ajs je thuis kwam dan kwam je hond je niet begroeten. Hij had niet gehoord dat je thuis was gekomen. Dan moest ik hem even heel zachtjes aanstoten van : we zijn weer thuis. Gelukkig hadden wij van jongsaf aan al met gebaren gewerkt, dus dat was een pluspunt. Voor hem was het eigenlijk niet echt een grote verandering.

fijn te lezen Amber houdt wel sterk de anderen in de gaten. Als die gaan blaffen, blaft ze lekker mee bv. En als die naar buiten rennen, gaat zij ook. Dat helpt wel.

Ik ben maar blij dat ze verder echt weer haar vrolijke, knuffelige zelf is. Ze heeft nu wel genoeg ellende gehad.

Wat apart dat ze ineens doof is, gelukkig reageerde ze al goed op je lichaamstaal.

Ri@nne schreef:Dat plotseling doof herken ik van Bonnie.
's ochtends was ze iets afwezig, 's avonds hoorde ze werkelijk niks meer.
Haar gehoor is nooit meer terug gekomen, en we zijn er nooit achter gekomen wat het was.
Was prima mee te leven voor haar gelukkig, maar je staat wel even raar te kijken!

bizar hoor! en zij had niets onder de leden (daarvoor dan?) [/quote]


Ze was altijd wat ziekelijk, had wel heel veel kwaaltjes, maar niets wat op doofheid / oorproblemen zou moeten wijzen.
Wat ik wel merkte was, dat als ze een keer een flinke AB kuur had, dat ze dan soms nog wel iets hoorde, maar AB voor d'r oren hielp weer helemaal niet. ( volgens verschillende dierenartsen kon dit ook niet, en verbeeldde ik het me, maar het was echt zo! )

Wat fijn dat het weer beter gaat

maar weer eens naar de da vandaag voor controle en bloedanalyse. en alle waardes zagen er werkelijk keurig uit . rode bloedcellen op niveau en de witte weer gedaald. ook lever weer (bijna) in orde, nou ja, de hele rits die afweek stond weer in het groen . Het gaat ook gewoon supergoed met haar. Ze is fit en loopt weer wandelingen tot anderhalf uur zonder dat ze daar erg moe van is. Echt weer haar vrolijke, actieve zelf, en daar hebben we het voor gedaan natuurlijk!!
Haar doofheid kon volgens de da het gevolg zijn van de bloedtransfusie en in dat geval was het inderdaad tijdelijk. Hij bevestigde (na het checken van de oren) dat er op een of andere manier geen connectie gelegd kan worden tussen geluiden en de hersenen. Ze vangt geluiden wel op ( haar oren bewegen ook constant) maar kan er niks mee.
Sinds gisteren heb ik trouwens de indruk dat hele plotselinge harde geluiden weer tot haar door beginnen te dringen. Maar dit is nog moeilijk met zekerheid te stellen. Belangrijkste is toch wel dat ze gezond is, en weer lekker mee kan doen

Met weer een aantal minder fortuinlijke forumhonden, besef je eens te meer dat het makkelijk anders had kunnen lopen.